Dagblaðið Vísir - DV - 01.11.2002, Síða 18

26__________________________________________________________________________________________________FÖSTUDAGUR 1. NÓVEMBER 2002
* Tilvera DV
Myndbandagagnrýni
The Cat's Meow
★ ★★
Var þetta
svona?
Peter Bogdanovic er
einn þeirra leikstjóra
sem áttu glæsilega byrj-
un (The Last Picture
Show, Paper Moon) en
gat ekki fylgt því eftir
og hefur ekki verið
áberandi siðustu ár.
Hann á þó dágóða innkomu með The
Cat’s Meow þar sem hann leikur sér
'* með eina af mestu ráðgátum Hollywood,
hvemig dauða leikstjórans Tomas Ince
bar að höndum árið 1924. Þar sem einn
valdamesti maður Bandaríkjanna á
þessum árum, fjölmiðlakóngurinn Wiili-
am Randolph Hearts, átti hlut að máli
(fyrirmynd Orsons Welles í Citizen
Kane) var málið þaggað niður. Það var
ekki fyrr en eftir dauða Hearts að sögur
fóru á kreik um að Ince heíði ekki dáið
af eðlilegum orsökum eins og sagt var.
Nokkrar staðreyndir hafa komið í
ljós, meðal annars sú að Ince var skot-
inn. Það er samt hulin ráðgáta enn þann
dag í dag hver skaut hann. Bogdanovich
byggir kvikmynd sína á einni sögunni
sem, ef sönn væri, gerir það að verkum
að morðið á Ince er eitt best varðveitta
. leyndarmál sögunnar því þama kemur
^ við sögu heimsírægt fólk sem var milli
taimanna á fólki.
í upphafi er boðið í sjóferð á snekkju
Hearsts. Um borð er ástkona hans, leik-
konan Marion Davis, mikill fjörkálfur,
kynþokkafull og glæsileg. Þama er
einnig Charlie Chaplin, sem lenti hvað
eftir annað í vandræðum út af kven-
fólki, leikstjórinn Thomas Ince, slúður-
fréttakonan Louella Parsons, sem strax
eftir þessa ferð lenti undir vemdarvæng
Hearsts, og fleira þekkt fólk úr kvik-
myndaheiminum. Ekki verður sögu-
þráður rakinn hér en allir sem hafa
áhuga á fræga fólkinu í Hollywood fá
hér skemmtilega sögu til að velta sér
upp úr.
Peter Bogdanovich tekst vel að skapa
þá veröld sem þetta fólk lifði í og fáir
höfðu aðgang að og gerir sína bestu
kvikmynd í langan tíma. -HK
Útgefandl: Myndform. Leikstjóri: Peter
Bogdanovich. Bandaríkin, 2001. Lengd:
110 mín. Leikarar: Kirsten Dunst, Ed-
ward Herrmann, Cary Elwes, Eddie Izzard
og Jennifer Tilly. Bönnuð börnum innan
12 ára.
Dead Heat
★★■i
^ Bræður í
* stórræðum
KátirS*
Kiefer Sutherland
hefur átt góðu gengi að
fagna að undanfómu eft-
ir að hafa lent í lægð um
langt skeið. Það getur
hann þakkað hinni frá-
bæm sjónvarpsseríu 24.
Áður en kom að henni
var hann nánast kominn á B-myndalist-
ann og er Dead Heat gott dæmi um slíka
kvikmynd. Að vísu veröur að telja hana
með betri sakamálamyndum í þessum
flokki. Hugmyndin um hálfbræðuma,
sem hafa verið hvor sínum megin við
lögin og sameinast um að kaupa veð-
hlaupahest til að græða á, er góð og
handritið alls ekki iila skrifað en hún ber
þess merki að hafa verið gerð á stuttum
tima.
Ih'Utl llcat
Bræðumir sem Sutherland og Ant-
hony LaPaglia leika kaupa ekki köttinn í
sekknum hvað varðar hestinn. Þama er
um að ræða mikinn gæðing sem þeir
fengu ódýrt. Það er aftur á móti knapinn
sem þeir velja sem á eftir að koma þeim
í mikil vandræði. Það er ekki nóg með að
hann sé stórskuldugur við glæpaforingja
heldur hefur hann í hyggju að borga
skuldina með því að stela hestinum.
Sutherland er nokkuð traustur í hlut-
verki „betri“ bróðurins, en hvað hinn
ágæti leikari af itölsku bergi brotinn,
Anthony LaPaglia, er að þvælast um með
ljóst hár er óskiljanlegt. Leikur hans er
ekki slæmur en útlitið fáránlegt. -HK
Útgefandi: Myndform. Leikstjórl: Mark
Malone. Bandaríkin 2001. Lengd: 120
mín. Lelkarar: Kiefer Sutherland, Anthony
LaPaglia, Radha Mitchell og Daniel
Benzali. Bönnuö börnum innan 16 ára.
S Beðið eftir Go.com air frumsýnt í Bæjarleikhúsinu í Mosó:
Ótrúlegustu sögurnar
þær sönnustu
- segir Ármann Guðmundsson, höfundur og leikstjóri
DVIMYNDIR GVA
Elskendur að eilífu?
„En ef ég missi allar tennurnar og allt háriö og verö alveg ógeðslega hrukk-
ótt og feit. Ætlarðu líka að elska mig þá?“ Sigursteinn Sigurbergsson og Lilja
Nótt Þórarinsdóttir í hlutverkum sínum.
„Uppistaðan í þessu leikverki eru
reynslusögur af flugstöðvum. Sum-
um munu þykja þær lygilegar en ég
get fullyrt að þær ótrúlegustu eru
þær sönnustu," segir Ármann Guð-
mundsson, höfundur og leikstjóri
leikritsins Beðið eftir Go.com air
sem frumsýnt verður hjá Leikfélagi
Mosfellssveitar í kvöld. Verkið seg-
ir frá hópi íslendinga sem eru
strandaglópar í erlendri flugstöð -
að biða eftir flugi með lággjaldaflug-
félaginu Go.com air sem starfar ein-
göngu á Netinu. Verkið snýst meðal
annars um til hvaða aðgerða hópur-
inn grípur og hverju þær aðgerðir
skila.
Sólarhring á leiðinni frá
London
Ármann kveðst hafa fengið hug-
myndina að verkinu þegar hann
lenti í því i fyrra að vera einn sólar-
hring á leiðinni heim frá London
með lággjaldaflugfélagi og eftir að
hafa haft samband við Leikfélag
Mosfellsbæjar var hafm þróunar-
vinna þar sem hugmyndir voru
lagðar í púkk. „Það var síðan mitt
verk að skrifa leikritið, velja sögur
og persónur og tengja allt saman.
Verkið hefur verið að breytast og
þróast og sumt af því efni sem var
með í upphafi komst aldrei á leiðar-
enda en úrvalið kemur fyrir sjónir
gesta í sýningunni,“ segir Ármann
og brosir.
Elti Togga inn í Hugleik
Beðið eftir Go.com air er fyrsta
leikritið sem Ármann skrifar í fullri
lengd, einn síns liðs, en hann hefur
samið fjölda leikrita með öðrum,
m.a. þeim Þorgeiri Tryggvasyni og
Sævari Sigurgeirssyni. Þau hafa
veriö sett upp hjá Hugleik, Leikfé-
lagi Akureyrar, Stopp leikhópnum,
Hafnarfjarðarleikhúsinu og Leikfé-
lagi Húsavíkur. Einnig hefur hann
gert tónlist við nokkur leikrit og í
fyrravetur sneri hann sér að leik-
stjóm, bæði hjá Hafnarfjarðarleik-
húsinu og Leikfélagi Dalvíkur. Ár-
mann er fæddur og uppalinn á
Húsavík en segir það hafa verið eft-
ir að hann settist á skólabekk í MA
sem hann hóf afskipti af leiklist.
„Svo kom ég suður og elti Togga
(Þorgeir Tryggvason) inn í Hug-
leik,“ segir hann. Ármann er líka í
hálfu starfi hjá Bandalagi íslenskra
leikfélaga og fram undan er hlut-
Heldur í alla spotta
„Það var mitt verk að skrifa leikritið,
velja sögur og persónur og tengja
allt saman, “ segir Ármann.
verk í leikritinu „Þetta mánaðar-
lega“ hjá Hugleik og annað hjá
Hafnarfjarðarleikhúsinu.
Nú er það Beðið eftir Go.com air
sem á hug hans allan. Þar fara rúm-
lega tuttugu manns á svið og marg-
ir fleiri leggja hönd á plóg. Þar má
nefna Stein Sigurðsson sem hannar
leikmynd, Alfreð Sturlu Böðvarsson
sem sér um lýsingu, Björn
Thorarensen og Eggert Hilmarsson,
höfunda tónlistar, og Hörpu Svav-
arsdóttur sem sér um búningamál-
in. Frumsýningin er kl. 20 í kvöld í
Bæjarleikhúsinu í Mosfellsbæ.
-Gun.
Bíógagnrýni
Háskólabíó - j skóm drekans: ★ ★ ★
Víst er Hrönn sætust
Sif
Gunnarsdóttir
skrifar gagnrýni
um kvikmyndir.
Fegurð
Þátttakendur með Hrönn Sveinsdóttur fyrir miðri mynd undirbúa sig.
„Hvernig er eiginlega hægt að
keppa í því að vera sæt?“ spyr kvik-
myndagerðarkonan Hrönn mynda-
vélina og sjálfa sig í upphafi mynd-
arinnar I skóm drekans og reynir
næstu tvo tímana að komast að því.
Enginn sem á annað borð fylgist
með fjölmiðlum hefur getað misst af
umræðunni um heimildamyndina í
skóm drekans sem fjallar um feg-
urðarsamkeppnina Ungfrú ís-
land.is. Hana átti að frumsýna í vor
en kvikmyndagerðarmennimir
lentu í lögbanni og vandræðum við
aðstandendur keppninnar sem
fannst að sér vegið. Hrönn, annar
höfundur myndarinnar, hafði skráð
sig i keppnina með þaö fyrir augum
að gera úm hana kvikmynd en sagði
hins vegar hvorki öðrum keppend-
um né aðstandendum frá því. Hún
var með myndavél með sér allt ferl-
ið og ef hún var ekki sjálf með hana
fyrir auganu þá elti mamma hennar
hana eins og grár skuggi yfir í heim
hárra hæla, líkamsræktar, ljós-
myndara og ljósatíma. Spennan sem
skapaðist vegna deilnanna um
myndina er sennilega besta auglýs-
ing sem f skóm drekans hefði getað
fengið því nú mun fólk væntanlega
þyrpast á hana til að sjá eitthvað
dónalegt um fegurðarsamkeppni.
Það er fínt að fólk drífi sig í bíó
en myndin er hvorki hreinræktuð
ádeila né ber brjóst - hún er fyrst og
fremst einlæg og opinská upplifun
ungrar konu sem skoðar veröld sem
henni er fullkomlega framandi. Og
alveg fínnst mér makalaust að sum-
ar verðandi fegurðardrottningamar
skuli vera nú, tveim ámm síðar, svo
spéhræddar að þær láta má út á sér
andlitin í kvikmyndinni.
Alveg frá fyrstu mínútu, þegar
við kynnumst Hrönn og fyrirbær-
inu fegurðarsamkeppni á fslandi, er
maður veiddur í sjarmanet Hrann-
ar. Henni finnst fegurðarsamkeppni
úrelt og hallærislegt konsept og
ákveður að fletta ofan af keppni sem
gerir út á að vera vitsmunalegri en
sú klassíska sem bæði Hófí og Linda
unnu á sínum tíma. Hrönn skráir
sig í keppnina á alfólskum forsend-
um en smám saman verður hún
meira og meira upptekin af öllu
saman.
Mamman er fyrirmyndarmóðir,
krítísk en alltaf full stuðnings þótt
henni finnist þetta alltaf andstætt
eðli dóttur sinnar en eins og Hrönn
hrifst hún smám saman með. Pabb-
inn er lítill þátttakandi, fínnst
keppni sem þessi lítt merkileg þar
til hann eygir möguleika á því að
dóttir hans vinni. Kærastinn er
gagnrýninn og heldur raunveru-
leikaspeglinum stöðugt upp að and-
liti Hrannar. Vinkonur Hrannar
eru klappliðið, þær halda með vin-
konu sinni, sama á hverju gengur.
Seint i ferlinu fer Hrönn í útvarps-
viðtal, þar sem hennar „sanna“ and-
lit brýst fram með hortugheitum og
fyndni, en hverfur aftur stuttu siðar
þegar hún örvæntir um það hvort
hún hafi gengið of langt og verði
hent úr keppni. Því hver tekur þátt
í keppni og vill ekki vinna - hvað
sem það kostar?
Hrönn nálgast fyrirbærið fegurð-
arsamkeppni algjörlega tilgerðar-
laust (sem í sjálfu sér er ákveðið af-
rek) og leyfir okkur að komast ótrú-
lega nálægt sinni prívat persónu -
líka í bókstaflegri merkingu þegar
myndavélin er eins og stækkunar-
gler framan í henni. Við fylgjumst
með henni boxa með Bubba, læra að
ganga á háum hælum og brosa stór-
glæsileg framan í ljósmyndara og
við sjáum hana líka ógreidda, með
óhreina húð, keðjureykjandi með
vinkonum sínum að gera grín að
keppninni sem hana langar þó að
vinna. Myndatakan er ágeng, en að-
eins á Hrönn, ekki aðra keppendur,
hljóðið er stundum slæmt og ég
hefði þegið að hafa myndina textaða
til að missa ekki af orði.
Og hvernig er þá hægt að keppa í
því að vera sætust? Það er einfald-
lega ekki hægt - þótt hópur fólks
geti ákveðið með sjálfu sér hvaða
ein stelpa af tiu þeim fínnst sætust í
sundbol eða ílottust í flegnum kjól.
Að vinna i fegurðarsamkeppni er
svolítið eins og að vinna Eurovision
- þar er það alltaf jafnlíkasta lagið
sem vinnur - lagið sem hægt er að
raula með í fyrsta sinn sem það
hljómar í eyrum hlustandans. Að
vera sætust er að vera jafnlíkust
hinum, með penustu áhugamálin,
vera aldrei kjaftfor eða með ögrandi
skoðanir, því fegurðardrottningar
segja aldrei andstyggilega brandara,
detta í það eða fara á túr. Þær eiga
að vera náttúrulausar fyrirmyndir
allra ungra stúlkna. En álit manns á
fegurðarkeppni skiptir ekki máli
fyrir ánægjuna af bíóferðinni, I
skóm drekans er einfaldlega vel
gerð og bráðskemmtileg heimilda-
mynd. Hún er byggð upp á einfald-
an hátt frá skráningu í keppni til
úrslitakvölds í Perlunni og þótt
áhorfendur viti mætavel hvernig
fór eykst spennan jafnt og þétt
vegna þess hversu auðvelt það er að
samsama sig Hrönn. Og þegar við
skellum upp úr er það ekki vegna
þess að verið sé að gera grín að
keppninni heldur vegna þess að
Hrönn og hennar heimur er byggð-
ur skemmtilegu og athyglisverðu
fólki.
Lelkstjórar: Árni Sveinsson og Hrönn
Sveinsdóttir. Aðalkvikmyndatókumaður:
Sigrún Hermannsdóttir. Handrit og hug-
myndavinna: Steinþór Birgisson og Sigur-
jón Baldur Hafsteinsson. Hljóövinnsla:
Gunnar Árnason.
P.s. Ef keppt hefði verið í töffara-
skap hefði Hrönn rúllað þessu upp.