Vísir - 10.12.1975, Blaðsíða 11

Miðvikudagur 10. desember 1975.
11
NÝJAR HLJÓMPLÖTUR

GAGNRÝNI
GAGNRÝND
Reykjavik 6.12 ’75.
Háttvirta Tónhorn (örn Peter-
scn).
Eftir að hafa lesið grein þina
um hina nýútkomnu breiðskifu
hljómsveitarinnar Júdas, fæ ég
ekki sálarró fyrr en ég hef gert
við hana nokkrar athugasemd-
ir.
Mér finnst þú full ljufur i
gagnrýni þinni á þessa plötu
„Júdas nr. 1”, er það kannski
vegna samvinnu ykkar Magn-
úsar K. i stjórn Klúbbs 32??
bvi heyrir þú ekki yfir-
sprengdan söng Magnúsar, sem
allir eru búnir að fá leið á fyrir
löngu?
Þvi heyrir þú ekki sifelldar
endurtekningar á plötunni?
Þvi heyrir þú ekki þá einföldu
staðreynd að platan er drep-
leiðinleg, og á litið erindi á is-
lenskan markað?
Þú ferð i skrifum þinum i
kringum þessar staðreyndir,
skrifar aðeins um misheppnaða
strengi, sem i raun og veru
breyta engu.
Það er vandasamt verk að
vera gagnrýnandi, og einnig
hvilir mikil ábyrgð á herðum
gagnrýnandans.
Fjöldi fólks les þessa gagn-
rýni, og bókstaflega trúir henni
likt og bibliunni eða rauða kver-
inu.
Þó svo að um islenska vöru sé
að ræða, þá má ekki segja
„virðingarverð tilraun” eða
„framtak”, heldur aðeins
greina frá staðreyndum.
Þetta á ekki aðeins við „Júdas
nr. 1”, t.d. fannst mér hálf
spaugilegt kapphlaupið sem þið
gagnrýnendurnir háðuð, um að
finna sem flest lýsingarorðin
um plötu Spilverks þjóðanna til
lofs.
bar þorði enginn ykkar að
greina frá þeirri einföldu stað-
reynd, að platan er illa unnin
tæknilega séð.
Ef allar islenskar hljómplötur
eru „bara framtak”, þá er al-
veg eins hægt að skrifa um Os-
monds, það kemur okkur jafn
litið við.
Með þökk og vinsemd (ekki
birta nafn mitt ef bréf þetta
verður gjört opinbert).
Örlitið stytt af Tónhominu, sök-
um plássleysis.
A.K.
svar
„Enginn gagnrýnandi
tifá islandi"
Agæti A.K,
til að byrja með þakka ég þér
fyrir bréfið, þau máttu gjarnan
verða fleiri.
Varðandi skoðun þina á
„Júdas nr. 1”, vil ég litlu við
bæta, enda ræður þar persónu-
legur smekkur hvers og eins.
f grein minni lýsi ég ekki plöt-
unni sem góðri né slæmri, sá
dómur er lagður i lófa lesand-
ans.
Ég geri stuttlega grein fyrir
skoðun minni á henni, og ein-
stökum lögum hennar, svo og
nefni ég galla þann er ég tel
einna stærstan á henni.
Varðandi samstarf okkar
Magnúsar i Klúbb 32 get ég að-
eins sagt, að frá minum baéjar-
dyrum séð, kemur það skrifum
minum EKKERT við.
Flestir þeir menn er starfa
innan popp-bransans hérlendis
þekkjast meira og minna, það
má kannski segja að það sé
stærsti gallinn.
Ég veit að allflestir popp-
skrifarar landsins eru hálf ragir
við að gagnrýna landann, sem
er skiljanlegt, þvi margur land-
inn þolir hreint og beint ekki
gagnrýni.
A islandi er þvi ekki til hljóm-
plötugagnrýnandi sem uppfyllir
allár þær kröfur sem til hans
eru gerðar sbr. tónlistarmennt-
un reynslu svo og að vera opinn
fyrir hvers slags tónlist.
Þvi ber ekki að lita á skrif min
sem hreina gagnrýni, heldur
fyrst og fremst lýsingu á þvi
sem viðkomandi plata hefur upp
á að bjóða. Þannig flokkast
skrifin frekar undir upplýsinga-
starfsemi en hitt.
Að lokum vil ég taka það fram
Á.K. að þér jafnt sem öllum öör-
um standa allar dyr opnar i
Tónhorninu, þannig að viljir þú
vekja athygli á sólaróróa þinum
aftur, þá skrifaðu endilega.
Örp.
Þokkabót er á meðal þeirra sem koma fram á hljómleikunum i Iiáskólabíói i kvöld.
Hljóðrita plötu á
tónleikum í kvöld
í kvöld má að öllum
likindum búast við
góðri upplyftingu frá
skammdeginu á hljóm-
leikum Steina h/f i Há-
skólabió.
Þar koma fram hinar at-
hyglisverðu hljómsveitir
Þokkabót spilverk Þjóðanna
ásamt samsteypu Einars Vil-
berg.
Einar og Co. eru um þessar
mundir að reka smiðshöggið á
hljómplötu sem inniheldur
frumsamin lög Einars.
Tónhornið hefur lagt eyrum
við tónlist þess á æfingu sam-
steypunnar og getur fullvissað
lesendur sina um það, að hér er
um reglulega gott efni að ræða.
Einar hefur til liðs við sig
besta trommuleikara íándsins,
Asgeir Óskarsson, hljómborðs-
leikarann Lárus Grimsson,
söngvarann og bassaleikarann
Pálma Gunnarsson oj* væntan-
lega gitarleikarana Þorð Árna-
son og Hannes Jón, auk Spila-
verks bjóðanna, sem mun að-
stoða við raddir.
Spilaverk Þjóðanna hefur
aldrei brugðist á hljómleikum,
og væntanlega fá aðdáendur
Spilverksins að heyra eitthvað
nýtt efni frá því i þetta sinn.
Það má svo telja þau skipti á
fingrum annarar handar sem
Þokkabót hefur komið opinber-
lega fram hér á höfuðborgar-
svæðinu, svo margir fá nú
fyrsta tækifærið til að hlýða á
þennan athyglisverða söng-
flokks.
Steinar Berg forsvarsmaður
Steina h/f sagði Tónhominu að
verði aðgöngumiða yrði stillt
mjög i hóf, eða 700.- krónur, og
þeks ber að gæta að um 40%
þessarar upphæðar rennur til
rikisins i formi skatta, og um
100 þúsund renna til kvik-
myndahússins, þannig að tekjur
renna nærri óskiptar til þeirra
sem fram koma.
Yfirhljóðstjórn verður i hönd-
um Jónasar R. Jónssonar en
hann er nýkominn frá Ameriku,
þar sem að hann hefur kynnt sér
ýmiskonar tækni á sviði hljóð-
upptöku, á vegum Hljóðrita h/f
Jónas hefur sér til aðstoðar
hljóö-tæknifræðing og Baldur
„mixara” hljómsveitarinnar
Júdas, svo vissulega gera
menn sér góðar vonir um vel
heppnaða tónleika að þessu
sinni.
Tónleikarnir hefjast klukkan
hálf tólf, en forsala aðgöngu-
miöa er hafin i Hljómdeild
Faco, og Háskólabió.
örp.
TONHORNIÐ
Umsjón: Örn Petersen
„Hinn gullni meðaivegur” er
aftur á móti mun betri plata en
sú fyrsta, skiptir þar mestum
sköpum hve hljóðflæraleikurinn
allur er fágaður og góður, þó að
ekki hafi hann verið lélegur á
„Stuð-Stuð-Stuð”.
„Heim i Búðardal”, lag
Gunnars Þ. vakti hvað mesta
athygli á „S.S.S.”, og eflaust
kemur lag hans” Harðsnúna
Hanna” til með að fylgja i fót-
spor þess.
Léttleikinn er ekki eins afger-
andi á þessari plötu en hinni
fyrri, hún er fjölbreytilegri og
ber þess vott að um vandvirk-
ann útsetjara hafi verið að
ræða, (sum sé, Gunnar Þórðar-
son).
Að venju koma raddir mjög
vel út þegar Hljómar eiga i hlut,
sérstaklega er söngur Björgvins
eftirtektarverður, t.d. i einu
besta lagi plötunnar „Japanska
stúlkan”.
Engilbert kemur einnig sterk-
ur út i titillaginu „Hinn gullni
meðalvegur”.
Þá ber og að geta mynd-
skreytingar albúmsins. en hún
hefur bersýnilega verið unnin af
fagmanni, sem áður hefur feng-
ist við slikt verkefni.
„Hinn gullni meðalvegur”
veldur engum Blú Bojs aðdá-
enda vonbrigðum.
örp.
Ðe Lonlí Blú Bojs.
„Hinn gullni meðalvegur
Hljómar 015.
Það þarf vart lengur að fara
nokkrar grafgötur með það, að
Lónli Blú Bojs eru Hljómar, og
nú er kominn nú hljómplata frá
þeim undir fyrrnefnda nafninu.
Þeir fylgja sömu uppskrift-
inni frá „Stuð-stuð-stuð”, sem
margur hefði talið vandasamt
verk.
VELDUR ENGUM
BLÚ BOIS
AÐDÁENDA
VONBRIGÐUM