Lesbók Morgunblaðsins - 19.07.1936, Blaðsíða 4

22«
IÆSBÓK MORGUNBLAÐSINS
Skemtileg't sendibrjef frá DRAUMA-JÓA
Jóhannes Jónsson, öðru nafni Drauma-Jói, átti 75 ára afmseli 2i.
apríl þ. á. Reit jeg honum þá brjef og er þetta skemtilega brjef svar við því.
Eins og menn sjá, er Jói enn hress í anda og segir skemtilega frá,
þrátt fyrir hinn háa aldur sinn; og enn getur hann brugðið fyrir sig góð-
látlegu gamni bæði um sjálfan sig og aðra. Og sýnilegt er, að honum hefir
Uðið mun betur hin síðari ár xfi sinnar. Óska jeg þess eins honum til
handa, að hann megi fá friðsælt og gott æfikvöld. Á. H. B.
Þórshöfn 5. júní 1936.
Háttvirti prófessor
Ágúst H. Bjamason.
Kæri vinur!
\ STARÞAKKIR fyrir þitt á-
gæta brjef, og gladdist jeg
niikið yfir því, að prófessorinn
skyldi ekki vera búinn að gleyma
gamla Drauma-Jóa, þótt 22 ár
sjeu nú liðin, síðan fundum okk-
ar bar saman. í flestum greinum
er jeg líkur því, sem jeg var 1914,
en þó get jeg ekki sagt annað, en
að stór munur sje á heilsu minni
nú og þá, og þakka jeg það því,
að æfi mín er nú miklu betri en
í fyrri daga. Jeg lifi nú áhyggju-
lausu lífi og er mjer óhætt að
fullyrða, að allir Þórshafnarbúar
sjeu vinir mínir og kunningjar,
sem rífast um að gefa mjer að
borða, og hafa mig með á flestum
tyllidögum, þar sem eitthvað er
um að vera fyrir utan liið hvers-
dagslega líf og strit. Sálin í gamla
Jóa hefir nú víst aldrei verið stór,
eftir hans eigin mælikvarða, en þó
má segja þar, að lengi geti lítið
minkað, því nú man jeg lítið af
því, sem skeður á yfirstandandi
tímum, en það sem skeði í bernsku
og æsku minni, man jeg vel og get
sagt börnum og þeim, sem á mig
vilja hlusta, ýmislegt frá þeim
tímum.
Ú segir, að sjera Jlelgi frá
Grenjaðarstað hafi sagt þjer,
að draumgáfa mín væri að glæð-
ast á ný. Ekki veit jeg, hvað jeg
á að segja um það. Eitthvað
dreymir mig enn. En mjer hættir
við að gleyma því draumarugli
svo fljótt, þar sem jeg hefi aldrei
verið svo ritfær um æfina. að jeg
hafi treyst mjer að rita drauma
mína jafnóðum. Oft hefi jeg ósk-
að þess, að mjer hefði verið kent
að draga vel til stafs í stað þess
að láta mig þylja langa kverið
án þess að mega anda, spjaldanna
á millum. Það skilur með okkur
Hermanni Jónassyni, að hann var
svo vel mentaður maður, að geta
fært alla sína drauma og fyrir-
brigði sjálfur í letur, og margt
hefði orðið öðruvísi í bókinni
„Drauma-Jói“, ef alt liefði verið
tekið eftir mínu eigin handriti,
það, sem í henni er skráð.*)
Jæja. góði vinur, jeg er að
hugsa um að setja eitthvað hjer
af draumum mínum. Þú fvrirgef-
ur, þótt það verði lítils virði:
ETURINN 19.31 dreymdi mig
eftirfarandi draum. Mjer
fanst jeg vera staddur á liæð
nokkurri (sjónarhæð), og fór jeg
'að skygnast um, hvort jeg þekti
inig á þessum drauma-stað. En
]iað var ekki. Jeg horfði lengi yf-
ir umhverfið, og gat að líta hið
neðra velli fagra og sljetta,
prýdda þeim gróðri, er mjer virt-
ist fullkomnari en jeg og við
Norðlendingar eigum að venjast.
Hið efra var að líta heiðan him-
in og í fjarska hafið bjart og'
töfrandí. í draumnum leið mjer
ekki sem best í fyrstu, vegna þess
að jeg hafði áhyggjur af því að
vera á ókunnum stað, þar sem
ekki gat að líta nein vegsum-
merki mannabygða. Þegar jeg er
biiinn að litast um þarna æði-
lengi, finst mjer alt í einu, að jeg
verða laus frá hæðinni og svífa
upp í loftið blátt og unaðslegt,
án vængja, og skildi jeg ekkert,
hversvegna hinn j:arðbundni lík-
ami minn væri nú alt í einu orð-
*) Satt er það, að ólíku merk-
ari hefði bókin orðið, ef Jói hefði
sjálfur ritað drauma þá, sem
hann dreymdi, jafnóðum og hann
dreymdi þá, og látið vottfesfca frá-
sögn sína, áður en þeir komu
fram. Annars gerði jeg mjer alt
það far. sem jeg gat, til þess að fá
bæði þá og öll atvik vottfest, en
það var alt löngu eftir á og því
fremur ljeleg sönnunargögn fyrir
draumspeki Jóa þessi vottorð, sem
jeg gat náð saman. Á. H. B.
inn svo ljettur. Umhverfið víkkaði
stöðugt og sjóndeildarhringurinn
varð víðsýnni. Jeg sá báta og
skip á hafinu, og altaf fanst mjer
leið mín Hggja lengra og lengra
upp í loftið, og svo langt var jeg
kominn, að jeg eygði ekki lengur
neitt hjer á jörðunni. Þá þótti
mjer loftið svalara.
Áður en jeg áttaði mig, var jeg
kominn að stafni húss nokkurs,
er mjer virtist vera bygt úr gleri,
og fanst mjer húsið standa í loft-
inu. Áleit jeg, að hús þetta væri
bygt úr hugarafli, því í svefnin-
um mundi jeg eftir ýmsum bók-
um, er jeg hefi lesið um andleg
efni. Stærð hússins virtist mjer
svo mikil, að jeg sá ekki, livar
það tók enda.
Þegar jeg var búinn að stanza
þarna dálitla stund, fanst mjer
hlið hússins lyftast upp og fólks-
fjöldi streyma inn, svo mikill, að
nær mundi óteljandi. Ekkert
þekti jeg af þessu fólki. En mjer
fanst þetta fólk svífa án vængja
eins og jeg sjálfur á þessu augna-
bliki. Fólk þetta stóð í mörgum
röðum. Mjer fanst jeg altaf
standa í sömu sporum. 1 sal þess-
um sá jeg tvö borð stór. Að borð-
um þessum gengu 2 menn og báru
sína bókina hvor. Bækur þessar
voru stórar, sem mundu vera á
stærð við Flateyjarbók hina
nýju. í bókum þessum voru gylt-
ir stafir, og menn þeir tveir, er
jeg gat um, fanst mjer að mundu
bera af öllum þeim hóp. Fólkið
talaði ekki orð, en margir gengu
til þeirra manna, sem höfðu bæk-
urnar, og þá flettu þeir bókunum,
og var að sjá sem hver ætti þar
sína opnu í bókinni. Síðan voru
borðin tekin og mennirnir 2 fóru,
og þá fanst mjer hlið hússins