Dagblaðið - 11.02.1976, Side 3

Dagblaðið. Miðvikudagur 11. febrúar 1976.
Þetta mál verður að upplýsa og
þvo verður farmannastéttina af þess-
um alvarlega áburði. Það er falskur
tónn í þessum söguburði sem hæst
ber þessa dagana. Sú saga, að spíra-
smygl sé tengt mannshvörfum,
morðum, fíkniefnum og fleiri afbrot-
um, ásamt rekstri veitingahúsa í
Reykjavík, getur ekki verið sannléik-
anum samkvæm. Óhætt er að vísa
henni til föðurhúsanna. Einhverjir
menn hafa greinilega gefið sér falskar
forsendur við upphaf þessa máls.
öll þessi mál, sem heltekið hafa
hugi fólks, munu sjálfsagt upplýsast
öll á sínum tíma. Smygl mun halda
áfram að viðgangast eins og verið
hefur. Fjöldi landsmanna mun eftir
sem áður njóta þess að fá vínið sitt
heldur ódýrara en óheyrileg álagning
ríkisins býður upp á. Tollverðir
munu halda áfram að hundelta far-
mannastéttina og spenna á meðal
farmanna mun stuðla áfram að frá-
falli þeirra langt fyrir aldur fram.
Það er nógu erfitt fyrir íslenzka
farmenn að vera oft vikum saman
fjarri heimilum og fjölskyldum og
þiggja fyrir það lág laun. Það er
opinbert leyndarmál að margir
þeirra reyna að drýgja tekjurnar með
smá vínsmygli. En það er gjörsam-
lega óþolandi að þessi stétt manna
liggi undir þeim grun að vera þátt-
takendur í skipulögðum glæpaverk-
um undir stjórn einhverra myrkra-
höfðingja, erlendra eða innlendra,
sem leggja fyrir sig fíkniefnasmygl og
hika ekki við að svipta menn lífi ef
með þarf. Þetta eigum við ekki skilið’’
FARMENN
SMYGLA
VISSULEGA
EN MORÐINGJAR VERÐA ÞEIR ALDREI
„Fyrrverandi farmaður,” sem
finnst mælirinn vera orðinn fullur,
skrifar eftirfarandi:
,,Það er opinber staðreynd að
tekjuaukning sú, sem smygl gefur af
sér, heldur mörgum góðum mann-
inum enn á sjónum. Ef smygltekj-
urnar væru ekki fyrir hendi myndu
skipafélögin verða að hækka laun
farmanna um að minnsta kosti
60—70 prósent, ef takast ætti að
manna öll millilandaskipin. Þess
vegna hefur smygl farmanna aldrei
verið litið sem raunverulegur glæpur,
frekar smáafbrot.
Skipulegt stórsmygl á spíra eða
öðru áfengi hefur ekki þekkzt á
íslandi fram til þessa, né er til þess
vitað að það sé hér við lýði í dag.
Yfirleitt eru eigendur hverrar send-
ingar hluti af áhöfn viðkomandi
skips og algerlega óháðir og óaf-
vitandi gjörð um áhafnar næsta
skips. Enginn ákveðinn aðili
stendur að baki þessu smygli, hvorki
innlendur né erlendur. Sendingar
eru ekki það stórar að hægt sé að
tala um hundruð milljóna, eins og
fólk hefur freistazt til að álíta. Verð-
mæti nemur um það bil 50—80
þúsund krónum á mán, eða fimmt-
ungi af tekjum bankastjóra. Þess ber
og að gæta að hluti hverrar send-
ingar fer yfirleitt forgörðum á leið-
inni af ýmsum orsökum. Þá drekka
sjómenn töluvert sjálfir og veita
vinum sínum. Þá hverfa oft heilu
sendingarnar í hafið og enginn
verður ríkur af þeim.
Dreifing víns í landi hefur valdið
fólki heilabrotum að undanförnu.
Ekki er annað hægt en brosa að
tilgátum um að vínið sé boðið til
sölu á vínveitingahúsum. Eru land-
krabbar virkilega ekki kunnugir a
sínum heimavöllum? Hver maður
getur séð í hendi sér þá vankanta
sem eru á að selja 96% spíra sem til
dæmis rússneskt vodka. Það næst
aldrei rétta bragðið fyrir viðskipta-
vininn, hversu nákvæmlega sem
blandað er. Viðskiptavinir húsanna
eru alls ekki svo dómgreindarsnauðir
að þeir láti leika með sig. Þá er
einnig ótrúlegt að samstaða náist
með veitingamanni, kjallaraverði,
þjónum og aðstoðarstúlkum þeirra
að hella á milli úr spírakútum og á
flöskur. Það myndi vekja grunsemdir
starfsfólks, gesta og síðast en ekki sízt
lögreglu og eftirlitsmanna, ef fjöldi
flaska væri með rofnu innsigli. Eða
heldur almenningur að allt þetta fólk
sé með í spilinu? Það yrði lítil fjár-
hæð sem kæmi í hlut hvers og alls
ekki þess virði. Nei, vínið fer um
aðrar hendur og dreifist til neyzlu í
heimaHúsum, lokuðum samkvæmum
og eftir hendinni annars staðar.
Nokkur mannshvörf hafa verið oft-
lega nefnd í sambandi við smygl á
spíra. Þar með eru íslenzkir farmenn
beint og óbeint tengdir hræðilegum
glæpum í vitund almennings. Sú
tilgáta, að einn, jafnvel tveir, ungir
menn hafi verið líflátnir vegna
tengsla við spírasmygl íslenzkra far-
manna er miklu alvarlegri áburður
en svo að ekki sé nokkru til hættandi
að uppræta. Þess vegna hef ég leyst
frá skjóðunni ef svo mætti fara að
almenningur sjái þessi mál í réttara
ljósi. Hér eru engir skipulagðir
glæðahópar að verki heldur er aðeins
um smá aukapening venjulegra og
annars heiðarlegra íslenzkra sjó-
manna að ræða.
Það hefur að sjálfsögðu borið við,
þó að alger undantekning sé, að
dreifíngaraðilar hafi ekki getað staðið
í skilum. Þá hefur þeim í mesta lagi
verið réttur sinn undir hvorn og
viðskiptum síðan beint til annarra og
traustari manna. Sú hugmynd að
þessi glæpaflokkur ungs fólks, sem nú
situr í fangelsi, hafi rekið erindi
ííslenzkra farmanna þegar það réð af
dögum ungan mann og hugsanlega
annan, er hættulegur áburður.
Sjómenn hafa aldrei þurft að grípa
til slíkra aðgerða og eiga vonandi
ekki eftir að gera slíkt. Þá er og víst,
að liðveizlu þessa fólks, sem nú situr
inni fyrir margvísleg afbrot auk
morðs og fíkniefnasmygls, yrði ekki
leitað, hvorki til óhæfuverka né dreif-
ingar á áfengi, eins og tilgátur eru
uppi um. Það segir sig sjálft.
Farmenn hafa smyglað lengi til að drýgja tekjurnar og munu halda því áfram.
Jarðýtu ó
tónlistar-
deildina!
BÁLREIÐUR
ÚTVARPSHLUSTANDI
HRINGDI:
„Það eina sem ég get látið mér til
hugar koma til bóta við tónlistar-
flutning í útvarpinu er hreinlega að
senda jarðýtu inn á tónlistardeildina.
Það er orðið algjört hneyksli hvernig
staðið er að málum í þeirri deild.
Hlustuðuð þið á útvarpið kl. 8 á
föstudagskvöldið? Sjaldan hefur
maður heyrt annan eins samsetning
og þessi svokallaða sinfóníuhljóm-
sveit var látin matreiða þá. Það er
svo komið að jafnvel laugardagseftir-
miðdagar, sem einu sinni voru bara
dágóðir, eru undirlagðir af þ’essum
sjálfumglöðu tonlistarspekúlöntum
tónlistardeildarinnar.”
FYRIRSPURNIR
FRÁ
VESTFIRÐINGI
.VESTFIRÐINGUR” HRINGDI:
„Mig langar til að koma nokkrum
fyrirspurnum á iramfæri og þá fyrst
einni til forráðamanna Sjálfstæðis-
flokksins.
Ég man ekki betur en flokkurinn
hafí gefíð það loforð, er hann var í
stjórnarandstöðu, að þegar hann
kæmist aftur í stjórn myndi hann
taka alla styrki af dagblöðunum.
Að lokum vil ég spyrja, hvers
vegna listamönnum þjóðarinnar eru
veittir alls konar styrkir og laun. Ef
mennirnir velja sér þetta starfssvið,
hvers vegna eiga þeir þá ekki að
vinna fyrir sér eins og aðrir? Væri
skki alveg eins hægt að veita til
dæmis sjómönnum svipuð laun og
listamannalaun?
Ég tel að það sé óþarft bruðl að
syða fé almennings í styrki til
þessara svokölluðu listamanna, sem
^eta ekki framfleytt sjálfum sér með
vúnnu sinni.
Þetta hefur enn ekki verið gert og
mig langar til að vita hvenær þetta
styrksafnám komi til framkvæmda.
í öðru lagi langar mig til að vita,;
hvers vegna könnun var gerð meðal
útvarps- og sjónvarpsnotenda um
vinsælasta efni og fyrirkomulag dag-
skrár. í þessari könnun kom fram að
mikill meirihluti notenda vildi hafa
dagskrána góða um helgar. Eftir
þessu hefur ekki verið farið, því að
að mínum dómi er efni útvarps og
sjónvarps með þynnsta móti um
helgar.
Sækirðu fundi í þínu
stéttarfélagi?
SVERRIR KRISTJÁNSSON verka-
maður:
Nei, ekki oft. Ég er í Dagsbrún og það
kemur þó fyrir að ég fari.
Spurning
dagsins
HJALTI STEINÞÓRSSON héraðs-
dómslögmaður:
Ég fer sjaldan á almcnna fundi, en á
aðalfundi hjá lögmannafélaginu fer ég
oftast.
HELGI EINARSSON:
Það eru svo sjaldan fundir i mínu'
stéttarfélagi, en það er Félag starfs-
manna rikisstofnana. Ég fer þegar þeir
eru.
ÞORKELL KRISTINSSON verka-
maður:
Ég er i Dagsbrún og fer aldrei á fundi
þar.
BIRNA KRISTJÁNSDÖTTIR
húsmóðir:
er nú ekki í neinu stéttarfélagi. Ég er
húsmóðir og þær hafa nú engan félags-
skap, en ég býst nú við að ég mundi
fylgjast með félagsstarfinu ef ég væri í
einhverju stéttarfélagi.
rÓMAS GUÐNASON:
Ég er ekki í neinu félagi. Ég cr með
siáiístæðan atvinnurekstur, en ég fylgist
nokkuð með starfsemi veitingamanna.