Frjáls þjóð


Frjáls þjóð - 11.07.1968, Blaðsíða 5

Frjáls þjóð - 11.07.1968, Blaðsíða 5
ORÐ í TÍMA TÖL UÐ Á hörðu vori Það eru ekki nema tveir mánuðir síSan íslendingar höfðu misst aila von. Haf- ísinn hrönglaðist upp að landinu, þessum ekkisen út kjálfca, túnin kól og þjóð- kurniir athafnamenn ráku úí úr sér tunguna framan í haftastefnuna og fluttu með skyldulið sitt til Snður Afríku, þar sem frelsið býr. „Þetta er eins og 1880", sögðu menn, „þetta land er óbyggilegur andskoti". — Gera má sér í hugarlund, hvernig landsfeðrunum var innan brjósts, þegar kjarni íslenzkrar atorku var að forða sér úr landi af slíku írafári, að sumir gleymdu að ná sér í vegabréf. Hér varð að spyrna við fæti, ef ekki átti illa að fara. Lands feðurnir þinguðu dag og nótt. Eftir ótaldar andvöku nætur sáu þeir, að hér þýddi ekkert „ertu'að fara elsku vinur" og svoleiðis gamaldags píp, heldur eitt- hvað nýtízkulegra. Hér var nefnilega um sálrænt vanda , mál að ræða; menn fóru ekki lengur af landi burt í eiginhagsmuna- og gróða- . . skyni, þeir höfðu einfald- lega misst trúna á landið sitt. Þetta voru óhamingju- samir menn með óhamingju samri þjóð. í Háuhlíð var vakað sólar hringinn allan. Landsfeð- urnir gerðu sér ljóst, að það varð að gera þjóðina hamingjusama. Það varð að efna til hamingjudags allra landsmanna, hamingju- • væða lýðinn. En hvað mátti til hamingju verða? For- . maðurinn sat með stóra skerfu og hugsaði, og . skyndilega dróst upp skeif- an. Hamingja og hægri stefna var eitt og það sama, því ekki efna til hægri- dags, Hamingju-dags? Og þannig var stofnað til H- dags. Nokkuð var um það deilt, hvað f æra mætti meir til hægri en orðið var, ekki ríkisstjórnina, ekki einu sinn Hannibal og Björn Jónsson, en eftir var á vinstri vegarbrún ekki hvað ómerkastur þáttur í lífi landsmanna, bíltíkurnar. Og þar með var það ákveð- ið. Nú var aðeins eftir að fá mannfólkið til áð brosa. Landsfeðurnir gerðu ekki endasleppt um undirbún- ing hins mikla dags. Fengn- ir voru menn, sem öll þjóð- in hafði brosað að árum saman og þeim léð fjöl- miðlunartæki landsmanna til umráða í margar vikur. Og menn brostu ekki ein- ungis, heldur skellihlógu. Hvar sem við fórum, blasti við sjónum okkar leiðin- legra íslendinga skemmti- legheit þessara landsins sona. Jafnvel í anddyri Pósthússins, þar sem ekki hefur verið brosað frá vígsludegi, veltust menn um af hlátri. Fagnaðarer- indi þessara boðbera gleð- innarhéngu þar um allt, og nú geystust þeir um á skáldfáknum að þjóðleg- um sið: „Það er ekki góð- ur vani/að ganga eins og hani". Gömul kona brosti svo skein í bera gómana, og ung tízkudrós sagði: „Djöfull eru þeir klárir", og þarna sameinuðust þær í gleði sinni þessar tvær íslandsdætur, sem aldrei fyrr höfðu átt neitt sam- eiginlegt. Og þær voru ekki einar um það. H-dagurinn rann upp bjartur og fagur. Ráðherra þjóðarinnar talaði til henn- ar og hvatti menn til að sameinast í hjörtum sínum á þessum örlagadegi. Þeg- ar í birtingu um morguninn slöguðu landsmenn út í bif- reiðir sínar, hin mikla stund rann upp og síðasta vinstri villan á fslandi var úr sögunni. Fólskuleg grett an á gamalkunnum andlit- um lögreglumanna breytt- ist í góðmannleg bros, menn og konur, sem við höfðum árum saman séð sitja með illyrmislegan svip í strætisvögnum klukk an riíu.á morgnana, stóðu nú á gatnamótum klukkan sex geislandi af gleði og leiddu rugluð gamalmenni yfir götuna. Það var ekki um að villast: þjóðin var aftur hamingjusöm. Fyrstu vikuna urðu 73 árekstrar, 'slysavarðstofan fylltist af fólki, sem veltist um af kæti á meðan gert var að sárum þess. Og hátíðlegir læknastúdentar flissuðu eins og ungpíur. Síðan hefur sameining þjóðarinnar verið eins og Kínamúr. Ekki hvað sízt kom þetta skýrt í ljós í ný- afstöðnum forsetakosning- um. Þar voru menn sam- taka um tvennt: að kjósa ekki Gunnar Thoroddsen og að kjósa Kristján Eld- járn. Landsfeðurnir, sem að sameiningu þjóðarinnar stóðu, áttuðu sig ekki á því, sem hreint ekki má lá þeim, að nú fengu svo margir ungir menn og kon- ur kosningarétt, að það ger- breytti úrslitunum. Þetta elskulega æskufólk hefur nefnilega legið. á hnjánum í aftursætinu hjá pabba og mömmu allt sitt líf og horf t út um afturgluggann, og þess vegna hafa þau alltaf ekið á hægri vegarbrun, þegar pabbi ók á vinstri og öfugt. Það er ekkert eins afstætt og hægri og vinstri, og verður að hafa það ríkt í huga framvegis. Þó að landsfeðurnir kunni að hafa treyst dr. Gunnari betur á hægri brún, verða þeir nú að sætta sig við þessa skyssu, þegar þeim er gerð ljós ástæðan. Og áfram ríkir skilning- ur og bróðurhugur manna í millum í landi hér. Stúd- entar tveir ræddu við rekt- or sinn í sjónvarpi; skyldi nú saumað að kalli loksins þegar í hann náðist. En þess gerðist engin þörf. Rektor var þeim svo hjart- anlega sammála um allt, jafnvel hjónagarðinn, sem teiknaður var 1942. Var greinilegt að hann hafði verið að stúdera teikning- una æ síðan. Og á dögun- um heimtuðu kynóðir stú- dentar dagheimili fyrir af- kvæmi sín, og ríkisstjórn- inni fannst ekkert nógu gott handa þeim nema hús, sem ber nafnið Efri-hlíð, þó að það standi mun lægra en Háahlíð. Hamingjusamt fólk er nú samtaka um að endurreisa efnahag þjóðarinnar. Ligg- ur við, að mönnum vökni um augu, þegar þeir sjá, hvað á sig er lagt, sem til sparnaðar má verða. I Al- þýðublaðinu 6. júlí s.l. má lesa eftirfarandi auglýsingu á bls. 12: Keflvíkingar — ferðafólk. Reynið hið nýja og endurbætta smurbrauð, í Matstofunni Vík, Kefla- vík. Þessu hefði enginn bú- izt við frá Keflavík, Þjóðleikhússtjóri lofar aukna aðsókn á leikárinu, þessir 17.000, sem sáu ís- landsklukkuna seinast, drifu sig nú aftur í leikhús- ið, og það munar hann Guð laug miklu. Og um daginn fór ég í Litlabíó til Þor- geirs, og talsverður slæð- ingur var þar að horfa á myndir hans. Svona mætti lengi telja dæmi um vinar- hug og bróðurkærleik með þjóðinni á þessu vori, og í kvöld hefur Sveini Krist- inssyni verið hleypt í hljóð varp, þó að hljóðvarpsráð kalli ekki allt ömmu sína í þeim efnum. Þetta hefur verið langur H-dagur, og nu er komið hásumar, og við getum öll horft brosandi fram á veg- inn. Og segja mætti mér, að lögreglan stæði brosandi á hafnarbakkanum, þegar Afríkufarar snúa aftur heim til að sameinast þjóð sinni á ný. — r. Gullkorn úr gömlum blöðum ÁL ((Aluminium) Það er mjög líklegt, að hinn nýi málmur, er efna- fræðingar hafa gefið nafn- ið Aluminium . . . en vér gætum nefnt ÁL, (og hneigt orðið eins og stál) muni breiðast meir og meir út... (Austri, 27. febr: 1895) Frá í dag hefi jeg und- i irskrifaður gengið í algjört vínbindindi fyrir það fyrsta til ársloka. Akureyri 7. apríl 1896. Guðmundur Jónsson, skipstjóri. (Stefnir, 10. apríl 1896) / Listileg leiðtogamennska Er það ekki listileg leið- togamennska fyrir lýðinn, piltar, sem saman stendur ekki af öðru en durgshátt rógi við sjer meiri menn; og þjösnaskap, öfund og í hausavíxlum á rjettu og röngu, sönnu og ósönnu, ef uni vild eða óvild er að tefla, hagsmuni eða óhag; í fleðulátum við höfðafjöld- ann, í því skyni að hafa hylli hans og fje, og ekki síður við höfðingja, sje af því hagsmuna von; í dindil- mennsku aptan í skríl- skrumurum; í aula- og and- hælisskap, amlóðahætti og steinblindni á hvað eina, sem til þjóðþrifa horfir; í sjergæðingsskap, roluhætti og rangsýni? I (ísafold, 22. sept 1894) Jeg undirskrifaður lýsi því hjer með yfir, að öll þau ósæmileg orð, sem je'g kann í ölæði að hafa talað við herra Jónas Gottsveins- son, á heimili hans Görð- unum, 19. f. m. þ. á., skulu hjer með apturkölluð og sem dauð og ómerk álítast. Hlíðarhúsum 1. maí 1894. Guðmundur Runólf sson (Isafold, 2. m'aí 1894) China-Iífs-elixír Fyrir nokkrum árum var ég orðin mjög innanveik af magasjúkleik með sárum þrýstingi fyrir brjóstinu, svo ég gat aðeins endrum og sinnum gengið að vinnu. Eftir að ég hafði árangurs- laust reynt ýms allopathisk y og homöopathisk meðul eft ir ráðum lækna, var mér ráðið til að reyna „Clhina- Livs-Elixir" frá hr. Walde- mar Petersen í Friðriks- höfn, og undir eins og ég hafði brúkað eina flösku af honum, fann ég að þar var meðalið, sem átfeL við sjúkdóm minn, og hefi ég ávalt fundið, að mér hefur batnað og þjáningarnar horfið, er ég hefi brukað elixírinn, enn sökum fá- tæktar hefi ég ekki ætíð getað verið birg af þessu ágæta heilsumeðali. Eigi að síður er ég orðin miklu hressari, og er sannfærð um, að ég verð alheil ef ég held áfrám að bruka þetta ágæta meðal. Eg ræð því öllum, sem þjást af lík- um sjúkdómi, að brúka þetta blessaða meðal. Litla Dunhaga 30. juní 1893 Sigurbjörg Magnúsdóttir Vitundarvottar: Ólafur Jónsson. Jón Arnfinnsson. (Fjallkonan, 12. maí 1894) Frjáls þjóð — Fimmtudagur 11. júlí 1968

x

Frjáls þjóð

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frjáls þjóð
https://timarit.is/publication/311

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.