Þjóðviljinn - 26.11.1959, Page 11

— Fimmtudagur 26. nóvember 1959 — ÞJÓÐVlLJINN — (11
7
H. E. BATES: •
* - .......... ..........
■' / RAUÐA •
í/ SLÉTTAN I
„Hábölvað“ sagði hann.
„Minnir mann á þegar maurarnir voru farnir að éta
Warwickvélarnar," sagði Brown. Munið þér eftir því?“
„Já“. Hann mundi að í byrjun ársins höfðu stórir flokk-
ar maura í raun og veru byrjað að éta innanúr War-
wickflutningaflugvélunum. „Mér er ráðgáta hvernig þeir
gátu haft lyst á þeim.“
„Engin framtíð í þeim,“ sagði Brown. „Ég vildi fremur
ferðast með strætisvagni".
Forrester gekk af stað en mundi svo eftir dálitlu.
„Reynið að gera þessi skrapatól flughæf eins fljótt og
hægt er“, sagði hann. „Við erum í vandræðum án þeirra“.
Brown stóð kyrr, brosandi, hristi höfuðið.
„Ekki ég, foringi“.
„Hví í fjandanum ekki?“
„Timinn útrunninn, foringi," sagði Brown. Hann brosti
enn breiðar. „Laus frá næsta fimmtudegi. Við Clarke.
Förum heim saman“.
„Clarke?“ sagði hann. „Hver er Clarke?“
„Nobby,“ sagði Brown. „Vélvirkinn".
„Hamingjan góða“.
Hann stóð hvumsa yfir þeirri fregn að Brown of Clarke,
færustu mennirnir hans, yrðu nú teknir af honum tím-
ans vegna. Hann velti því fyrir sér sem snöggvast hvort
eiphver djöfulleg öfl hefðu vísvitandi valdið þessum
óskunda. Carrington var ekki fyrr kominn en Ander-
son og Watson voru hrifnir burt; Anderson og Watson
voru ekki fyrr horfnir en Brown og Clarke voru sendir
heim. Hann hafði enga betri menn en Clarke og Brown;
þrátt fvrir önuglvndi hita og ryks bar hann fyllsta
traust til þeirra. Þeir höfðu læknað öll mein í flugvél-
inni hans með öryggi og leikni, létu erfiðleikana aldrei
buga sig. Þeir höfðu verði heilbrigðustu mennirnir í hálf-
brjáluðum heimi vegna hita og ryks og maura sem gæddu^
sér á flugvélum. Og nú voru beir að fara — og honum
leið eins og manni á sjúkrahúsi sem uppgötvar að beztu
læknarnir eru að hverfa þaðan.
„Verið saman frá því fyrsta, foringi," var Brown að
segja. „Út um allt“.
Forrester hlustaði ekki á hann. Hann lagði af stað yfir
brautina, þar sem reykurinn var farinn að þynnast
örlítið og hleypa í gegnum sig sólargeislunum.
Á leiðinni heyrði hann að Brown kallaði eitthvað á
eftir honum en hann greindi ekki orðaskil og það var
ekki fyrr en andartaki síðar að honum varð ljóst að
trukkur, sem indverskur piltur ók háfði ekið alveg við
hann of nærri og of hratt og Brown hafði verið að hrópa
til hans aðvörun og skamma niltinn um leið.
Hann sneri sér við andartak bæði til að snúa sér und-
an rvkinu frá trukknum og til að horfa á Brown. Brown
horfði á hann undarlegu augnaráði, pírði aftur augun
í sólinni og rykinu. Hann virtist hafa áhyggjur af ein-
hverju. Reyndar sá hann nokkuð sem Forrester sá ekki:
að trukkurinn hafði næstum ekið á hann, aðeins vegna
þess að Forester gekk eins og í blindni, viðutan og mark-
laust. „Svona verða þeir í lokin.“ hugsaði Brown. „Rugl-
ast í ríminu. Verða hálfvitlausir. Hamingjan góða hvað
ég er feginn að vera að fara heim.“
Forrester hélt áfram vfir brautina án bess að vita
hvert hann var að fara. Þessi atburðaflækja gerði hann
ri’nglaðan; það þurftí að skrifa bréf til aðstandenda
hinna látnu: tími Clarkes og Browns var útrunninn; fjór-
ar af sex flugvélum óflughæfar — og hann vissi varla
að hann var að hugsa eða ganga. Hann hugsaði með sér
að svona væri þetta alltaf: allt færi úr skorðum sam-
tímis, öðru hveriu snerist allt öfugt og manns eigin
þáttur í öllu fyrirtækinu yrði tilganvslaus og einskis
virði. Flugvélar sem hann hafði beðið eftir mánuðum
honum með þykkan rykmökk á eftir sér. í þetta sinn
tók hann eftir honum og vék til hliðar. Þegar hann ók
fi'amhjá sá hann liðsforingja hanga utaní honum en að
Öðru leyti veitti hann honum litla athygli. Það var ekki
fyrr en liðsforinginn hoppaði niður af bílnum og kom til
móts við hann gegnum rykið, að hann áttaði sig á hver
þetta var.
Hann snarstanzaði þegar Harris kom á móti honum og
veifaði hendinni. Og honum brá þegar hann gerði sér
ljóst að þetta var í annað skipti á fimm mínútum sem
hann hafði næstum gengið framhjá manni sem hann
þekkti.
Búlduleitt andlit læknisins sótugt eftir eldinn, virt-
ist óhugnanlega ánægjulegt á svip. En svo sá hann að
þrátt fyrir það var Harris mjög áhyggjufullur. Hann hljóp
við fót og það var sársaukablandinn fögnuður í svipn-
um. Hann teygði fram hendurnar _og þreif um axlirnar
á Forrester.
„í guðs bænum, maður. í guðs bænum!“
„Hvað er á seyði? Hvað er að?“ sagði Fori’ester.
,,Þú!“ sagði læknirinn. „Þú! Þeir sögðu það værir þú!“
Læknirinn fór að hlæja vandræðalega, sleikti rykið
af. vörunum og benti á eftir sjúkrabílnum.
„Ég hélt að það værir þú í bílnum“; sagði hann.
Forrester stóð þögull. Upp úr þeirri staðreynd að hann
langaði ekki lengur til að deyja, birtist önnur staðreynd,
skýrari og ógnþrungnari en hin fyrri. Það yar sú stað-
reynd að hann hefði getað dáið. Og hún fylíti hann
hryllingi þar sem hann stóð og horfði á eftir sjúkrabíln-
um sem hafði að geyma lík manns, sem hefði getað
verið hann sjálfur. Og með honum vöknuðu gleymdar
kenndir. Þessar kenndir náðu valdi á honum óg fýlltú
hann lífslöngun í fyrsta sinn eftir hina hræðilegu stund,
þegar eiginkona hans hafði verið hrifin úr fangi hans.
Þessari kennd fylgdi bæði sársauki og unaður. Og einnig
vottur af ótta. Og allt í einu vissi hann að allt líf
hans sem flugmanns síðan sprengjan féll hafði verið
einskis virði fram að þessu, vegna þess að hann hafði
verið neikvæður og eigingjarn og sérgóður, hvert sem
hahn fór og hvað sem hann gerði. Allt sem hann hafði
gert í háloftunum var dautt og tómt vegna þess að
hann hafði aldrei fundið til ótta meðan hann gerði
það. En hér eftir yrði hann hræddur. Hann var hræddur
nú þegar, meðan hann horfði á eftir sjúkrabílnum sem
hafði að geyma líkið sem hann hafði séð engjast og
brenna í rykinu og samfara óttanum fann hann til gleði.
„Djöfull stimplar hann vel þsssi“
Æskulýðssíðan
Framhald aí 4. síðu.
dægrastyttingar í löngum
landlegum, en að fara á ball-
skröll eða í bíóhús. Allir vita
hve aðgerðarleysið getur haft
drepandi 'sálræn áhrif — við
fundum það bezt í Vest-
mannaeyjum í fyrra. Aðkomu-
fólk verður að hafa eitthvert
athvarf í tómstundum, þarf
að hafa einhverja stofu með
bókum og útvarpi og ein-
hverjum borðsnilum Ef at-
vinnurekendur sjá ekki sóma
sinn í að sjá fyrir slíku og
finna, að þeim er hagur í að
fólk mæti vel upplagt til
vinnu eftir frístundir sínar,
verður að koma þessu inn í
vinnusamningana. Og það er
rétt að roinna á, að það er
e'kki bara í Vestmannaeyjum,
sem þarf að gera þessar úr-
báetur, heldur, í ö’lum ver-
stöðvnm sunnan’ands. Þar er
ástandið sízt betra í þessum
efnum hefi ég heyrt.
— Jæja, ferðu kannski á
vertíð núna líka ?
— Þpð er ekki gott að
segja. Myndun nýju ríkis-
stjórnarinnar spáir ekki góðu.
Ef þeir seilast djúpt í vas-
ann, tæmist hann fyrr en var-
ir — þá er ekki annað að
gera en fara aftur á vertið.
II. B.
Til sölu
Allar tegundir BÚVÉLA.
Mikið úrval af öllum teg-
undum BIFREIÐA.
Bíla- og
Búvélasalan
Baldursgötu 8. Sími 23136.
Framhald aí 12. síðu.
Einar frænda sinn. Hann er líka
með tvær gerðir á boðstólum og
þau kosta kr. 2 og 50 stykkið.
En hann verst allra frétta, þegar
hann sér að það á að fara að
skrifa niður eftir honum og spyr
hálf tortrygginn: Af hverju ertu
að skrifa þetta niður, maður?
Alls munu hafa verið gefnar út
10 eða 12 gerðir af umslögum
fyrir þetta tækifæri og einhver
segir, að þau fallegustu fáist í
frímerkjasölunni í Lækjargöt-
unni, þau séu silkiprentuð og
kosti 3 krónur. — Og það stend-
ur heima, þegar blaðamaðurinn
gengur þar við í heimleiðinni er
salan þar í fullum gangi og upp-
lagið á þrotum. Útgefandi þeirra
er Jónas Hallgrímsson.
★
★ ★
Inni í afgreiðslusalnum er
þröng á þingi. Þrír menn kepp-
ast við að afgreiða merkin og
hafa þó hvergi nærri við. Þar
sem afgreiðslumennirnir eru svo
önnum kafnir, að ekki r.eynist
unnt að ná tali af þeim til þess
að spyrjast fyrir um söluna, læt-
ur blaðamaðurinn sér nægja, að
staldra við um stund og fylgjast
með því sem fram fer. f biðröð-
ínni er fólk á öllum aldri, bæði
konur og karlar. Og eins og vant
er í biðröðum láta konurnar ekki
að sér hæða. Ein þeirra gripur
drengsnáða glóðvolgan, þar sem
hann ætlar að rétta afgreiðslu-
manninum umsiögin sín og segir
hátt og sköruglega: Ég var á
undan þessum, hann var langt á
eftir mér.
Margir eru með þykka bunka
af umslögum, sem þeir frímerkja
og fá svo stimpluð. En það er
ekki sama hvernig það er gert.:
Úngur piltur réttir afgreiðsiu-.
manninum umslögin sín, sem
hann er búinn að irímerkja og j
segir: Aukastimpil, þar sem hægt
er. Síðan fylgist hann spenntur
með stimpluninni.
— Djöfull stimplar hann vel
þessi, segir hann hrifinn.
En það eru ekki allir jafn
snjallir að stimpla. Annar pilt-
ur, sem er að skoða umslögin sin
segir gramur við iélaga. sinn:
— Sjáðu. hvað þetta er ljótt.
Þetta er allt loðið hjá helvítis
karlinum!
Vonandi haía ekki margir farið
svo illa út úr viðskiptunum.
svf
Allar tegundir trygginga.
Höfum hús og íbúðir til
sölu víðsvegar um baeinn.
Höfum kaupendur að
íbúðum.
Austurstræti 10, 5. hæð.
Sími 13428.
Eftir kl. 7, sími 33983.
Leiðir allra sem ætla að
kaupa eða selja
BÍL
" Iiggja til okkar.
BÍLASALAN
Klapparstíg 37.
Sími 1-90-32.
BARNAROM
Húsgagnabúðin hf
Þórsgötu 1.
*
saman og komust alla leið eftir hættulegum leiðum, yfir
hálfan heiminn, óendanlega dýrmæta.r, fórust eða brunnu
á andartaki fvrir kærulevsi eða slvs eða undarleg for-
lög einhvers hlutar sem þurfti ekki að vera stærri en
skrúfa.
Hann var næstum kominn að birgðatialdinu við enda
fíugbrautarinnar, þegar sjúkraþíllinn ók aftur framhjá
MUNIÐ
Kaffisöluna
Hafnarstræti 16.