Lesbók Morgunblaðsins - 14.02.1965, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 14.02.1965, Blaðsíða 3
Eftir Agúst Guðmundsson ö, ldurnar léku sér í fjörunni með hæigum niði, yfir sveknuðu fuglar með gargi. Það var tekið að haiia kvöldi. Á steini í fjörunni sat gamali, lotinn niaður og horfði hugis&ndi út á fióann. Hann var kiæddur grárri duiggara- bandspeysu, en berhöfðaður; sixpens- arinn hékk á nagla í einum beitarskúrn- uim uppi á fjörukambinuin. Svipur imannsins var ennþá mikilúðlegur, Ihárið sifuxhvítt og auga- brýnnar miklar og Joðnar, en yfir- skeggið illa hirt og upplitað af tóbaki. Samt var einhver umkomuieysi;sblæ<r yfir honum; ellinni hafði tekizt að beygja bakið og sliga breiðar herðarn- a.'. .iann reri fram á stafinn og tuldr- eði eitthvað fyrir munni sér óánægður á svip. Svo seildist hann í vasa sinn, dró upp tóbakspontu og snússaði sig. Hann var að hugsa um eJlidauðann. Hann var þegar tekinn að finna fyrir kölkuninni og þóttist vita, að innan tíðar mundi þetta allt saman enda í cinni hlægilegri dauðahrygilu. Nú Iharmaði hann það meir en nokkru sinni fyrr að hafa ekki farizt með bátn- um sínum, þegar hann fór niður hérna um árið ás>amt aliri áhöfninni nema rpnuim. Því eins og hann hafði svo oít sagt á sínum formannsárum, var það sannarlaga þakkarvert að fá að deyja eins og sjómaður og drukkna. Það var eitthvað eftirminnilegt, eitthvað annað en að drepast í raxkju sinni úx kör og vesaldómi. Hann hafði lítið stundað sjóinn, síð- an báturinn hans fórst, aðeins róið nokkrum sinnum með tengdasyni sín- um á lítiiii gráslepputriilu. Reyndar var ár síðan hann hætti því og fór í land, og þannig hafði úðið heilt ár, án þess hann kærnist á sjó. Og nú átti hann eikki einu sinni að fá að búa við sjóinn. Við matborði'3 í kvöld hafði tengdasonur hans farið að minnast á elliheimilið. Þá hafði hann staðið upp, þakkað fyrir matinn og gengið þeigj- andi út. h leiktjöld; á haftfletinum lá björt, skín- andi rék eins og gata inn í sólarlagið. Eftir götunni þeirri reri hann hægt og virð'UÍega út á filóann. E Iróp og köii heyrðust úr landi; maður hljóp niður í naustið, brá hönd upp að enni og skyggndist út á fió- ann. Síðan tók hann bát, ýbti á flot og reri sterkiega af stað. Gamli maðurinn tók ekkert eftir þessu, heldiur reii áfram með sömu jófnu áratogunum. í svip hans var öryggi og þrjózfau'.eg festa, öriátið skæit bros lék um varirn- ar. Skyndilega hætti hann róðrinuim og setti inin árar. Stundin var upp runnin. Hann reis á fætur, tét afbur augiun og signdi sig. Því nsest beygði hann sig með erfiðismunum niður — og kippti í negluna. Sjórinn fossaði inn. Gaimli maðurinn stóð eins beinn og hann gat, sneri ásjónu sinini að sólinni og hóf að syngja: „Hærra miim guð ......." Veik gamalmennisröddin hljómaði gagnuim þögnina, viðkvæm og mjó, og gekflc í tinandi boðaföillum út yfir kyrrðina. Sjórinn hæikkaði sífelit í bátnuim, og röddin hækkaði líka og varð magnaðri og fyllri í tilbeiðslu sinni og auðmýkt; hionium fannst hann standa andspænis sjálfu augliti guðs, alvitru oig óskeikulu. Hann lauk við eitt vers, svo þagnaði 'hann. Báturinn var að fyliast. Þá kom hik á hann. Hvaða hróp voru þetta? Hann sneri sér shöggt við, og von- brigðin voru augijós, þegar hann sá annig sat hann drykkilanga stund og reri fram á stafinn. Öldu- gjálfrið myndaði hæga hrynjandi, annars var kyrrð; fugiagargið hafði Ihlióðnað í kvöldhúirujiu. Sólin var lcomin yfir á vesitunhimininn, heit og rjóð í vöngujm. Gamili maðurinn stóð með erfiðismunium upp, mundaði staf- inn og stauilaSist að litlum báti, sem lá í flæðarméiinu. Þetta var árabátur, sem tengd.aiSO'nur hans notaði við fisk- veiðarnar. Um stund stóð hann og strauk skeggið; síðan fœrðist íbyggið bros yfir varir hans, og með glampa í augum tók hann til við að ýta bátn- um á flot. Hægt mjakaðist, en mjakaðist þó, og að lítilll stundu liðinni vaggaði báturinn letilega í flæðarmálinu og b?uð gamia manninum til sin. Hann sté hátíðlega um borð, settist undir árar og hélt frá landi. Hann fór sér að engu óðslega, reri hægt og varlega, eins og hann vildi sem minnst gára sléttan haÆfiiötiniru Skýin með sáiiuim rauöleitu litbrigð- uim minntu einna helzt á feiknasitór ^W^g^^ÍiíviíiiiwíiiÍ s 1 77/ ungs vinar Eftir Théodore de Banville Áhyggjulausi ljúfurinn minn, lokkabjartur og hýr á kinn, geymdu vel fagra gáskann þinn. Þetta er vizkan. Elskaðu óð, æsitu og fegurð og vorsins glóð. Að öðru er fánýt vor ævislóð. Brostu þótt gjósti gola stinn. Gloir brátt aftur vor um sinn. Blomum þess f leygðu í bikar þinn. Hylja skal mold hið hinzta spor, hvað var þá unnið við líf og þor? Að hafa elskað um örfá vor. Skeggræða margt um sikynsemisdóm skcaffinnar. Það eru orðin tóm. Truum þeim ekki. Tínum blóm. YNGVI JÓHANNESSON þýddi. bátinn, sem náigaðist. Áköf geoshrær- ing ga,gntók hann, nann steig fumandi upp á borðstokkinn, signdi sig aftur og tafsaði andstuttur eitthvað til guðs — um leið og hann steyptist útbyrðis. Otuttu síðar kom hinn báturinm brunandi. Stór, kraftalegur maður lagði inn árar og stóð upp. Þarna mar- aði sá gamli í hálfu kafi. Maðurimn í bátnum teygði sig eins langt og hann gat og náði haldi í treyju hins deyjandi manns. Með æfðum handtökum inin- byrti hann ffeng sinn, lagði hann á botn bátsins og fór um hann hönduim. Sá gamli hjarði enn. Smátt og smátt vaknaði hann til meðvitundar, en mætti þá aiit öðru augiliti en hann hafði bú- izt við, augliti tengdasonar síns, spyrj- andi og furðu lostnu. „Hvern fjandann varstu að gera, setl- aðirðu að drepa þig?" spurði tengdason- urinn flaiuniósa. Gamh maðurinn leit undan og svaraði engu. Hann hóf sig, skjálfandi af kulda, upp á eina þóft- una og sat þar þegjandi og niðurlútur eins og barn, sem hefur gert eitthvað af sér. Tengdasom.urinn starði á hann um stund, síðan hristi hann höfuðið og settist undir árar. Þeir niálguðust land óðfiuga, því að tengdasonurinn reri iiratt, ailt að þvi harkaiegia. Sólin var litorfin af sjónar- syjðinu. En á þóftunni gegnt ræðaran- uim sat bnípinn gamall maður, vonsvik- inn og yfirbugaður. 6. tbl. 1965. -LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.