Vísir Sunnudagsblað - 31.05.1942, Blaðsíða 6

6
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ
Giorgieri-Contri:
I §ama knéruim.
Guglielino heyrði, að bjöll-
unni var hringt. Þar næst gekk
einhver inn í forstofuna og það-
an barst óinur af mannamáli.
En Gugliehno sat grafkyrr.
Ilver mundi þetta vera? Sendi-
sveinninn í lvfjabúðinni eða
brauðasölubúðinni, eða kannske
var það þernan? Hann vissi
nneta vel um allt sem gerðist
þarna i fásinninu, allt af það
sama upp aftur og aftur. ,Ómur-
inn, kliðurinn var æ hinn sami,
cða böggin, slátturinn, eins og
einhver sæti við vefstól daginn
langan. En í dag varð jafnvel
það óvanalega bversdagslegt,
eins og allt bitt. Og hann lagði
ekkert frekar eyrun við því.
Hann fór að bugsa um lyfsal-
ann — það var kominn nýr lyf-
sali, hamingjunni sé Iof. En
hverju breytli það? Engu. Hann
vissi ekkert, gat ekkert gert,
sem breytti neinu til bins betra.
Þetta blaut að fara'eins og for-
lagadísirnar vildu. Og hann
hugsaði svo:
„Bráðum kemur signora
Accardi, ljósmóðirin. Svo kem-
ur læknirinn. Dyrabjöllunni
verður liringt hvað eftir annað.
Eftir tvær stundir verður allt
um garð gengið.“
Hann fór að lesa aftur, til þess
að dreifa áhyggjunum, og hann
leit ekki út i garðinn sinn, en
vorið var koinið, og allt orðið
grænt og angan í lofti. Húsið
var i úthverfi bæjarins. Gugli-
elmo lifði kyrrlátu, einföldu lifi,
og lesstofan hans bar þess öll
merki. Allt var einfallt, látlaust.
— Hann las og las, en hugurinn
fló til liðinna daga. Hann leit um
öxl. Hann hafði kvongast, þegar
hann var tuttugu og fimm ára,
og nú var hann þrítugur. Og öll
þessi ár bafði allt verið tilbrevt-
ingarlaust, grátt, litlaust. Ham-
ingjusamur hafði hann ekki
verið — en lieldur ekki vansæll.
— Móðir Iians hafði lagt á ráðin
— og liann lét liana ráða. Hann
bafði ekki framtak í sér, lil þess
að fara sínar götur, skorti sjálfs-
traust, efaðist um hæfileika
sína. En móðir Iians, sem var
miðaldra kona, með sjónarmið
roskinnar konu, sém hefir
nokkurn beyg af framtíð sonar
síns, ncma bann komist i örugga
höfn, hafði rætt við hann af
varfærni, en allt af í saina tón
og allt af klifað á því sama:
„Þú ættir að kvongast Irene.
Það er stúlka við þitt hæfi, eina
stijlkfln, seni er ejns og sköpnð
handa þér. Hún er ekki fríð sýn-
um — eg veit það, en hún er al-
vörugefin stúlka og verður dug-
andi búsmóðir, og þótt hún sé
ckki auðug, getur hún talist
sæmilega efnuð. Þú gætir nú
heldur ekki sett sér það mark,
að fá auðuga konu . . . ., hún
mun revnast Jjér góð kona og ala
þér börn — hvers geturðu frek-
ar óskað? Það er íilgangslaust
að reisa neinar skýjahallir, það
veistu......“
En hann var hættur að
reisa skýjaborgir. Hann gekk
að eiga Irene lil þess að verða
við óskum móður sinnar, og
bann vandist því hfi, sem í henn-
ar augum var hamingjulif, af
því að allt var öruggt og í traust-
um skorðum.
En það var allt svo grátt og
litlaust — eins og að reika í
draumi í sjúkrastofu. Móðir
hans hafði vitað hvað liún söng
þegar bún talaði um skýjaballir,
þvi að ef Guglielmo nokkuru
sinni reisti sér skýjaborgir var
það vegna þess, að bugur hans
hafði hneigst til Önnu, sem var
dóttir einnar systur föður lians,
er hafði giftst auðugum og
slyngum kaupsýslumanni. Anna
var því upp yfir hann hafin, að
áliti móðurinnar.
Þegar hann var drengur og á
unglingsárum hafði hann komið
liðum á heimili jiessarar föður-
systur sinnar, en þegar frænka
bans sá bvert krókurinn beygð-
ist, breyftist viðmót hennar
því að hún vildi, að Anna gift-
ist auðugum manni. Og Gugli-
elmo hætti að heimsækja frænd-
fólk sitt. Anna var há og Ijós og
grönn, fagurlega klædd, og livar
sem hún gekk var ilmur í lofti.
— Hún var skýjahalladísin, sem
Guglielmi mátti ekki hugsa um.
„Hví skvldi bún gera Iiann
ástfanginn i sér? Til þess að
giftast honum ? 0, sussu nei!
Hún mundi stefna hærra. Og ef
hún heldur, að liún elski hann
ætti hún að gera sér ljóst, að bún
var að gera bann skotinn í sér,
til dægrastyttingar — i rauniími
stendur henni alveg á sama um
hann.“
Þannig hugsaði móðir Gugli-
elmo. Og hún læddi þessu að
Guglielmo mátti ekki hugsa um.
Stöðugt hafði hún klifað á hinu
sama, grafið undan þeim stoð-
um, sem hann helzt hefði viljað
hyggia á. Og loks hafði hann
gengið að eiga Irene. Og friður
ríkti,
Og nú eftir nokkurra ára
sambúð og tilbreytingarlaust
lif var Irene í þann veginn að
ala honum son. Vitanlega yrði
það drengur. í fyrstu fagnaði
bann ekki, en er frá leið var
hugur lians gripinn eftirvænt-
ingu. Hún mundi ala honum
son. Það var uppbót fvrir allt,
sem bann hafði farið á mis.
Hann stóð upp skyndilega og
fór út i göngin. Sterkur lyfja-
ilmur barst að vitum hans. Ef
liann lcgði við hlustirnar mundi
hann kannske heyra andvörj)
hennar .... cn a1It i einu brá
fvrir skugga — og svo var mælt
styrkri, rólegri röddu:
„Rólegur nú, eg er kominn!"
Það var læknirinn, gamall
vinur fjölskyldunnar, feitlaginn
og rjóður, sem eins og bar það
með sér, að það gæddi hann
nýju þreki, að sinna læknis-
skyldunum, vera þar til hjálp-
ar, sem nýtt lifsljós kviknaði.
„Eg kom eins fljótt og mér
var unnt .... hvernig liður
benni .... vel .... fyrirtak ...,
vertu ekki æstur — eg mundi
fá mér göngu í þínum sporum
eða halda kyrru fyrir í lesstof-
unni. Eg kem eftir eina eða
tvær stundir og segi þér tíðind-
in.“
Hann fór hlæjandi inn í svefn-
herbergið. Guglielmo lagði leið
sina inn i lesstofuna. Andartak
flaug honum í hug að faVa að
ráði læknisins og fara út að
ganga, en einhver óvissa, kvíða-
blandin gleði náði tökum á hon-
um og hann fór hvergi ....
Hann settist aftur við skrif-
borðið. Og sömu bugsanirnar
komu aftur —- eins og í fylk-
ingu, hugsanir um liðna daga,
einmitt nú, á þessum tímamót-
um, er hann átti að liugsa fram,
um son sinn — framtiðina. Og
bugurinn fló lengra og lengra
— aftur i tímann. Til liðinna
daga. En hugsanirnar um þá
voru bugsanir um Önnu -— allt
af uin Önnu, nafn hennar, Iiana
sjálfa.
Hann hafði séð hana nokk-
urum sinnum eftir að hann
kvæntist. Húu hafði ekki gifst.
Hún kaus að vera frjáls, — það
sagði hún sjálf og hló við. Nú
var hún tuttugu og sjö ára, bjó
ein, ferðaðist mikið, hafði allt
af miklu að sinna ,en var allt af
kát og jafnfögur og forðum. Og
Guglielmo var farinn að álykta,
að móðir hans hefði ekki dæmt
Önnii rétt, að ðllu leyti,
Aftur mannamál í forstof-
unni. Einhver mælti í hálfum
hljóðum við þernuna. Gugliel-
mo kipptist við. Hann þekkti
þessa rödd. Svo voru dyrnar
opnaðar og Anna gægðist inn:
„Það er eg, Guglielmo. Má eg
koma inn ?“
Ilann svaraði engu, honum
leið eins og manni sem komið
liefir verið að óvörum og eilt-
hvað hefir orðið uppvíst um —
en Anna kom til hans, róleg, án
þess að hika.
„Eg leit inn til þess að fá vit-
neskju um hvernig liði.“
Guglielmo var eitthvað svo
viðutan, að hún fann til með
lionum og sagði hlýlega:
„Guglielmo — þú ert kvíð-
inn —“
„Nei,“ sagði liann, „læknirinn
er kominn.“
Allt í einu máði sú hugsun
sterkum tökum á honum, að
Anna hefði áhuga fyrir því, sem
var að gerast, af því að hún
hafði bælt niður ásthneigð,
vildi sjálf verða móðir — en
þessi liugsun jók á rótið í huga
lians, -—- hann var sjálfur svo
varfærinn og í hans huga
var áður logn. Ósjálfrátt leit
hann á hinn fagra líkama Önnu,
— hvilíkt vaxtarlag! Ilún var
imynd hinnar fullkomnu móð-
ur.
„Seztu niður sem snöggvast,
Anna. Það var vinsamlegt af
þér að lita inn.“
Rödd hans hljómaði annar-
lega. Anna horfði á hann undr-
andi, en sagði ekkert. Svo bar
liún upp spurningu:
„Vanhagar þig um eitthvað ?
Get eg orðiðþér að liði ?“
Það var nú komin röðin að
bonum að svara. En áfram ríkti
þögn. Það var eins og þau hefði
villst og gengi í hring. Það var
eins og þau bæði legði við hlust-
irnar, byggist við að beyra ein-
hvern óm, bergmál — að gaml-
ar endurminningar myndu
koma fram í hugann á nýjan
leik, eða hugsanir, Ijúfar hugs-
anir, aldrei i Ijós látnar. En allt
í einu rauf Guglielmo þögnina
og bar upp furðulega spurn-
ingu, og lmn virtist enn furðu-
legri, af því 'að það var þessi
blédrægi maður sem bar hana
fram. En það blýjaði Önnu. Það
var eins og éstaratlot ófram-
færins unglings.
„Þú ert svo blið og góð í þér,
Anna .... af hverju hefirðu
ekki gifst?“
Hún roðnaði upp i hársrætur.
Hún reyndi að brosa, en það var
sem skugga hefði lagt yfir enni
hennar og augu.
„Hvað þér getur dottið í hug,
Guglielmo, Enginn vildi mig,