Lesbók Morgunblaðsins - 08.06.1952, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 08.06.1952, Blaðsíða 5
LESBÓK M0RGUNBLAD9INS 305 Nýu gcrðir af merkjastöðvum ekki dögum saman þegar austanátt var og reykinn frá London lagði yíir þær. Stöðvar, sem stóðu á jafn- sléttu voru stundum á kaíi í þoku, þótt þær stöðvar er hærra stóðu, gnæfðu upp úr þokunni. — Um hádegi trufluðu og sólargeislar skyggni, en bezt skyggni var rétt um ljósaskiftin kvölds og morgna. Venjulegt var að skeyti, sem sent var frá London til Portsmouth væri um 15 mínútur á leiðinni. En einu sinni var gerð tilraun um hve hratt skilaboð gæti farið þar á milli fram og aftur. Voru þá allir stöðvarstjór- ar aðvaraðir fyrirfram að láta eng- an stanz verða á merkjunum, og þá varð skeyti komið til Ports- mouth og aftur til London á þrem- ur mínútum, en vegarlengdin er um 500 enskar mílur. Var þetta svö mikill hraði að skeytið tafðist ekki nema 3 sekúndur á hverri stöð að meðaltali. Þess vegna kom fram í einu blaðinu áskorun um það, að gera slíkar merkjastöðvar um land- ið þvert og endilangt, til þess að ílytja alls konar fréttir, og koma þannig á fréttaþjónustu, sem engin önnur þjóð hefði og ólíklegt væri að nokkur þjóð mundi nokkurn tíma geta komið á hjá sér. Það eru ekki nema rúmlega hundrað ár síð- an þetta var. Merkjastöðvunum var breytt árið 1816. Komu nú háir staurar með þverálmu og tveimur slám þar upp af, og þessar stöðvar voru notaðar þangað til síminn kom. Seinasta merkjaskeytið var sent frá Ports- mouth hinn 31. desember 1847. Margs konar fleiri merkjastöðvar voru í notkun, bæði í Englandi og á meginlandinu og voru sumar með ljósum, til þess að hægt væri að koma skeytum áleiðis um nætur. Flestar lögðust þær niður þegar síminn kom til sögunnar. Þá skeði það, sem engan hafði órað fyrir áður, áð hægt var að koma skeyt- um hraðar og öruggar milli hinna fjarlægustu staða, heldur en með merkjastöðvum. — Ýmis konar merkjastöðvar eru þó enn í notkun, en þeim fer stöðugt iækkandi, einkum síðan loítskeytin urðu svo fullkomin að hægt cr að tala saman án tillits til vegarlengda. • • * Óshlíðarvegu? ÞEGAR ég las hina ítarlegu grein Jó- þunns Bárðarsonar í Lesbók, 5. Ibl. 23. sept 1951, rak mig minni til þess, er ég fór um Óshlíð i fyrsta sinn, ein- samall og ókunnugur, allmörgum ár- um áður en vegur var lagður um h!íð- ina. Var mér þá að mestu ókunnugt um slys þau, er þar hafa orðið öðru hvoru frá öndverðu. Én ég minnist þess, að á ferð minni um hlíðina varð mér ljóst, hvílíkur háskastaður hér myndi vera á ýmsum tímum árs, og þá eigi sízt sökum grjóthruns úr hamra beltunum efst í Hyrnunni. Enda var augljósí, að slík hrun muni hafa verið alltið frá öndverðu og myndað skriður hlíðarinnar. Það sem olli því, að ég veitti þessu sérstaka athygli, mun hafa verið, að ég var kunnugur áþekkum staðháttum frá ýmsum stöðum á Vesturlandi í Noregi („Vestanfjalls") og vissi, hvi- líkur háski stafar þar víða af því, er klettabelti og jafnvel heilir hamrar klofna smám saman í vetrarfrostum og smámjakast fram af stöllum sín- um, unz þeir hrapa i sveit eða sjó niður, stundum ofan úr efstu hátindum fjalla. Þannig vildi til í Lóum í Norðfirði (Loen) 1905. Féll þar klofningur mikill úr hátindi fjallsins niður snarbratta hamrahlíðina og niður í hyldjúpt Lóa- vatnið. Gekk bylgjan langt á land upp fyrir enda vatnsins, þar sem flatlent var og þéttbýlt, tók útsogið með sér fleiri bæi, og fórust þar um 60 manns. — Lítill gufubatur, sem gekk um vatn- ið á sumrum með ferðafólk, fleyttist

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.