Dagblaðið Vísir - DV - 09.10.2001, Qupperneq 14

14
ÞRIÐJUDAGUR 9. OKTÓBER 2001
ÞRIÐJUDAGUR 9. OKTÓBER 2001
19
Útgáfufélag: Útgáfufélagið DV ehf.
Útgáfustjóri: Eyjólfur Sveinsson
Framkvæmdastjóri: Hjalti Jónsson
Ritstjórar: Jónas Kristjánsson og Óli Björn Kárason
Aöstoöarritstjórar: Jónas Haraldsson og Sigmundur Ernir Rúnarsson
Fréttastjóri: Birgir Guömundsson
Auglýsingastjóri: Páll Þorsteinsson
Ritstjórn, skrifstofur, auglýsingar, smáauglýsingar, blaöaafgreiösla, áskrift:
Þverholti 11,105 Rvík, síml: 550 5000
Fax: Auglýsingar: 550 5727 - Ritstjórn: 550 5020 - Aörar deildir: 550 5999
Græn númer: Auglýsingar: 800 5550. Áskrift: 800 5777
Stafræn útgáfa: Heimasíöa: http://www.netheimar.is/dv/
Fréttaþjónusta á Netinu: http://www.visir.is
Ritstjórn: ritstjorn@dv.is - Auglýsingar: auglysingar@dv.is. - Dreifing: dreifing@dv.is
Akureyri: Strandgata 31, sími: 460 6100, fax: 460 6171
Setning og umbrot: Útgáfufélagið DV ehf.
Plötugerð: ísafoldarprensmibja hf. Prentun: Árvakur hf.
Áskriftarverö á mánuöi 2200 kr. m. vsk. Lausasöluverö 200 kr. m. vsk., Helgarblað 300 kr. m. vsk.
DV áskilur sér rétt til aö birta aðsent efni blaösins i stafrænu formi og í gagnabönkum án endurgjalds.
DV greiöir ekki viömælendum fyrir viötöl við þá eöa fyrir myndbirtingar af þeim.
Stóri bróðir stcekkar
Osama bin Laden og fylgismönnum hans hefur óvart
tekizt að breyta stjórnarháttum í Bandaríkjunum.
Repúblikönsk stjórn George W. Bush hefur látið af störf-
um og við tekið demókratísk stjórn George W. Bush með
afskiptasamari og dýrari Stóra bróður en hin fyrri.
í kjölfar hryðjuverkanna 11. september hefur Bush fall-
ið frá ýmsum ráðagerðum, sem þar í landi eru taldar eiga
heima til hægri í pólitísku litrófi, svo sem minni ríkisút-
gjöldum og lægri sköttum og minni afskiptum ríkisins yf-
irleitt af frelsi fólks til að fara sínu fram.
Gagnvart útlöndum er breytingin ekki áhrifaminni. í
stað afskiptaleysis af utanríkismálum, sem jaðraði við fyr-
irlitningu á bandamönnum ríkisins, svo sem neitun á að-
ild að ýmsum fjölþjóðasamningum, er bandariska ríkið
skyndilega komið á kaf í hefðbundin utanríkismál.
Bandaríkin eru jafnvel farin að greiða niður skuldir
sínar við Sameinuðu þjóðirnar, sem hægri sinnaðir
repúblikanar hafa hingað til hatað eins og pestina. Með
sama áframhaldi samþykkja Bandaríkin um síðir jarð-
sprengjusáttmálann og stríðsglæpadómstólinn.
Heima fyrir kemur stefnubreytingin fram í ýmsum at-
riðum, sem snerta líf manna. Menn munu eiga erfiðara
með að halda fjármálum og ferðalögum sinum leyndum
fyrir Stóra bróður. Farið er að tala um nafnskírteini, sem
hingað til hafa verið eitur i beinum þjóðarinnar.
Faldar myndavélar á mikilvægum stöðum, skyldunotk-
un nafnskírteina og víkkað svigrúm opinberra aðila til að
hnýsast í fjármál fólks og notkun þess á símum og net-
þjónustu hafa hingað til ekki verið á stefnuskrá repúblik-
ana. En nú hefur veruleiki tekið við af draumi.
Bandaríkin eru fjarri því að verða neitt lögregluriki i
kjölfar hryðjuverkanna. Þau eru hins vegar að færast nær
stjórnarháttum, sem hafa lengi þótt sjálfsagðir víðast hvar
í Vestur-Evrópu, þar sem nafnskírteini hafa lengi þótt
eðlileg og faldar myndavélar eru mikið notaðar.
Þar sem hættan á hryðjuverkum hefur tekið við af
hættunni á hefðbundinni styrjöld sem nærtækasta örygg-
isvandamál vestrænna þjóða, er eðlilegt, að Stóri bróðir
verði fyrirferðarmeiri en áður. Róttæk frjálshyggja hent-
ar ekki þjóðfélagi á nýrri öld hryðjuverka.
Bandarikin og önnur vestræn ríki verða að finna nýtt
jafnvægi milli afskipta og afskiptaleysis hins opinbera.
Við verðum að laga okkur að breyttum aðstæðum án þess
að ýkja vandann. Ekki er ástæða til að gleðja hryðjuverka-
menn með því að fara á taugum út af þeim.
Á timabili var ástæða til að óttast, að stjórnvöld í
Bandaríkjunum hefðu látið taka sig á taugum. Ýmsar til-
skipanir í kjölfar hryðjuverkanna voru eins og pantaðar
af Osama bin Laden. Flug var stöðvað og flugvöllum lok-
að, stóra flugvellinum i Washington vikum saman.
Drákonskar aðgerðir af sliku tagi voru til þess fallnar
að magna efnahagsáföll Bandaríkjanna í kjölfar hryðju-
verkanna. Þær voru svo harðar, að erfitt er að meta, hvort
það voru hryðjuverkin sjálf eða viðbrögð stjórnvalda, sem
ollu meiri samdrætti efnahags Bandarikjanna.
Mikilvægt er, að stjórnvöld á Vesturlöndum grípi ekki
til gagnaðgerða sem skaða þjóðarhag, trufli ekki samgöng-
ur og aðra innviði kerfisins, heldur leyfi gangverki efna-
hagslífsins að hafa sinn gang. Slíkt sparar ómælda pen-
inga og lýsir um leið frati á hryðjuverkamenn.
Sterkasta vopn Vesturlanda í vörninni gegn hryðju-
verkum er traust gangverk efnahagslífsins og varfærni
við að efla afskiptasemi Stóra bróður af lífi fólks.
Jónas Kristjánsson
DV
Skoðun
Yeitt
Veiða og sleppa-aðferðin
hefur gengið vel i Vatns-
dalsá þar sem hún hefur
verið stunduð síðastliðin
flögur ár. Góður árangur er
þegar kominn í ljós. Mæl-
ingar sýna gífurlega aukn-
ingu laxaseiða í ánni í sam-
anburði við nágrannaámar
- öfugt við það sem áður
var.
Þetta mun skila sér í auk-
inni veiði á árunum 2003-
2005 og síðar og ekki er ólík-
legt að árangur komi í ljós
strax á næsta ári. Þeir fiskifræðing-
ar sem halda að veiðiaukning ætti
þegar að vera komin fram ættu að
huga betur að líffræðinni. Uppvöxtur
laxins á þessum slóðum tekur 5-7 ár.
Á sama tima hefur orðstír Vatns-
dalsár og tekjur veiðibænda marg-
faldast og gert þeim kleift að sinna
hagnýtum rannsóknum enn betur og
aðgerðum til að hlúa að ánni.
Allt stefnir í að veiðin í Vatns-
dalsá fari langt með að tvöfaldast frá
því í fyrrasumar og þeir sem stunda
ána eru ánægðir og sannfærðir um
að fjárfesting undanfarinna ára skili
rikulegum arði í framtíð-
inni.
Margt bendir til að veiði-
álag í íslenskum veiðiám
hafi a.m.k. tvöfaldast síðast-
liðin 20-30 ár, m.a. er veiði-
tími lengri, fleiri menn eru
á hverja stöng, greiðari að-
koma að öllum hyljum,
tæknisprenging á veiðitækj-
um- og aðferðum, auk
margs annars. Allt hefur
þetta komið niður á við-
kvæmri auðlind eins og lax-
inum sem þolir ekki of mik-
ið álag. Hrygningarstofn má ekki
fara niður fyrir ákveðin mörk þvi að
þá heldur niðursveiflan áfram með
vaxandi hraða. Góð þumalfingurs-
regla er að taka aldrei meira en 20%
af veiðanlegum lífmassa árinnar.
Það kæmi ekki á óvart að veiðiálag-
ið í íslenskum laxveiðiám sé 40% til
60% og hafi verið of mikið og of
lengi. Hugarfarsbreyting hefur orðið
hjá Veiðimálastofnunum víða um
heim og þær hvetja nú veiöiréttar-
eigendur og stangaveiðimenn til að
veiða og sleppa laxi í auknum mæli.
Allar líkur benda til þess að heild-
og sleppt
„Góð þumalfingursregla er að taka aldrei meira en
20% af veiðanlegum lífmassa árinnar. Það kœmi ekki
á óvart að veiðiálagið í íslenskum laxveiðiám sé 40%
til 60% og hafi verið of mikið of lengi.“
Tillaga sem ekki fékkst rædd
Þegar til loka dró í starfi endur-
skoðunarnefndar um stjórn fisk-
veiða freistaði ég þess að koma til
móts við þá gagnrýni á tillögur um
innköllun veiðiheimilda (fyrningu)
aö með tillögum um slíka innköllun
væri útgerðinni stefnt í fjárhagsleg-
ar ógöngur. Ég lagði til að á næstu 6
árum yrðu innkallaðar aflaheimildir
5% árlega, þeim breytt í aflahlut-
deildarsamninga til fimm ára og
boðnar fram á markaði þar sem jafn-
ræði ríkti milli útgerðaraðila. Hand-
hafar kvótans fengu hins vegar þá
fjármuni sem inn kæmu við fyrstu
sölu hverrar einingar til sín í réttu
hlutfalli við þær heimildir sem þeir
töpuðu.
Sátt um fiskveiðistjórnun
Það höfðu farið fram í nefndinni
umræður um gerö fyrrnefndra afla-
hlutdeildarsamninga og nefndar-
menn virtust sammála um að þeir
væru vænleg leið til sátta.
Hér er átt við skilgreininingu
veiðiréttinda þ.e.a.s. afmörkun afla-
hlutdeilda hvað varðar magn og tíma
ásamt þeim réttindum og skyldum
sem ákveðið yrði að fylgdu þeim.
Með því að afmarka
réttindin yrði staða bæði
þjóðarinnar sem eiganda
auðlindarinnar og við-
komandi útgerðar sem
nýtanda réttindanna
skýr. Verð á veiðiheim-
ildum mundi að sjálf-
sögðu breytast og taka
mið af tímalengd, magni
og öðrum atriðum samn-
inganna. Þetta mundi
hafa þau áhrif að veiði-
heimildir mundu lækka
eitthvað í verði frá því
sem nú
_Jóhann
Ársælsson,
þingmaöur
Samfylkingarinnar
Með því að afmarka réttindin yrði staða bœði þjóðarinnar sem
eiganda auðlindarinnar og viðkomandi útgerðar sem nýtanda
réttindanna skýr.
er. Þess ber þó að
geta að langtíma-
veiðiheimildir hafa
borið u.þ.b. 5-6 falt
verð heimilda innan
ársins. Þannig að út-
gerðin gefur ekki
mjög mikið fyrir það
öryggi sem gjarnan er
talað um að sé fólgið í
veiðiheimildum til
langs tíma.
Með gerð slíkra
samninga um afla-
hlutdeildir sem seldir
yrðu á markaði er
hægt að ná öllum
markmiðum sem
nefndinni voru sett
en þau voru að ná
víðtækri sátt lands-
manna um fiskveiði-
stjórnunarkerfið án
þess að fórna mark-
miðum um skynsam-
lega nýtingu og bætta
umgengni um auð-
lindir sjávar eða
raska hagkvæmni og stöðug-
leika I greininni.
Mjúk lending útgerðar
Með þessari leið yrði stefnt
að jafnræði til nýtingar á auð-
lindinni og sameign þjóðar-
innar á henni tryggð. Veiði-
réttindin yrðu verðlögð á
markaði og handhafar réttind-
anna fengju fullt verð fyrir við
fyrstu sölu þeirra en eftir það
rynni andvirði til ríkissjóðs.
Útgerðarfyrirtækin í land-
inu yrðu því ekki fyrir áföll-
um við innköllun réttinda
með þessari aðferð. Mjög mikilvægt
er að framboð á aflaheimildum yrði
strax í upphafi umtalsvert og eftir 5
ár komið f 10 % sem myndi tryggja
aðkomu nýliða og eðlilega verð-
myndun aflaheimilda.
Á tímabilinu yrðu 30 % veiðiheim-
dda breytt í hlutdeildarsamninga .
Ég tel að þetta gæti verið skynsam-
legur áfangi og góður reynslutími en
áður en honum lýkur þarf að taka af-
stöðu í ljósi þeirrar reynslu sem
komin verður á fyrirkomulagið
hvort halda eigi áfram óbreyttri
stefnu eða gera breytingar á henni.
En því var hafnað að nefndin gerði
tilraun til að ná sáttum á þessum
grundvelli það er miður. Bætur til
útgerðarinnnar geta verið skynsam-
legri en langur aðlögunartími. Ef
þessi leið yrði farin gæti hún orðið
mjúk lending fyrir'útgerðina i fjár-
hagslegu tilliti. Ég harma að meiri-
hlutinn í nefndinni vildi ekki gefa
sér tíma til að skoða hana vandlega.
Ég hvet til umhugsunar og umræðu
um þessa leið.
Jóhann Ársælsson
arveiði á laxi á stöng í íslenskum ám
verði í ár um 30.000 laxar. Ef hafbeit-
arárnar og lax af eldisuppruna drag-
ast frá er veiðin á villtum laxi vart
meiri en 20.000 laxar á móti 35.000
löxum að langtímameðaltali. Eftir
standa varla meira en 10.000 villtir
laxar sem hrygningarstofn. Þeim fer
fjölgandi sem finnst þetta of lítill
hrygningarstofn. Engar rannsóknir
sýna annað. Því hafa stjórnendur
flestra bestu íslensku ánna farið sín-
ar eigin leiðir og nota „veiða og
sleppa“ sem mikilvægt stjórntæki til
að vernda náttúruna. Auk Vatns-
dalsár má nefna Selá, Grímsá, Laxá í
Aðaldal, Langá, Laxá í Leirásveit,
Hofsá, Hafíjarðará og Fljótá, í þess-
um ám var í sumar sleppt nær 3.000
löxum sem bætast við hrygningar-
stofninn og gera hann sterkari og
fjölbreyttari.
Þetta mun koma ánum (misjafn-
lega, að sjálfsögðu) vel, skila eigend-
um auknum arði og verðmætari
landareign. Það sem meira er um
vert, þetta kostar nánast ekki neitt
og verður ferðamannaiðnaðinum í
heild til framdráttar.
Pétur Pétursson
Upprisa miðborgar
„Það var bjórinn sem vakti mið-
bæinn frá dauðum árið 1989. Kaffi-
húsin sem urðu barir á kvöldin,
færðu með sér fólk og líf í þennan
hluta borgarinnar sem hafði fram
að því verið fremur líflaus og
drungalegur eftir að kvöldaði. Áður
en þau komu var varla hræða á ferð
um göturnar frá Skúlagötu upp að
Skólavörðustíg eftir lokun verslana
og mörg húsanna á þessum slóðum
voru í niðurníðslu. Úndanfarin ár
hafa orðið kynslóðaskipti meðal
íbúa við þessar götur. Úngt fólk hef-
ur i stórum stíl keypt þar fasteignir
og gert þær upp. ... Er það ekki í
hrópandi ósamræmi við sögur um
skelfingarástandið í bænum að
svona margir vilji búa þar?“
Jón Kaldal I grein I Skýjum.
Við gátum ekki
litið undan
„Nánast dag-
lega berast okkur
fréttir af voða-
verkum í fjarlæg-
um heimshlutum.
Við höfum til-
hneigingu til að
líta undan, skipta
um sjónvarpsrás
og losna þannig
við óhugnaðinn. í efnahagslegri upp-
sveiflu síðustu ára hafa þægindi
okkar aukist og þjáningar annarra
að sama skapi aukist. Við gátum
hins vegar ekki slökkt á fréttunum
frá New York. Atburðirnir stóðu
okkur of nærri til að hægt væri að
líta undan. Við höfum verið óþyrmi-
lega minnt á að ástandið í öðrum
heimshlutum kemur okkur við.“
Salvör Nordal í grein I Fálkanum.
Spurt og svarað_____Búa öryrkjar á Islandi við lögskipaða Jjárhagsneyð?
Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir,
þingmaður Samfylkingar:
Lögskipuð ein-
angrunarstefna
„Greiðslur til öryrkja á íslandi
eru lágar, mikið tekjutengdar og á
þeim það miklir jaðarskattar að
sá sem missir heilsuna er í fá-
tæktargildru. Öryrkjar greiða heila mánaðar-
greiðslu á ári til baka í skatta - og reyni þeir hinir
sömu að auka tekjur sínar með einhverri vinnu þá
standa þeir tekjulega nánast i sömu sporum og þeir
ynnu ekkert. Þetta veldur ekki aðeins lögskipaðri
fátækt heldur er þetta einnig lögskipuð einangrun-
arstefna gagnvart iífeyrisþegum sem búa við kjör
sem varla duga fyrir nauðþurftum. Þessi bágu kjör
eru í raun mannréttindabrot, auk þess sem vinna
væri þessum hópi ómetanleg félagslega, ekki síst ef
hún gæfi fólki eitthvað í aðra hönd.“
Einar Oddur Kristjánsson,
þingmaður Sjálfstœðisflokks:
Orðbragð Garðars
ekki til sóma
„Það orðbragð sem Garðar
Sverrisson temur sér er hvorki ís-
lenskum öryrkjum og hagsmunum
þeirra til sóma né framdráttar. Á
undanfórnum árum hefur verið unnið af miklum
heilindum að velferðarmálum á tslandi og upphróp-
anir eins og Garðar kemur með nú eru engum til
gagns né sóma. Við höfum um það dæmi að kjör
þeirra sem minnst mega sín hafl rýmað eins og til
dæmis frá 1989 til 1994. Nú er tryggilega frá því geng-
ið í íslenskri löggjöf að ekki hendi oftar að kjör
þeirra rýrni, heldur munu aðrir taka það á sig ef
þjóðfélagið lendir í niðursveiflu. En öllu máli skipt-
ir fyrir frekari uppbyggingu velferðar á íslandi að
efnahagslifið sé heilbrigt og í vexti."
Garðar Sverrisson, formaöur Öryrkjabandalags íslands, heldur þessu fram í DV í gær.
Pétur Þorsteinsson,
prestur Óháða safnaðarins:
Þurfa að borða
grjónagraut
„Að hluta til getur fátæktin
verið lögskipuð. Garðar Sverr-
isson hefur nefnt að hæstu bæt-
ur öryrkja á mánuði séu um 80
þúsund krónur og af því fara 6% í skatta. Og þá
er orðið lítið eftir til þess að greiða fæði og
klæði og það sem við á að éta dags daglega. Ef
til vill hafa ráðamenn ekki sýn á þessar aðstæð-
ur því þeir sem standa þeim næst eru ekki á
horleggjunum.
Öryrkjar þurfa að borða grjónagraut eins og
Steingrímur Hermannsson gerði um árið en
þeir þyrftu að bjóða þeim sem nú stjórna land-
inu í graut - en þyrftu sjálfsagt að sleppa
„krumaldinum" en láta saltið eitt duga.“
Hrr
Sigurður Þorri Sigurðsson,
Alþjóða fjárfestingamiðluninni:
Er forgangsröðun
rétt?
„Það er fullljóst að öryrkjar á
íslandi búa við mjög kröpp kjör.
Bætur Tryggingastofnunar rík-
isins fullnægja engan veginn
þörfum einstaklingsins.
Það er því mjög mikilvægt að fólk sýni fyrir-
hyggju og tryggi sig gegn hugsanlegum áföllum.
Hérlendis er það því miður allt of algengt að ein-
staklingar gleymi sjálfum sér á sama tíma og
þeir tryggja alla lausafjármuni í kringum sig.
Það má því velta upp þeirri spurningu hvort for-
gangsröðun fólks sé almennt rétt og hvort það sé
ekki að leggja meiri áherslu á að tryggja dauða
hluti en sitt eigið líf.“
Ferðaspjall
Þegar ég yfirgaf götuna
mína heima í Reykjavík á
dögunum var ótrúlega mik-
ið um að vera. Venjulega er
þarna fremur rólegt ef und-
an eru skildir strætisvagn-
arnir sem alltaf keyra eins
og heimurinn utan þessa
rólega hverfis sé að farast.
Undanfarið hefur þó
ástandið verið þannig að
gegnumkeyrsla vagnanna
hefur verið með því róleg-
asta sem fer fram. Gang-
stéttar eru ílestar horfnar
og djúpir skurðir suða og
sulla því viða rennur vatn í sífellu,
stundum svo heitt að gufurnar
minna á litla hveri. Á skiltunum
stendur hverjir standa að verkinu en
ég man ekki lengur hvað er verið að
endurnýja með þessu öllu.
Ég veit hins vegar að samhliða
þeirri endurnýjun verður lagður
kapail í húsið mitt og við það munu
valmöguleikar til sjónvarpsgláps
gjörbreytast. Verst fellur mér að
þurfa að finna leiðir til þess að verja
börnin mín og barnapíur fyrir lítið
ruglaðri klámrásinni hjá einni stöð-
inni í bænum. Sjálf hef ég reyndar
bara frétt af þessu og vona að sögu-
sagnirnar standist ekki. Egill verður
búinn að fara yfir alla Biblíuna þeg-
ar húsið verður loks tengt og ekki
líklegt að frekari hjálp berist á næst-
unni úr þeirri átt. Krassandi með-
ferð á boðorðinu um virðingu fyrir
foreldrum hefði getað stutt okkur
nýtengda liðið í reglusetningunum.
Nóg um það. Við fjölskyldan yfir-
gáfum vígvöllinn á Teigunum.
Ákveðið hafði verið að heimsækja
suðræna sól, sjó og hita. Við reynd-
umst ekki einar um þetta. Vélin var
stútfull af sólþyrstum íslendingum í
sömu erindagjörðum.
Ótilneydd
Ferðin sjálf tekur alltaf miklu
lengri tíma í heild en réiknað er
með. Því er rétt að reyna að gera
hana að hluta af skemmtuninni. Það
gera menn með ýmsum hætti. Við
röltum til dæmis lengi um fríhöfnina
og plokkuðum úr hillum ýmislegt
nytsamlegt, s.s. tölvuleiki og reyfara.
Við komum á áfangastað í myrkri
og eftir að menn höfðu náð sér í vatn
og næringu var farið að sofa. Lífs-
reyndur ættingi hafði reyndar spurt
okkur hvers vegna í ósköpunum
nokkur maður færi til Portúgals ótil-
neyddur. Við höfðum bara hlegið og
bent honum á að við værum ekki
einar um að finnast það áhugavert.
Okkur varð hins vegar hugsað til
viðvarana hans næsta morgun þegar
við horfðum yfir svæðið
kringum hótelið okkar af
svölunum á níundu hæð.
Vígvöllurinn á Teigunum
bliknaði alveg hjá þessu.
Hálfbyggð hótel í allar áttir
minntu mest á rústir eftir
hræðileg átök.
Öðruvísi töfrar
Stríðið hér í Portimao i
Portúgal fór víst fram með
öðrum hætti. Verkamenn
fóru í verkfall og í stað þess
að hækka launin var tutt-
ugu og sex sardínuverk-
smiðjum lokað á einu bretti. Það var
svo ekki fyrr en ferðamenn fóru að
leggja leið sína hingað að eitthvað
fór að rætast úr ástandinu. Hvers
vegna það hefur ekki gerst hraðar en
raun ber vitni er ekki veðrinu að
kenna. Hér er stöðug sól og hvílandi
gola sem tryggir að engum þarf að
líða nema mjög vel.
En það getur verið eftir allt saman
að við séum að sækjast eftir fleiru en
sól og sjó. Héðan hafa til dæmis heil-
ar fjölskyldur farið í dagsferðir með
það eina markmið að komast í stór-
borg. í mikilli umferð um daginn tók
bara setan í rútunni tíu tíma og
tækifærin til að skoða borgina nýtt-
ust illa vegna þreytu. Verslanir voru
fáar heimsóttar og virtist beiskja
manna helst beinast að þeirri stað-
reynd. Aðrir leggja á sig ítrekaða leit
að búðum í næsta nágrenni og ein-
staka finnur eitthvað smálegt til að
kaupa. Þessi hlið dvalarinnar minn-
ir helst á sögur frá Kúbu en þar tekst
fólki víst að eyöa litlu sem engu.
Fyrir hina sem eru þessu fegnir og
renna glaðir fyrir hálftóma budduna
þá er hér ýmislegt að skoða og upp-
lifa. Lítil sjávarþorp þar sem feitir
fiskar brenna á grillinu fyrir utan
annan hvern veitingastað, stækjan
svo mikil að börnin verða að taka
fyrir vitin. Ólífuakrar og ólýsanlega
fógur strönd þar sem klettar skaga
upp úr mjúkum sandinum. Börnin
eru alsæl og sprikla alla daga í vatn-
inu, brún og hraustleg.
Þegar heim er komið kemur í Ijós
að ófáir skildingar hafa sloppið úr
buddunni þrátt fyrir allt og óvíst
hvenær menn herða aftur upp hug-
ann og heimsækja fjarlægar slóðir.
Minningarnar munu þó verma tærn-
ar á köldum vetrarnóttunum fram
undan. Sigfríður Björnsdóttir
„Verslanir voru fáar heimsóttar og virtist beiskja
manna helst beinast að þeirri staðreynd. Aðrir leggja á
sig ítrekaða leit að búðum í nœsta nágrenni og ein-
staka finnur eitthvað smálegt til að kaupa. “
Sigfríður
Björnsdóttir
tónmenntakennari