Tíminn Sunnudagsblað - 25.06.1967, Blaðsíða 22

komnasta veran undir sólinni, og
hitt vaxtarþráin, sem þú nefndir
áðan, sem stöðugt óskar sér hins
bezta, og leitar þess kappsamlega
í smáu og stóru. Þetta tvennt, að
telja sig mestan, en þrá þó annað
betra. Það verður driffjöðrin í
þroskaviðleitni lífsins og full-
komnun, unz hámarki þess er náð.
Ég set aðeins eitt skilyrði fyrir
hjálp minni, það að hennar sé
vænzt, hennar sé beðið. Og mun
eilífðareðlið, sem býr í öllu lífi,
kenna því að nota sér hjálp mína
og aðstoð. Enda mun hún jafnan
reynast í fyllsta samræmi við hið
yfirgripsmesta, sem einstakling-
urinn getur rúmað, hverrar teg-
undar sem er. Og skjól og alsælu
skulu allir finna í vermireit eilífð-
arinnar þegar upp er staðið.“
Engilveran yndisfagra hlaut nú
að kveðja hin unaðsríku heim-
kynni paradísar. Enn þá einusinni
teygaðj hún af ódáinsveigum eilífð
arinnar eins og örþyrst ung-
menni. Og sveif svo brosmild og
vonglöð til hins nýja heimkynnis
og mikla starfs.
En engiarnir sungu: „Lofum
drottin, dásemd hans, speki og
ríkdóm. Heill þér nýi heimur.
Heill þér unga Iíf. Sól, fegurð og
friðsæld vermi big og verndi“.
Saklaust fólk —
Framhald af 546. síSu.
var honum einskis virði. Nú gat
hann loks falið sig örlögunum á
vald. í næstu andrá sigraði svefn-
inn hann.
Hann hélt áfram ferð sinni,
þegar birti af degi. Hann gekk og
gekk, lengra og lengra burt frá
heimkynni $ínu, líkt og dularfullri
véfrétt hefði verið hvíslað i eyra
hans. Sífellt lengra og lengra frá
þorpinu sínu.
J.H. þýddi.
Krísuvík —
Framhald af 543. síSu.
og fimmtíu og ekki að veiða meir
en þrjú hundruð fugla (svartfugl,
álku og iunda. Ekki fylgdu tmldur
engjar öðrum hjáleigum en þess-
um sex og hafði hver þeirra nokkr-
ar skákir, ýmist á Vesturengjum
eða Austurengjum. Á fiestum þess-
ara býla mátti fóðra tvær kýr,
hesta eftir þörfum, en um sauð-
fjáreign munu engin ákvæðj hafa
verið né þótt þurfa. Þegar Nýju-
löndin (hið innra og fremra) lágu
ekki undir vatni úr Kleifarvatni,
áttu og þessar sex hjáleigur (en
ekki aðrar tilkall til heyskapar
>ar. Átti þar höfuðbólið helming, en
hver hjáleiga einn tólfta hluta. í
góðu grasári gat hver hjáleiga feng
ið í sinn hlut af hvoru Nýjalandi
um fimmtíu hestburði af nautgæfu
heyi.
Vigdisarvellir og Bali höfðu sín-
ar eigin engjar og nærtækar. Er
og um nokkuð langan veg og eink-
ar torsóttan að sækja þaðan á
Krísuvíkurengjar.
Langt mun nú síðan Gestsstaðir
voru byggðir, en vel má það vera,
að ábúandinn þar hafi átt útslægj-
ur, bæði í Rauðhólsmýri og Hvera-
dölum. Árni Magnússon getur þess-
arar hjáleigu í riti þeirra Páls lög-
manns, en lauslega nokkuð.
Snorrakot og Hnaus hafa verið
smábýli ein eða næstum því tómt-
hús. Sið svokallaða Snorrakots-
tún er aðeins horn af Norðurkots-
túni og skilur túnin smálækur
einn. Getur horn þetta vart gefið
meira af sér en þrjá eða fjóra
töðukapla, þegar bezt lætur.
í Arnarfelli mun hafa verið bú-
ið fram um eða fram yfir 1870, en
túnið þar var jafnan slegið frá
höfuðbólinu fram undir 1890. Þá
er túnið var í rækt, var talið, að
það gæfi af sér eitt kýrfóður. Má
og vel vera, að ábúandi Arnarfells
hafi fengið leyfi til að heyja eitt-
hvað á mýrum þeim, sem kringum
fellið eru (Stekkjarmýri, Bleiks-
mýri og Kúabletti).
Á Fitum voru nokkuð stæðíleg-
ar bæjartóftir fram yfir síðastliðin
aldamót. Þar var og, safngryfia,
sem óvíða sást merki til annars
staðar í hverfinu. Túnstæði er
nokkuð vítt á Fitum og útslægjur
hefði mátt hafá þaðan á Efri-Fit-
um, Lundatorfu eða í Selbrekkum.
Eigi var og heldur langur heybands
vegur þaðan á Trygghólamýrina.
Lausn
22. krossgátu
Gamalt og gott
Prestagaman.
Presturinn í Holti var að jarða
bónda úr sókninni, en hugurinft
fór víða, og virtist prestl ekk)
sjálfrátt. Líkræðan var svohljóð*
andi:
Kóngurinn í Danmörk, keisar-
inn í Rómaborg og kennivaldið I
Holti, ef þessir allir eru ekki tú-
skildingsvirði, þá svei því. Takið
þið nú hann Jónas gamlá, piltar,
og berið hann út til hins síðasta
legstaðar. Amen.
Blótsemi er löstur, sem hent
hefur allra stétta menn og það,
þegar sízt skildi.
Prestur einn, sem var mjög blót
samur, var eitt sinn að taka fólk
til altaris, þegar hann gætti sín
ekki sem skyldi. Hann ætlar að
láta sóknarbörnin bergja á vín-
inu, snýr sér að altarinu og tuldr-
ar með sjálfum sér, svo að allir
viðstaddir heyra: Hvar er nú and-
skotans kaleikurinn?
Fyndni og flónska.
Séra Skúli Gíslason, prófastur
á Breiðabólsstað, sagði, að ræður
séra Matthíasar Jochumssonar,
sem þá var prestur í Odda, hefðu
sömu áhrif á trúanlíf saifnaðar-
manna eins og saltsýra á nýgræð-
ing.
7 7 L 7 7 7 7 U
0 V IC w T ■v M ft
7 E N' r> » H ú
7 S fl G t K N
Ú T> L I K 1
S s V I L 7 M i /
7 K N £ S 7 L fí 7 K N Ý'
5 0 R G B i T N V 7 S p 0 N s
7 N 6 J 7 M a R s T £ M 7 fí
s fl M S fi F N & i S ft R 7
7 1 7 K R fl S fl ÍN a 7 T i o L
/ G o A R I F fl 7 M 7 £
7 L F l R N 7 N N fl R S
s I G 'r Ó N 7 D D fl 7 N y 7
7 M fl R l N N l 7 fí F I N s U
0 F N N 7 ó T i 5 l N 5 / s
7 fi S N fí T fí R R 1 L L
fi R F 1 7 F fl V 1 S N V fl
A fl L T a M V H 0 R fl S T 2
7 ■q í G E I M 1 7 L 7 M
7 s K £ •fl M I 7 K /E s T fl R 1
5*©
TÍMINN - SUNNUDAGSBLAÐ