Sunnudagsblaðið - 24.01.1965, Side 18

eftir blaðamanninum. „Hver fjand-
inn eruð þér eiginlega? spurði
hann.
Aton beit á vörina og muldraði:
„Þetta er Theremon 762, blaða-
maður. Þér hafið eflaust heyrt
hans getið”.
Blaðamaðurinn rétti fram hönd
ina. „Og þér eruð auðvitað Sheer-
in 501 við háskólann í Saró. Ég
hef heyrt talað um yður.” Síðan
endurtók hann spurninguna:
„Hvað er þetta byrgi?”
„Okkur hefur tekizt að sannfæra
fáeina menn um gildi spádóma
okkar um ... heimsendi, svo að
það sé glæsilega orðað”, svaraði
Sheerin, „og þessir fáeinu menn
hafa gert viðeigandi ráðstafanir.
Aðallega eru þetta fjölskyldur
starfsmanna stjörnuturnsins og
háskólarts í Saró og nokkrir aðr-
ir. Þetta fólk er um 300 talsins,
en þrir fjórðu af því eru konur
og börn”.
„Ég skil. Þcim er ætlað að vera
í felum, þar sem myrkrið og stjörn
urnar ná ckki til þeirra, og komast
af, þegar allir aðrir ganga af vit-
inu”.
„Ef þau geta. Það verður ekki
auðvelt. Umhverfið mun ekki vera
lífvænlegt, þegar allt mannkynið
verður vitskert og stórborgirnar
standa i björtu báli. En þau hafa
mat, vatn, skjól og vopn”.
' „Þau hafa meira”, sagði Aton.
„Þau liafa allar athuganir okkar,
néma þæx% sem við gerum i dag.
Þessar athuganir munu hafa úr-
slitaþýðingu fyrir næsta skeið, og
það er þeim, sem verður að bjarga.
Allt hitt má fara í súginn”.
Theremon blistraði lágt og sat
hugsi í nokkrar minútur. Menn-
irnir við borðið höfðu sótt fjöl-
skákborð og settust að sex manna
tafli. Þeir léku hratt og þegjandi.
Augu allra einbeittu sér að borð-
inu. Theremon horfði með athygli
á þá, reis síðan á fætur og gekk til
Atons, sem sat nokkuö frá og tal-
aði lágt við Sheerin.
„Við skulum korna eitthvað, þar
sem við truflum hina ekki”, sagði
hann. „Mig langar til að spyrja
fáeinna spurninga”.
r • • x . '■ ' •
f níestá herbergi voru atolarnir
mýkri. Þar voru líka þýkk rauð
50 syNJÍtröAGSBIíAfX - AiÞÝBUBU
tjöld fyrir gluggunum og hnot-
brúnt teppi á gólfinu. í dumb-
rauðu skini Betu minnti þetta allt
á lifrað blóð.
Það fór skjálfti um Theremon.
„Ég vildi gefa stórfé fyrir vænan
skammt af hvítu ljósi, þó ckki
væri nema í eina sekúndu. Ég
vildi, að Gamma eða Delta væri
á lofti.”
„Að hverju vilduð þér spyrja?”
sagði Aton,- „Munið, að tími okkar
er takmarkaður. Eftir rúma fimm
stundarfjórðunga förum við upp,
og eftir það verður enginn tími
til að tala”.
„Hér koma spurningarnar”. Thc-
rernon hallaði sér aftur og kneppti
hendurnar saman. „Þér segið, að
eftir fáeina klukkutima verði
myrkur um allan heim og mann-
kynið muni allt ganga af vitinu.
Nú vil ég fá að vita, hvaða vísinda-
rök benda til þessa”.
„Nei, það viljlð þér ekki”, skaút
Sheerin inn í. „Ef þér spyrjið
Aton urn þetta og éf honura þókn-
ast að svara því nokkru, þá mun
hann hella yfir yður tölum og
línuritum. Þér munuð ekki botna
neitt i því.En. ef þér spyrðuð mig,
myndi ég láta yður fá leikmanns-
svar“.
„Jæja þá, ég spyr þá yður að
þessu?“
„Fyrst vildi ég fá að drekka".
Hann neri saman höndunum og
leit á Aton.
„Vatn?’ rumdi í Aton.
„Bjánaskapur”.
„Verið þér ekki með bjánaskap.
Það fær enginn áfengi í dag. Það
væri alltof auðvelt að gera menn
mina drukkna. Ég get ekki látið
freista þeirra“.
Sálfræðingurinn stundi, cn
sagði ekkcrt. Hann sneri sér að
Thcremon og bvessti á hann aug-
un og hóf máls. -
„Þér vitið auðvitað, að sögu
menningarinnar á Lagas er skipt
i skelð, jáfnlöhg skeið.
„Ég veit, að sú cr-rikjándi skoð-
un meðal fornleifafræðinga“, svar
aði Thermon várfæmislega. „Hef-
ur það verið viðurkennt sem
staðreynd?”
„Nokkurn veginn. Á þessari sið-
ustu öld hefur þáð ahnennt verið
viðurkennt Þessi skeið erú eða
réttara sagt voru einn helzti leynd
ardómurinn. Við höfum fundið
mörg menningarskeið, níu með
fullri vissu og minjar um fleiri, og
öll hafa þau náð álika þróun og
núverandi menning okkar, og öll
hafa þau undantekningarlaust end
að með eldsvoða, þegar menning
þeirra stóð sem hæst. Ástæðuna
hefur enginn getað skýrt. Allar
menningarmiðstöðvarnar hafa gjör
eyðilagzt í eldi, og ekkert hefur
verið skilið eftir, sem gæti bent á
orsakirnar”.
Theremon fylgdist með af at-
hygli. „En var ekki líka steinöld
cinhvern tímann?”
„Að öllum líkindum, en xun hana
cr sem ekkert vitað, nema að
menn þeirra tíma voru litið annað
■ en greindir apar. Við þurfum ekk-
ert tillit að taka til hennar”.
„Einmitt, áfram þá”.
„Það hafa komið fram ýmsar
skýringar á þessari endurteknu
eyðileggingu, allar meiri eða
minni stórkostlegar. Sumir segja,
að eldi rigni á ákveðnum fresti,
aðrir, að Lagas fari öðru hverju
í gegnum sól; sumir hafa haldið
fram enn ótrúlegri hlutum. En
cin kenning, gjörðlík öllum þess-
um, hcfur varðveitzt öldum sam-
an”.
„Já, þér eigið við goðsögnina
um stjörnurnar, sem Trúflokkur-
inn geymir í Opinberunarbók-
inni”,
„Einmitt”, sagði Sheerin á-
nægjulega. „Trxiflokkurinn segir,
að á tvö þúsund og fimm hundruð
ára fresti fara Lagash inn í risa-
stóran helli. svo að allar sólirnar
hverfi og algjöi-t myrkur verði um
allan hciminn. Og þá segja þeir,
að á himninum birtist eitthvað, er
þeir kalla stjöx-nui-, og þær taki
sálir manna frá þeim og geri þá
að . vitskertum villidýrum, sem
eyðileggi þá menningu, sem þeir
hafa sjálfir byggt upp. Auðvitað
hræra þejr alls konar trúai-órum
og dulhyggju saman við þetta, en
kjarhinn er þéssi“.
Það varð stutt þögn, og Sheerin
dró djúpt inn andann. „Og nú
komum við að Þyngdarlögmálinu.
„Hann bar oiöið þannig fram, að
upphafsstafurinn heyrðist —i- og i
því hætti Aton að horfi út tim