Lesbók Morgunblaðsins - 05.07.1931, Blaðsíða 6

Lesbók Morgunblaðsins - 05.07.1931, Blaðsíða 6
206 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS úr því. Þar voru ávalt einhverjir þeir menn, sem undir eins gerðu ]>ær dillandi fjörugar. Má þar til nefna ekki síst Mr. \Tohnston sjálfan með hans óbrigðulu, hæg- látu kýmni. Og hversu miklir menn og frægir sem þarna voru meðal fundarmanna, J)á gat þó aldrei neinn komist hjá því að finna, að þar var miðdepiliinn sem Mr. Johnston var. Með allri ;;.ani liógværð og yfirlætisleysi hafði liann eitthvað það við sig, >jom |)ví oili. Fyrir okkur íslend- iugft var ef til vill sjerstök á- stæða til þess að finna þetta sök- •' um þeirrar tilviljunar, hve mjög honum svipar til Jóns Sigurðsson- ar að útliti, eftir því sem myndir af Jóni hafa fest svip hans í liuga okkar. Á fundinum, sem lialdinn var í janúar 1919 til þess að fagna sjálfstæði íslands, mint- ist Sir Henry Howorth, nafntog- aður sagnfræðingur, Jóns Sigurðs- sonar og sagði um ha-nn að hann hefði verið „undoubtedly one of the greatest charaeters of the nineteenth century" (eflaust einn af mestu mönnum nítjándu ald- arinnar). Þá leituðu víst öll augu ])angað sem Johnston sat í for- setastólnum. Johnston er tiguleg- ur maður á velli, eins og sagt er að Jón hafi verið. Það segir sig sjálft, að af öllum norrænum þjóðum eru það sjer- staklega við íslendingar, sem hof- um ástæðu til þess að vera þakk- ]átir fyrir starfsemi Víkingafje- lagsins, og sem ættum því að stuðla að því eftir megni, að hím þurfi ekki að leggjast niður. En það er kunnugt af grein þeirra Halldórs og Vilhjálms, að sú hætta vofir nú yfir sökum fjár- hagsö .^ugleika fjelagsins. Okkur má að .jálfsögðu vera þökk á bók- menta'.gri starfsemi þess, en þó held j 'i að hitt sje meira um vert, live mjög það vinnur að ]>ví að glæða velviid í okkar garð. Það þarf ekki mikinn skilning eða skarpleik til þess að gera sjer það Ijóst, hve mjög. okkur ríður á að halda vináttu Breta, og ekki að vita nema skjótt kunni að því að reka, að við höfum hennar sjer- staka þörf. Þetta útaf fyrir sig held jeg að sje ærin ástæða til þess, að við látum okkur hag Víkingafjelagsins miklu skifta. Þetta ])ykist jeg líka hafa sönnun fyrir að sje fleirum ljóst. Jeg hefi nýlega gefið leyfi til þess, að telja mæt.ti mig umboðsmann fje- lagsins hjer á landi, og af þeirri ástæðu voru mjer send nöfn þeirra manna, sem orðið höfðu við áskor- On |)eirri. er að ofan getur, ðg gengið í fjelagið. Vm suma þess- ara manna- dylst mjer það ekki, að þeir muni hafa gerst fjelagar íremur af þjóðræknislegum á- stæðum heldur en áhuga fyrir KÖgulegum, bókmentalegum og málfræðislegum rannsóknum fje- lagsins, ]). e. að þeir hafi gert það fyrir ])á ástæðuna, sem jeg tel meira iim vert, þótt ekki vilji jeg gera lítið úr hinni. Jeg vona ao' íslenskum meðlim- um fjiilgi enn, og þeir sem hafa hug á að ganga í fjelagið mega snúa sjer til bókaverslunar minnar í Austurstræti 4, Reykjavík, um allar upplýsingar. Vegna þess að sumir kunna að ætla að hjer sje um tekjulind að ræða fyrir mig og að grein þessi sje því auglýs- ing, skal jeg geta þess, að svo er ekki. Þetta bakar mjer bæði fyr- irhöfn og nokkur útgjöld, en tekj- ur veitir ]>að mjer all« engar Jeg tók að mjer umboðsmenskuna vegna þess, að mjer ])ótti með iillu ósæmilegt að skorast undan því. Af því sem að ofan hefir verið sagt, er þ«í augljóst, að Mr. John- ston ihefir unnið merkilegt starf Og óeigingjarnt í ])águ þessa lands. Hins er enn ógetið, að ávalt hefir hús hans staðið Islendingum opið og jafnan hefir hann verið þess albúinn að greiða götu þeirra á allan hátt. Hann hefir fórnað starfskröftum sínum í ]jarfir þess fjelagsskapar, sem við megum mikils meta, og hann hefir fyrir ]>að vanrækt að sjá sínum eigin hag borgið. Allar Norðurlanda- i])jóðir — íslendjingar1 ííka I— hafa særnt hann heiðursmerkjum og Norðmenn búsettir í Lundún- um hafa að sögn oftar en einu sinni fært honum rausnarlegar fje- gjafir. Nú er svo komið fyrir hon- um (jeg fer hjer eftir sögn ná- kunnugs manns og mjög mikils- metins) að eigur hans eru ger- samlega þrotnar og tekjur hans víst nauðalitlar. Hann er svo ald- urhniginn maður, að þótt karl- iiienskan hafi verið mikil, hlýtur r.ú starfsþolið að fara að láta undan. Þannig er þá umhorfs á æfikvöldi h;ins eftir að hahn hefir i fjóia tugi ára^ fórnað kröftunum í'yrir hugsjón sína og hagsmuni rnnar,i. I»á væri sómi Islands meiri og hagur þess þó óskertur ef Al- 1 bagi sýndi þann höfðingsskap að ákveða hoimm einíhver eftirlaun Ininii tíi'.u' sem hann á enn ólifað- an. Að gera svo. hygg jeg að mundi reynast eins viturlegt eins og ];að væri drengilegt og vel við- eigandi. Pyreneskagi hefir nú losað »sig við konunga sína, og dvelja^ þeir báðir landflótta í Englancli. Hjer er mynd af Manuel, íyr- veiandi konungi í Portugal og Ágústu Viktoríu fyrverandi dr .tn- ingu. Myridin er tekin þegar kappreiðarnar fóru fram milli Hyde Park og Riehmond. Er Man- uel á flestum kappreiðum og veðj- ir óspart. Skrif stof ust jóri: Hver er það sem öskrar svona' þarna á innri skrifstofunni. — Það er Nielsen — liann er að tala við Gautaborg. — Parið þjer inn til hans og seffið hoiium að nota talsímann.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.