Lesbók Morgunblaðsins - 09.09.1934, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 09.09.1934, Blaðsíða 4
292 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS Elsíi hestur heimsins. Hann var íslenskur og dó í Eng- landi í sumar 47 ára gamall. \ Fyrir nokkrum vikum dó elsti maður lieimsins. Skömmu síðar fluttu ensk blöð þær fregnir, að „elsti hestur heimsins" hefði sálast. Var það íslenskur hestur, sem mestan hluta ævinnar liafði verið í Eng'landi. Hann varð 47 vetra. Um þenna elsta hest í heinii ' birtist löng grein í stórblaðinu „Times". Þar segir frá því, að hann hafi verið fluttur sem tryppi frá íslandi og hafi átt að nota hann í kolanámu. En hann losnaði við það, því að slátrari nokkur í Yorkshire keypti hann, en seUU hann síðan aftur upp í sveit, þeg- ar hann var 7 vetra og þar var hann hafður fyrir lystivagni í 21 ár. Eigandi hans var kona, ók svo að segja á hverjum degi til borgarinnar, en þangað voru 2 enskar mílur. Atti hann þarna góða daga, var vel fóðraður og gljákembdur á hverjum degi. Var hann nafnkunnur þar í hjeraðinu fyrir það, hvað hann var ólíkur öðrum hestum, hrekkjóttur og þrár. Konan kallaði liann Guinea Pig. Þegar hún dó var liesturinn fluttur til Thames-dals og' látinn ganga þar úti í 5 ár. Var nú ekki hugsað um að kemba honum og gerðist hann loðinn og Iubbaleg- ur eins og skógarbjörn. Atti liann þarna hálf illa æfi. enda var þetta á stríðstímanum. Þaðan fluttist hann svo til Xorð- ur-Wales og lifði þar í 14 ár. Var hann sendur þangað með járn- brautarlest. Gamall vinnumaður tók á móti lionum á stöðinni og átti að teyma hann 3 mílna veg. Þegar að hesthúsinu kom vildi liann ekki fara þar inn, og í stað þess að beita lempui íeUaði vinini- maður að beit* valdi, Og því gleymdi klárinn aldrei, og fyrir- gaf aldrei, og gat aldrei litið manninn rjettu auga upp frá því. Þarna leið klártiurn vel, þvi að landskostir voru svipaðir og liann hafði alist upp við á ísiandi. Atti fyrst að beita honum fyiir vagn, en vagninn var of stór og jþungur fyrir hann, svo það varð að hætta við það, og eftir það gerði hann ekki annað en draga heim liey ofan tir hlíðunum á haustin. En seinustu 9 árin var ' liann ekki snertur til neins og var li'itinn sjálfráður. Ekki vildi liann leggja lag sitt við kindur í haga, en helt sig að nautgripunum. Aðrir hestar hræddust liann svo að í þeirra fjelagsskap gat hann ekki verið- Hann var svo vitur, einkum á elli- árum. að liann gat glögglega látið allar óskir sínar í ljós við þá, sem ]>ektu hann. Þegar lionum fanst of heitt á daginn, fór liann inn í hesthús og stóð þar, og svo út í haga þegar kvölda tók. Best lá á honum á vetrum, þegar snjór van og hann gat velt sjer í lion- um og þurfti að krafsa. A hverju vori gekk hann ór hárum og fell það af honum í sneplum. Mátti þá sjá smáfugla elta hann, livar sem hann fór, til þess að tína hárin í hreiður sín. En í vor gekk liann ekki úr hárum og þótti það ills viti. Fyrstu ellimörkin sáust á hon- uni í fyrravetur. Þá var honum hleypt út í snjó, og var 1)4 cins og hann yrði alt í einu blindur. Hann skjögraði og fell, rcis á fætur aftur og datt og' þ.'innij;' gekk þetta nokkrum sinnum. Seín- ast lá hann eitthvað klukkustund en stóð þá á fætur og var látinn inn. At hann þá með bestu lyst, en virtist hafa elst um mörg ár. Annað áfall þessu líkt fekk hann inni í húsi nokkrum vikum seinna og virtist þá bæði sjónlaus og lieyrnarlaus um hríð, en náði sjer aftur nokkurn veginn. En eftir ]>að heyrði hann illa og sá illa, varð grindhoraður og staulaðist um eins og gamalmenni og svaf lengstum. En ekki varð þess vart að hann liði neinar þjánnig'ar. Heitan dag í júlímánuði í sumar var hann úti fram á kvöld. Þá var hann hýstur og hurðin lög'ð að stöfunum. Um nóttina hafði hann brotist út og lá á hlaðinu um morguninn, nær meðvitundar- laus. Þó hafði hann rænu á því, að kumra ofurlítið þegar fólk kom að. Var nú auðsjeð að honum var ekki viðreisnar von, og því var hann skotinn. Var hann þá orðinn svo visinn allur, að hann var á stærð við veturgamalt tryppi. Fljúgandi lögregla. Lcgregluflugvjelin. Um miðjan ágúslt byrjaði lög- i'eglan í London á því að athuga iimferðina á aðalgötunum úr lofti. Er þetta fyrsta tilraun, sem gérð er í ])á átt, og til hennar hafði lógreglan fengið sjer vængja- lausa ,,autogiro"-flugvjel, sem getur flogið svo hægt. að hún fer ekki meira en 15 enskar mílur á klukkustund, en getur komist upp í 140 mílur. Ef þessi tilraun þykir gefast vel, er dtilunin að láta lög- regluna fá margar flugvjelar til ]>ess að hafa eftirlit með umférð á götunum og til þess að elta glæpamenn. 1 hverri flug'vjel verða loftskeytatæki og standa þær altaf í beinu sambandi við lögreglustöðvarnar.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.