Lesbók Morgunblaðsins - 24.02.1929, Blaðsíða 2

Lesbók Morgunblaðsins - 24.02.1929, Blaðsíða 2
58 LÉSÉÓK MORGUNBLAÐSLNS sem rauriar víða ná 2—3000 metra Upp. En Alþagöngumaðurinn, sem klifrar og skríður á gnípur og staði, þangað sem ókleift virðist vera "að komast, verður að hafa betri útbúnað. Hann hefir langan staf, sem er meira en mannhæð, klakabrjót og mannbrodda og 30— 50 metra langan kaðal. Vistir hef- ir hann einnig með sjer, rúgbrauð og ost, niðursoðin matvæli, súkku- laði og konjakk, ef á þarf að halda, og ullarkápu, því komið getur fyrif, að hann verði að láta berast fyrir undir berum himni. Nú leggjum við af stað 2 eða 3 og ivtlum að heimsækja einhvern tind- inn, sem ef til vill gnæfir 3000 metra yfir sjávafflbt, — en þeir, sem farnir eru að eldast, hafa með sjer leiðsÖguinann, og er nóg til af slíkum mönnum, sem hafa tekið próf í þessari iðn og lifa af henhi. Þýsk-austurríkska Alpafje- lagið er mjög útbreitt og hefir það ttmboðsmehh sítta í hverjum Alpa- bæ, en verkefni fjelagsins er að sjá um leiðsögu ferðantanna, veita aðstoð, er slys ber að höitdum, og loks að vernda ýms fögur svæði. Fn við uttgu mehttirnir þurfum ekki á leiðsogumanni að nalda. Við förum nú' af stað inn eftir dalgÖt- uiiiti. Til hægri og vinstri efu blómlegar ehgjar með allskonar h'taskrauti, þar vaxa brönugrös, •krókusar og allskonar önnur fögur sumarblóm, en blómasvæði þessí eru afgir't, svo að kýr og hestar eyðileggi ekki gi'óðttrinn. Glaðir og reifir og sönglandi höldum við áfram og eftir klukkutíma erum við komnir inn í dalbotninn. Enn sjást nokkrir bæir á stangli og eru þeir allir bygðif úr bjálkum með sjerstöktt byggingarlagi, er tíðk- »st mjög í Bayern, Tyrol og Sviss, en uppi við gluggana á húsum þessum spretta geranrar, en bros- andi meyjaandlit gægjast út. — Bjó'lluhljómar berast úr fjarska frá kúm þeim og kindum, sem er'u þar á beit í nándinni og hafa ekki verið fluttar upp á Alpaengin. Loks slitnar vegurinn og slóði að- eins liggur upp eftir f jallinu gegn- um þjettan greniskóg. Þar niðar lítill fjallalækur, hlær og stiklar hiður brattann. Við nemum nú staðar eitt augnablik og hressum okkur á brauði og osti og tæru fjallavatninu, áður en við hölduni áfram. Við glöggvum okkur síðan á landmælingabrjefinu og er þá gott að kveikja sjer í pípu á með- an, og nú tekur greniskógurinn við okkur, dulur og leyndardómsfull- ur. Við verðum að hægja hönguna eftir því sem við komumst ofar. Bakpokinn er nokkuð þungur í byrjun, en menn venjast honum fljótt. Alstaðar verður lausagrjót á vegi manns, klettar, er hrunið hafa úr björgunum og verðum við að komast yfir þá. Nú verður oss litið til baka. Við erttm komnir allliátt. Skógurinn er lágvaxnari og Ijósari og sjáum við niður í fjalladalinn. Sólin er komin upp yfir fjöllin hinumegin og speglast í hvítu bandi fljótsins, er líður í ótal bugðum niðri í dalnum og hefir safnað í sig öllum fjallalækj- tuium beggja megin. Grænu engin mynda eins og umgjörð um bænda bvliii, en reykur járnbrautarinn- ar líður upp í geiminn lengra í burtu. Við höldum ferðinni áfram og altaf þyunist skógurinn, sem blaltdaður er rattðbeyki, elrivið, pílvið og reyni og að síðustu dafnar aðeins fura 0g dvergapíl- viður, því að á veturna liggur hjer venjulega snjór 2^-3 metra. Lyng- tegundin erica angarhjer og nú verða fyrir okkur grassljettur, sein smálækir seitla í gegnum. Við vörpum jakkanum og göngum með bert brjóstið Og dr.ögum djúpt andann og nálgttmst jökulinn. Þá heyrum við alt í einu dásamlegan bjölluhljóm, sem bergmálar í fjalla hlíðunum. Við erum að nálgast fjallaselið og það setur nýtt fjör í okkur. Jeg sje í sjónauka mínum Iieila hjörð á beit undir kletta- vegg einum og þaðan berast hljónt- arnir. Við hljótum að koma bráð- um að seljunum, enda kanta kof- arnir í ljós, er við komum fyrir næstu snös, og eru þeir reistir ttpp við volduga kletta og í skjóli fyrir sr.jóskriðum, er falla niður á vor- in. Þrátt fyrir þreytuna og sólar- hitann örvum við gönguna síðasta sprettimi til þess að njóta hvíldaf i kofanum og hjala ttm stuttd við fögru selstúlkuna. Fyrir framan kofann er brunn- ur, er kýrnar drekka úr kvölds og morgna. Dyrnar eru opnar á kofanum, en enga selstúlku sjáum við og engan hjarðinami, er við lítum inn. Loks kemur gömul kona fram úr horni einu og varp- ar á okkur kveðju. Unga og snotra selstúlkan, sem var hjer í fyffa og sem við dönsuðum þá við fram á' nótt við cithar- og harmóníkuspil, er nú farin í burtu og hefir giftst veiðimanni einum frá búgarði bar- ónsins þar í grend. En við miss- um ekki móðinn, því að í efsta selinu hlýtur að vera selstúlka, er við fáum að dansa við í kvöld. Gamla konan gefur okkur mjólk að drekka og ost að eta og segir okkur frá lífinu þarna uppi, hversu alt hafi gengið vel um sum- arið og engin skepna hrapar, en við segjum henni frá, að við höfum oft farið áður um þessar slóðir og að við þekkjum sveinana Sepp, Xaver og Zens vel. En við verðunt að halda áfram, því að við ætlum að ná í Hestvatnshúsið (Rappensee haus), er þýsk-austurríkska Alpa- fjelagið hefir látið reisa efst upi>i Við stígum enn upp á við — til hægri og vinstri eru brattar hlíð- ar með safamiklu grasi og ilmandi jurtum, er gefa mjólkinni sjer- stakt bragð og gera Alpa-ostinn eins Ijúffengan og hann er. Víða eru glufur og sprungur, er fjalla- lækir hafa runnið ttm og dypkað. Alstaðar eru klettar og steinar í grashlíðununi, er hafa dottið nið- ur á vorin. Þar er nautfje á b.eit og bjöllur þeirra hljóma um alt nau'lendið uns hausta tekur, snjór felluf og skepnurnar ertt fluttar niður í dalina. Er við lítum til baka, er selið langt fyrir neðan okkur og við eygjum óljóst hjarð- nianninn, sem er að vingsa hatt- iiuim til okkar í kveðjuskyni. Nú færist kyrð yfir alt, en tindar fjall anna glitra og glóa í dýrðlegu litaskrauti. Kvöldgolan færist nið- ur hlíðarnar og leitar heita lofts- ins í dalntim. Alt í einu heyrast brak og brestir eins og í vjel- byssu. Grjótskriða hefir orðið, skríkjandi fugl flögrar ttpp úf lágvaxinni furttnni og nokkrar gemsur skunda niður á eng- ið. Gemsurnar, sem eru frá- bærlega fráar á fæti, höfðu losað um nokkra steina og valdið skrið-

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.