Lesbók Morgunblaðsins - 17.04.1977, Side 3

Sex sögur úr bökinni
Brjölœðingurinn
eftir Híbran KhalTI
Þér spyrjið mig hvernig ég
sturlaðist. Það gjörðist á þenn-
an veg: Dag nokkurn, löngu
áður en mörg guðanna fædd-
ust, vaknaði ég uppaf djúpum
svefni og komst að því að öil-
um grfmunum mfnum hafði
verið stoiið — já, ölfum grfm-
unum mfnum sjö er ég hafði
sjálfur útbúið mér og borið á
sjö mismunandi lffshfaupum.
Ég hljóp um f mannmergð
strætanna með hrópum og
köflum: „Ræningjar! Ræn-
ingjar! Böivaðir ræningjar!"
Karlar og konur hfógu að
mér er þau sáu mig. Nokkrir
runnu felmstursfullir heim tii
sfn f felur.
Og er ég kom á markaðstorg-
ið stóð unglingur einn á þak-
svölum húss sfns, benti á mig
og kallaði: „Nei, sjáið þér,
þetta er brjálæðingur!"
Ég leit upp til þess að vita
hver væri að kalla og í fyrsta
sinni kyssti sólin nakta ásjónu
mfna. t fyrsta sinni kyssti sól-
in nakta ásjónu mfna og sál
mfn logaði upp af ást til sólar-
innar og mér gleymdust allar
grfmur. Og eins og f leiðslu
hrópaði ég: „Blessaðir! Bless-
aðir séu ræningjarnir sem
rændu mig grfmunum mfn-
um!“
Þannig missti ég vitið.
Og f vitfirru minni hefi ég
fundið frelsi og öryggi. Frelsi
einverunnar og öryggi þess að
vera eigi skilinn því að þeir er
skilja oss hneppa hluta tilveru
vorrar f f jötra.
En látið mig ei miklast um
of af öryggi mfnu þvf að ekki
einusinni þjófurinn f fangels-
inu er óhultur fyrir öðrum
þjðfi.
Guð
Á fjarlægustu dögum forn-
aldar minnar er fyrsti orð-
skjálftinn braust frammá var-
ir mér, gekk ég á hið helga
fjall, talaði til guðs og mælti:
„Herra, ég er þræll þinn. Fólg-
inn vilji þinn er mér lög og þér
mun ég hlýða um eilífðir
alda.“
En guð svaraði mér engu og
sveif framhjá eins og magn-
þrungin vindhviða.
Og þúsund árum síðar gekk
ég enn á hið helga fjall, talaði
til guðs og mælti: „Skapari
minn, ég er skepna þfn. Þú
skapaðir mig af leiri og þér á
ég allt mitt að þakka.“
En guð svaraði mér engu og
sveif framhjá eins og þúsund
vængir á hröðu flugi.
Og þúsund árum sfðar kleif
ég enn hið helga fjall og talaði
enn á ný til guðs og mælti:
„Faðir, ég er sonur þinn.
Mildi þfn og ást blésu mig lffi
og fyrir elsku og tilbeiðslu á
þér mun ég erfa rfki þitt.“
Én guð svaraði mér engu og
sveif framhjá eins og þokan er
dregur slæðu á hin fjarlægu
fjöll.
Og þúsund árum sfðar kleif
ég enn hið helga fjall, ákallaði
guð og mælti: „Guð minn, mfn
efsta þrá og fylli. Ég er rót þín
f jörðinni og þú ert blóm mitt
á himnum; saman munum vér
vaxa fyrir augliti sólarinnar.“
Og guð laut niðrað mér og
hvfslaði ljúfmálum f eyra mér.
Kröi sneri úr spönsku
Mynd: Alfreð Flöki
Og eins og særinn faðmar læk-
inn sem f hann fellur, eins
faðmaði guð mig að sér.
Og er ég sté niðrf dalina og
niðrá slétturnar sá ég að guð
var einnig þar.
Vinur minn..
Vinur minn..., ég er eigi sá
sem ég sýnist. Vtra útlit mitt
er ei annað en klæði sem ég
ber. Klæði haglega gjörð sem
vernda mig fyrir spurningum
þfnum og þig fyrir skeytingar-
leysi mfnu.
Sjálfið sem í mér býr, vinur
minn, dvelst í húsi þagnarinn-
ar og þar mun það hafast við
til eilffðarnóns, óséð og ósnert-
andi.
Ég vildi að þú tækir eigi
mark á þvf sem ég segi né
treystir þvf sem ég gjöri þvf að
orð mín eru ei annað en hljóm-
andi hugsanir þfn sjálfs og
gjörðir mfnar ei annað en þfn-
ar eigin vonir f framkvæmd.
Er þú segir: „Hann er á vest-
an,“ þá segi ég: Já, hann er
alltaf á vestan," því að ég vil
eigi að þú vitir að hugur minn
býr þá eigi í vindinum heldur í
hafinu.
Þú getur eigi skilið siglandi
hugsanir mfnar né er mér hug-
leikið að þú skiljir þær. Ég vil
fremur vera einn í hafinu.
Er það er dagur hjá þér,
vinur minn, er nótt hjá mér
þótt ég tali jafnvel þá um dags-
Ijósið sem dansar á fjöllunum
og um purpurarauðan skugg-
ann sem opnar sér leið eftir
dalnum því að þú getur eigi
heyrt dimmusönginn minn né
séð vængi mfna slást f stjörn-
urnar. Né er mér hugleikið að
þú heyrir eður sjáir það sem
Framhald á bls. 16.
Heiðrekur Guðmundsson
BRÓÐURKVEÐJA
Drottinn lætur dóma falla.
Dauðinn brýnir Ijáinn hvasst.
Við hann barðist þú til þrautar
þar til hinzta vörnin brast.
Huggun er að vita, vinur,
við hin döpru þðttaskil,
að þu beittir aldrei neinni
undirhyggju þér I vil.
Studdir þú til leiðarloka
Kfsins gróður hverja stund.
Undir svölu yfirborði
eldur bjó og viðkvæm lund.
Margir þekktu þina skerpu,
þrek og kjark um langan dag.
En það vissu öllu færri
um þittgóða hjartalag.
Var F eðli okkar beggja
ofið saman þáttum tveim.
Þá er vandi að velja og hafna,
vera hoflurbáðum þeim.
Þvl er strlð I hugar-heimi
háð, unz niðurstaða fæst.
Skynjar óm af öldugangi
aðeins sá, er stendur næst.
Þú varst trúr og fastur fyrir
fram á hinzta ævikvöld.
Til að þoka þér úr sæti
þurfti æðstu máttarvöld.
Er þér kannski ætlð ætlað, fsróðir,
ennþá meira og frjórra svið,
þar sem enginn annan særir,
allir virða sátt og frið.
Oftast fórstu I fararbroddi,
flóknar þrautir gaztu leyst.
Sjálfum þér með hug og höndum
hefur þú minnisvarða reist.
Þar er stlllinn stór I sniðum,
stafagerðin skýr og hrein.
— Þvrer ekki á þlnu leiði
þörf að reisa bautastein.
í !

» i
ít
!\
! I
t
\