Sunnudagsblaðið - 24.01.1965, Blaðsíða 20

var tekið til truflana frá hinum
sólufium. Annað hvort var lög-
málið rangt eða einhver óþekktur
þáttur var með í spilinu.
Theremon gekk að glugganum
til Sheerins og horfði út yfir ball-
ann, þangað sem tumar Saró-
borgar glitruðu blóðrauðir úti við
sjóndeildarbringinn. Blaðamaður-
inn fann til öryggisleysis, cr hann
leit stuttlega á Betu, scm var í há-
degisstað, smávaxin og boðaði ekk-
ert gott.
„Haldið áfram“ sagði hann lágt.
Sheerin svaraði: „Stjarnfræð-
ingar veltu þessu fyrir sér árum
saman og komu með hverja tilgát-
una- ánnarri fjarstæðukenndari,
unz Aton datt i hug að leita að-
stoðar Trúflokksins. Leiðtogi Trú-
flokksins, Sor 5, réð yfir upplýs-
ingum, scm gerðu málið miklu ein
faldára. Aton hófst handa á nýrri
rannsóknarbraut.
• „Hvað gerðist, cf til væri annar
dimmur hnöttur eins og Lagas?
Hahfi mundi aöeins skína endur-
skini og ef 'hatín vaéri gcrður að
mestu úr , biáleitu bergi cins og
Lagas myndi himinroðinn,
hið eilífa skin sólnanna, gcra hann
ósýnilegan — þurrka hann út mcð
öllu’V
Tberemon blistraði: „Makalaus
hugmynd”.
. • „Jpður fXnnst hún roakalaus. En
ef þcssi hnöttur snerist umhvcrf-
ís Lagash í þcirrí fjarlægð og
þeim baug og með þeim hraða,
scm , skýrði nákvæmlega frávik
Lagas. frá kenningunni, vitið þér,
hvað gerðist þá?
Blaðamaðurinn hristi höfuðið.
„Jú, stundum mundi þessi
hnöttur skyggja á sólina”. Og
Shcerin læmdi flöskuna i cinum
tcyg.
„Og bauu gcrir það cflaust",
sagði Theremon dauflcga.
i,Já, en aðcins ein sól skcr haug
hans.” Haun benti upp á bimin-
inn. „Beta. Og það hefur vcrið
reikuað ut, að sójtnyrkvinn verður
aðeins, þcgar Bcta er cjn sóla á
lofti og í mestu fjariægð, en þá er
máninn alltaf í minnstri fjarlægð.
Myrkvjnn, sem mun hefjast cftir
stutta stund s(afar af þvj að mán-
ipp,,-s£m virðigt vera sjö finnum
stmrri í þvermál en Betg, ?kygg-
ir á hana. Hann nær um allan
hnöttinn og stgndur í rúmlega
hálfan dag. Þessi .sólmyrkvi verður
á tvö þúsund fjörutíu og níu ára
f'resti”.
Andlit Theremons var svjp-
brigðalaust. „Og er þetta það,
sem ég á að skrifa?“
Sáifræðing'urinn samþykkti.
„Þetta er allt. Fyrst verður
myrkvinn sem mun hefjast eftir
þrjá stundarfjórðunga, síðan kem-
ur algjört myrkur og ef til vill
þessar dularfullu stjörnur, síðan
vitfirring, og skciðinu er lokið.”
Hann varð hugsi: „Við höfðum
tveggja mánaða frest, — við hér
i stjörnuturninum, og það var
ekki nægur tími til að sannfæra
Lagas um hættuna. Tvær aldir
hefðu ef til vill ekki nægt. En
niðurstöður okkar eru í byrginu,
og' í dgg ljósmyndum við sól-
myrkvann. Næsta skcið mun vita
sannlcikann i upphafi, og þcgar
næsti sólmyrkvi kemur, muu mann
kynið vera búið undxr hann. —
Hugsið um það, þetta er líka hluti
af sögunni.”
Létt gola bærði gluggatjöldin,
þegar Theremon lauk glugganum
upp og ballaði sér út. Hún, lék
kuldalega i hári hans, er hann
horfði á skuggalegt sólskinið falla
á höndina. Allt í cinu sneri hann
sér við.
„Hvað er í myrkrinu, sem getur
gert mig brjálaðan?”
Sheerin brosti og sneri tómri
flöskunni milli handa sér. „Hafið
þér nokkurn tíma reynt myrkur,
ungi maður?”
Blaðamaðuriun hallaði sér upp
að veggnum og .bugsaði sig ura.
„Nei, það get ég ckki sagt. Efi ég
vcit, hvað það er. Það cr —” Hanu
hreyfði fingurna lítið og síðan
birti yfir honum. „Það er aðcins
Ijósleysi. Eins og i hellum.”
„Hafið þér komið iun í helli?”
„í bclli? Auðvitað ekki.”
Sálfræðingurinn borfði iþygg*
iun á hann.
„Eg skora á yður að draga
glugggtjöldin fyrú'.”
Theremon leit undr^ndi upp og
Sifgðj: „T^ Jiverfi? Ef fimm cðijt (íex
^ófir væru á lofti, gætum við dreg
ið dálítið úr birtunni, en nú cr
varla naagilega bjart.”
„Það er einmitt þess vegna. —
Dragið gluggatjöldin fyrir. Komið
svo hingað og setjizt.”
„Jæja þá.” Theremon scildist
i strenginn og dró í hann. Tjöld-
in mjökuðust fyrir gluggann, og
dimmrauður skuggi breiddist yfir
herbergið.
Fótatak Theremons glunxdi í
þögninni, er hann gekk i áttina
til borðsins, en þá nam hann stað-
ar(á miðri leið. „Eg sé yður ekki,”
hvíslaði hann.
„Þrcifið yður áfram,” skipaði
Shcerin loðmæltur.
„En ég sé yður ekki.” Blaða-
máðurinn var farinn að taka and-
köf. „Eg sé ekki neitt.”
„Við hverju bjuggust þér,” var
svarið. „Komið hingað og fáið yð-
ur sæti.”
Fótatakið heyrðist aftur„ bik-
andi, færðist hægt nær. Síðan
lieyrðist einhver koma við stól. —
Rödd Theremons var veik. „Eg er
konxinn. Mér liður .. ahh, .. vel.”
„Finnst yður þctta gott?”.
„Nei, það cr hræðilegt. Vegg-
irnir virðast . . “ Hann þagnaði. —
„Þcir virðast vera að umlykja mig.
Mig langar til að fax-a að ýta þcim
frá. En ég er ekki að ganga af
vitinu. Mér liður lireint ekki cins
illa núna.”
„Jæja þá, dragiö gluggatjöldin
frá aftur.” I
Hanu gckk varlega í myx-krinu
og það skrjáfaði i gluggatjöldun-
um, þegar hann þreifaði eftir
strengnum, og síðan runnu glugga
tjöldin frá. Rautt ljós flæddi inn
í hcrbergið, og Tbcrcmon gaf frá
sér gleðióp um lcjð og liann lc.it
upp til só.larinnar.
Shccrin þurrkaði svita af cnni
sér með handarbakinu og sagði
óstyrkum rómi: „Og þetta var
ekki annað cn diromt hcrbergi.”
„Það cr hægt að þola það,” —
sagði Thercmon léttilega.
„Já, það cr hægt að þola dimmt
hcrbergi. En komuð þér á liátið-
ina í Jonglor fyrir tveimur ár-
um?”
„Nci, ég komst þangað aldrci.
Það var pokkuð jangt að fara sex
{xijsund njjjur.”
„Eg kom þangað. Þér munið
52 SUNNUÞAGSELAf) - ALÞÝÐUJBXaAÐli)