Lesbók Morgunblaðsins - 05.07.1931, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 05.07.1931, Blaðsíða 3
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 203 40 ára min n i ngar um sjóferðir undir Eyja- fjöllum og Vestmanna- eyjum. Eftir Svein Jónsson. Gideon (eigandi Árni í Stakkagerði), eitthvert nafnkunn- asta og happasælasta skip í Yestinannaeyjum. Framh. á góðu; en ]>ó man jeg ekki, að Sjóróðrar Eyíellinga í Eyjum. jeg færi bvo á sjó, að jeg drægi Eins og áður er getið um, róa ekki einn lilut; og viss var jeg nokkrir Eyfellingar á hverri ver tið úti í Vestmannaeyjum, sumir á Eyjaskipum og sumir á Fjalla- skipum n.f.l. heil skipshöfn fer á skipi undan Fjöllunum til Eyja að róa á því þar. Sjerstaklega man jeg eftir einni skipshöfn þar, formaðurinn hjet Þórður og var frá Kaufarfelli. Mjer er þessi skipshöfn minnis- stæð, bæði var l>að, að jeg þekti þar hvern mann, og svo hitt, að hjá Þórði fjekk jeg langoftast ftí róa, og stundum fleygðu þeiv frammí-menn mjer upp í skipið ;in þess að spyrja formanninn að, og sá sem gjörði það oftast, og var mjer bestur, var Einar sá sem átti að vera verndari minn á minni fyrstu Goðalandsferð. með að draga tvo hluti ef sjóveð- ur var gott og jeg var frísknr. Jeg liafðj enga liirðu á að liafa öngul minn fægðan eða Ijósabeitu á honiim, eins og allir aðrir gerðu, og auðvitað var æði mikið girni- legra fyrir fiskinn að bíta á slík- aiiu krók lieldur en minn ,eins svartan og nokkurt járn getur verið. Það þykir og er æði undarlegt ]>egar tveir sjómeiin hlið við hlið sem báðir hafa söniu skilyrði h\að beitu Og áhuga snertir, að annar ]>eirra er sídragandi en liinn verður varla var, og ]>ó eru önglamir 40—50 faðma frá mönn- unum. Mikið var jeg þakklátur ]>eirri skipsliöfn, og margra' góðra og Ekki vil jeg segja að það hafi glaðra stunda minnist jeg frá farið vel um mig á skipinu, þvi mjer var svo sem hvergi ætlaður .staður, og ]>ví ekkert sæti. J«g var látinn vera í hnútunni, ]>að var framan við andófs]>óftuna; jeg varð því að koma mjer vel við andófsmanninn, ]>ví ætti jeg veru minni hjá þeim, og mikið um- báru ]>eir mig vel, og liertu mig líka upp þejrar jeg var að upp- írefast, og oft hefði jeg ekki rcnt færi í sjóinn iiefðu ]>eir ekki skip- að mjer það. Einu sinni sárnaði mjer samt að geta setið, þá varð ]>að að vera mikið við ]>á, eða rjettara sagt við á sömu þóftunni og Ihann út við formanninn. Það var einu sinni borðstokkinn. Jeg man, a$ 'þegar^ senl 0fta,. að jeg fjekk að róa með ósjór var og fiskur kom á bjá ]ieim. I'að var liðið á daginn en mjer, og jeg fór að draga, þá ^>-ott. veður; við fómm inn fyrir var jeg stundum á hrömmunum sker, sem kallað var. Annar strák- niðri í kjalsogi, eða þá upp við ur Var á skipinu sem Vigfús hjet. borðstokk. Það var því ekki von Hann var frá sama bæ og jeg, en liaun var ráðinn sem liálfdnett ingur. Við koinumst í vitlausan fisk og fyltum okkur á tveim klukku- stunduin. \'ið Fúsi ihi'igum - líkt ;io tiilu. knappa tvo hluti, jeg held að liann ha.fi dre<rið lieldur fleiri en jeg. Þ<?g«F á lund koni, vorum við kallaðir spp á veitingahúsið og gefið kaffi eða vatn og mjólk með einu staupi af brennivíni í; ]>etta var ganiall siður þegar Ihlaö ið var. Skipseigendur gáfu ]>að. Nú átti að róa út al'tur. en ekki dugði að skilja fiskinn eftir á Seilunum, ]>að varð að skilja eftir tvo menn í landi til að konia fiskinum undan sjó, og helst upp í kió, og <»f tími vaT til, að gangn fi'á honum, slægja, fletja og salta. Það var versta verk. Þegar formaðurinn fór að á- kveða mennina sem vei> áttu í landi, vildi enginn verða til ]>ess, og svo mátti ekki missa tvo. Jeg vissi að jeg mátti róa með þeini aftur. en jeg bauðst til af góð- um liug og vilja að vera í landi með Iljörleifi Ifalla. Hann var kallaðnr Halli af ]>ví að hann fanldist ]>annig, að höfuðið hallað- ist mjög mikið út á aðra öxlina (Þeir voru tveir bræður, tvíburar ojí hallaðist hiifuð á báðum). Jetr Itefi sjálfsagt búist við að f;i .iafn mikið o<r Ftisi kæmi til með að f;i í útróðrinuin. Mitt boð var mjög vel ]>e<rið. Jcg fór svo að vinna tneð Hjörleifi o<r gerði eins o<;- jeg prat. hugsaði ekkert um að gera að mínum fiski, dró liann aðeins upp í mína kró, en liamað- ist við ]>eirra fisk. •Hjörleifur varð hálffullur, svo jefr varð sama sem einn við það síðasta. Þeir komu að m.þig seint, og hlaðnir, en jeg fjekk engan fisk. Mjer ]>ótti þettfl afskaplega leitt, bæði fanst mjer jeg eiga skilið að fá eins og Fúsi, opr svo fanst mjer jeg vera ótrúr húsbónda mínum. Jeg man mjiig vel eftir þessum degi. Jeg Ihef aldrei skilið ]>etta, en það var eng- in gleymska, því þegar þetta var n'efnt vip fínrtna'nninn, svaraði hann engu góðu. En jeg fjekk oft að róa hjá honum eftir þetta-, og það hafa víst allir gleymt þessu fljótt. En einn af þeim hefir aldrei getað gleymt því. Þetta var gam-

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.