Lesbók Morgunblaðsins


Lesbók Morgunblaðsins - 30.05.1965, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 30.05.1965, Blaðsíða 3
ÆNSNA- Eftir Jan Fridegárd 7j lánalegur náungi kom kjagandi eftir þjóðveginum til bæjarins. Áin virt- ist nærri kyrrstæð undir brúnni, og hita bylgjurnar titruðu í loftinu yfir skógin- um í vestri. Svitinn bogaði svo að sveið í augun. Strákhnokki stóð á árbakkanum og horfði á endurnar án þess að hafá rænu á að kasta að þeim steini, þótt þær vœru í ágætu skotfæri. En það lifnaði yfir honum, þegar Ih' íin kom auga á mannirm á þjóðvegin- UiB. — Hænsna-Bjarni! hrópaði hann skrækróma. — Strákar, Hænsna-Bjarni er i& koma! Hann tók sprettinn niður með ánni, þ-.ngað sem nokkrir félagar hans voru að veiða. — Hænsna-Bjarni! hrópaði hann aft- ur. Maðurinn krossbölvaði og steytti hnefana í áttina til drengjanna. Þeir svöruðu í einum kór, því að þeir þótt- ust öruggir í þessari fjarlægð. Hænsna-Bjarni hélt bölvandi inn Að- alstræti og upp á torgið. Þar sáust eng- ar hræður utan ein sölukerling og lög- regluþjónn, er stóð afsíðis í þrihyrndum skugga af þakskeggi. Reiði Hænsna-Bjarna blossaði upp, þegar hann sá lögregluþjóninn. — Það er þessum náunga, sem ég get þakkað fyrir þetta helvíti, tautaði hann æstur. Hingað í þetta byggðarlag hafði hann flutt til þess að losna við hænsna-upp- nefnið'. Hundrað kílómetra. Og svo skyldi þessi lögregluþ j ánsafmán endi- lega verða að koma á eftir honum og fá starf í þessari afskekktu bægarholu við ána. Þrjú smáljóð Eftir Margréti Jónsdóttur S St. Pétursstrceti 22 Geng ég um steinlögð stræti í stórri, frægri borg, verða á vegi mmurn, veglegar hallir og torg. Glampandi logaletur leiftrar við himinsikaut, ofbirtu slær í augun allt þetta litasikraut- Þarna er gömul gata grettin og stéttamjó, hér var það eitt sinn áður sem íslenzka skáldið bjó. Samt hefir sankti Pétur sjálfsagt átt ítök hér. Honum er gatan helguð. af honum nafn sitt ber. Einmana íslendingur í öngum sínum er kvað. Hann er mér efst í huga, hann vígði þennan stað. Einmana íslendingur aleinn og særður dó. Honum er helguð stundin, hérna hann forðum bjó. Við fjallavatnið Hér er friðsæld og ró, hér er fegurðin nóg við fjallavatn blátt inní laufríkum skóg. Og sá ilmandi blær, það er unaður skær, hér andar guðs friður, hans líkn er mér nær. Hér er friðsæld og ró. Drag af fótum þér skó við f jallavatn blátt inní laufríkiim skóg. 1 Skálholti Hve gott að sjá hinn gamla, helga stað og guðshús nýtt og veglegt rísa hér. Á djarfa, frjálsa menn oss minnir það og merki um trú og göfga hugsjón ber. Hér syngja stráin söng um horfna tíð, og sérhver blettur geymir frægra spor. Hér minnir allt á lönigu genginn lýð, en h'ka á nýja von og trúarþor. ^i^S^^. Þar stóð hann dag einn eins og jóla- tré umkringdur bændum, sem hann hafði kynnzt. Og allir þekktu þeir Bjarna, þótt hann byggi tíu kílómetra utan við bæinn. Lögregluþjónninn glotti, þegar hann kom auga á Bjarna. — Nei, félagi Hænsna-Bjarni! hróp- aði hann. Jæja, svo það var þá hingað, sem þú fluttir? — Hænsna-Bjarni! skríktu bændurn- ir, — það var déskoti sniðugt nafn. Bjarni hafði haldið sína leið þrút- inn af reiði. Hann bæði heyrði og fann, hvernig bæjarslúðrarinn lapti þá sögu, að hann hefði einu sinni stolið hana og þess vegna flutt úr heimabyggð sinni. — „He, he, he, gagg, gagg, góó", göluðu þeir á eftir honum. Síðan var liðið heilt ár, en nú vissi hver einasta manneskja í bænum og í 20 kílómetra fjarlægð hringinn í kring, að hann var kallaður Hænsna>Bjarni. Margir álitu, að hann hefði einnig reynzt fingralangur í nýju heimkynnun- um, þótt hann hefði aldrei á allri æsvi sinni stolið öðru en þessum eina horaða hana og að eilífu bölvaða. Hann keypti sér mjólk, pylsu og franskbrauð, svo settist hann út í íiþrótta garðinn í friðsælu matartímans og át og drakk, og reiðin sauð í honum. Þessi digri nautsihaus skyldi víst fá fyrir ferð- ina, svo sannarlega sem hann héti Hænsn... fjandinn hafi það... svo sannarlega sem hann héti Bjarni. K, tlukkan hlaut að vera orðin þrjú, en hitinn lét samt engan bilbug á sér finna. Það var því líkast sem bærinn befði misst meðvitundina. Lögreglumað- urinn þerraði af sér svitann og reyndi að eiga orðaskipti við karamellukerling- una, en hún hafði nú einu sinni andúð á allri lögreglu af rótgrónum vana. Hún stakk bara nefinu ennþá dýpra niður í sjaltuskuna og anzaði ekki. Lögregluþjónninn leit sljóum augum upp eftir götunni, en allt í einu lifnaði hann allur og einblíndi í ákafa. Hænsna-Bjarni kom út úr verzluninni Kjöt og Flesk með reykta flesksíðu und- ir hendinni. Hún var umbúðalaus, og það glampaði á hana brúna og girnilega í sólskininu. 3jarni dokaði undir búðarveggnum og skimaði upp og niður götuna. Síðan laumaðist hann af stað hægum, lymsku- legum skrefum og stefndi á brúna. — Halló, Hænsna-Bjarni, stoppaðu! f þetta sinn tekst það ekki! hrópaði lög- reglumaðurinn og tók á rás svo hratt sem gildu fæturnir hans frekast leyfðu. Bjarni leit um öxl og fór að hlaupa. Þá bar yfir brúna á greiðu brokki, — Bjarni og flesksíðan á undan, en lög- regluþjónninn svo sem einu síma- staurabili á eftir. Hann þrumaði: — Viltu reyna að stoppa með síðuna, hænsnaþjófur — eða réttara sagt flesk- þjófur! Eg góma þig hvort sem er fyrr eða síðar! En Hænsna-Bjarni hélt áfram að hlaupa og leit við öðru hverju. Brátt voru þeir komnir út í sveit og bærinn að baki. Fólkinu á ökrunum féllust hendur. Það glápti á þennan á- k a eltingarleik. Skref lögregluþjónsins urðu að sama skapi styttri sem andlit hans varð rauð- ara. Holdin voru ekki Hænsna-Bjarna til trafala. Hann skokkaði léttilega eftir veginum og leit til baka öðru hverju. Að lokum varð lögreglumaðurinn að nema staðar. Hann blés eins og smiðju- belgur og lét fallast niður á skurðbakk- ann við veginn. Hænsna-Bjarni leit í krihgum sig, hætti að hlaupa og settist á bakkann í hundrað metra fjarlægð með flesksíðuna við hlið sér. Þegar lögreglumaðurinn mátti aftur mæla. sagði hann vingjarnlega og sann- færandi: — Bjarni, — er þér það ekki ljóst, að þetta framferði er fjandanum einum þóknanlegt? — Nei, hvaða framferði áttu við? Hvað varðar þig um, þótt ég kaupi Framhald á bls. 6 20. tbl. 1965 -LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 3