Tíminn - 01.02.1976, Page 13

Sunnudagur 1. febrúar 1976.
TÍMINN
13
Kowes bauð enskum samstarfs-
manni sinum, Charles Brearley,
sem hafði bent honum á Meyer,
til hófsins. En Brearley hafði
lengi verið i sama bransa og
Kow es.
Eftir að hafa afhent Meyer föls-
uð heiðursdoktorsskjöl yfirgaf
Kowes London oghélt til Rómar.
Þar hitti hann annan samstarfs-
mann sinn: Heiðurskrosshafann,
prófessorinn og prinsinn Basilio
Petrucci di Vacone e di Siena.
Hann er stórriddari fölsku
reglunnar — Riddararnir af
Möltu — og hann lifir á þvi að við-
skiptavinir hans rugli þessari
uppfinningu hans saman við
Mölturiddara-reglu kaþólsku
krikjunnar. Þessi tungulipri
reglubróðir færir með hjálp ame-
risks starfsbróður sins Henry
Erdes, fólk úr öllum stéttum i
eftirlikingu af kufli sinum.
A lista hans eru mörg fræg
nöfn. — Shirley Temple fyrrver-
andi barnastjarna og núverandi
sendiherra Ameriku i Ghana, er
þar með talin. Thor Heyerdahl
Norðmaðurinn sem m.a. er fræg-
ur fyrir sjóferðir sinar á Kontiki,
kraup grunlaus á kné fyrir fram-
an hann og lét slá sig til riddara.
— Og meira að segja er hægt að
finna Prins Bernhard af
Niðurlöndum stórriddara hinnar
raunverulegu reglu á myndum
hjá þessum falsara.
Henry Erdes, sem frá skrif-
stofusinni i New York hefur yfir-
sýn yfir glerbýggingu S.Þ. og
kallar sig þess vegna — áhorf-
anda S.Þ., stjórnar Ameriku-
markaðnum, en Petrucci drottn-
ar yfir þeim evrópska. Hann er
ekki raunverulegur prins en sér-
staklega iðinn og duglegur. Hann
matar krókinn á löngun hégóma-
gjarns fólks i titla. Skort sinn á
bláu blóði bætir hann upp með
hegðun, sem hver eðalborinn
maður gæti verið hreykinn af. Yf-
ir honum hvilir virðuleikablær,
þegar hann tekur á móti eið og
peningum viðskiptamanna sinna.
Eftir það eru þeir meðlimir i stór-
riddarareglu. Meðlimirnir klæð-
ast einkennisbúningi: Silki-
skikkju i rauðum og hvitum lit,
skreyttri með útsaumuðum stöf-
um og orðum. Tveir aukaborðar
eru fáanlegir fyrir meðlimi úr
ræðismannastéttinni. Annar er
rauður sendiherraborði með
gylltum stöfum, en hinn er til að
setja i bilinn og hefur stafina CD.
Verðið á hvorum urn sig er 100.000
kr. Prins Petrucci verzlar helzt
ekki með neitt undir þremur
milljónum.
Kowes lokkar menn inn i regl-
una, og ef þeir tilheyra róm-
versku kirkjunni, tekur Petrucci
aukagjald (1 millj.) fyrir að aðla
þá i sankti Péturskirkjunni i Vin-
coli, þar sem keðjurnar, sem Pét-
ur postuli var hlekkjaður með eru
geymdar. Undir marmarastyttu
eftir Michelangelos létu skart-
gripasalinn H. Goldberg frá Köln
og teppasalinn E. Goldwasser frá
Dortmund slá sig til riddara og
hafa sig að fiflum. Otto Bantele,
sem er forrikur verzlunarmaður i
Munchen, var sleginn til riddara
fyrir fimm milljónir. Prinsinn og
Kowes gátu boðið viðskiptavinun-
um upp á þessar athafnir i kirkju-
legu andrúmslofti, þvi að þeir
höfðu fengið raunverulegan erki-
biskup til liðs við sig. Þessi var
Nasrallah Sfair frá Tarsus, fróm-
ur og elskulegur maður, rauður i
andliti og með þrútið nef. Hann
var drykkjumaður, sem kaus
frekar gamalt viski en messuvin,
— hann lifði eftir þeirri megin-
reglu, að manni beri skylda til að
prófa allar holdlegar lystisemdir
— áður en maður fordæmir þær.
Þessi sálnahirðir áleit alla nætur-
klúbba heyra undir sitt hirðsvæði.
Og þar sem hann hafði mestar
mætur á diskótekinu Piper og fór
þangað oft til að fá sér einn gráan
var hann kallaður — utan Vati-
kansins að sjálfsögðu —, erki-
biskupinn af Piper. Þegar hann i
fyrra hvarf á vit feðra sinna,
missti hin heilaga kirkja svartan
sauð, en prins Petrucci ómetan-
legan aðstoðarmann.
Þriðji samstarfsmaður Kowes
prins Enrico III de Vigo Ale-
ramico Paleologe býr einnig á
Italiu. Hans hátign skrifar sig
ætið höfuð býzönzku konungs-
ættarinnar Paleologen. En að sið-
asta afsprengi þessarar ættar var
komið undir græna torfu árið
1502, og að Enrico III. er hvergi
að finna i aðalsmannaskrám þarf
enginn að vita. Don Enrico, sem
Kowes uppnefnir — pizzugerðar-
manninn frá Genúa — lifir kónga-
lifi. Hann fær árlega þóknun frá
félagi, sem hann aðstoðaði við að
komast i tölu hinna tignu, og auk
þess fellur ýmislegt annað til.
Að minnsta kosti einu sinni á
ári koma—riddarar hans —sam-
an á fundum eins og Mafiufjöl-
skylda. Frú Don Enrico er gjald-
keri. Þessi fyrrverandi af-
greiðsludama er nú titluð hin
keisaraleg hátign og nýtur núver-
andi stöðu sinnar til fullnustu.
Frá hverjum meðlimi reglunnar
tekur hún 40.000 kr, og siðan slær
maður hennar prinsinn, enn fleiri
menn til riddara fyrir fimmfalt
það verð. A meðal allra þessara
fölsku prinsa, greifa og riddara,
sem safnast saman á þessum
fundum má finna ærlega menn.
Þar má nefna Joachim Egon
erfðarprinsinn af Furstenberg,
sem er ósvikinn frá toppi til táar.
Hann er margmilljónari, og er
fulltrúi BRD i Byzanz, og kemur
oftast fljúgandi i þyrlu sinni á
mótstað.
Hóteleigandinn Adi Vogel út-
vegaði þeim eitt sinn fundarher-
bergi i glæstu hóteli sinu i Salz-
burg og fyrir þetta framtak sitt
öðlaðist hann nokkra titla. Ef við-
skiptavinum Kowes falla ekki
evrópskir titlar i geð, þá er úr
nógu öðru að velja fyrir þá. Ef
þeir bara hafa næga peninga eru
engin landfræðileg takmörk fyrir
þvi sem Kowes getur útvegað
þeim.
Arkitekt að nafni Georg Mayr
ákvað að fá sér prófessortitil við
— National University College — i
Toronto. I tilefni af þessu lét
Kowes samstarfsmann sinn nr.
fjögur kardínálann Ignatus 1.,
sem jafnframt hafði upprunalega
átt hugmyndina að stofnun þess
gerviháskóla i Toronto, fljúga til
Evrópu frá Kanada. Einn af við-
skiptavinum kardinálans leitaði
að — National University — i To-
ronto og fann undir þessu nafni
skrifstofu i fámennum skóla fyrir
málhalta. Samt sem áður keypti
hann sér doktorsgráðu, og að auki
ræðismannstitil og nokkrar orð-
ur.
Hátindi starfs sins náði Kowes,
er hann var i þjönustu tveggja
konunga Afrikurikisins Burundi.
Þeim kom hann i samband við
forrika menn, sem þeir siðan gátu
haft að féþúfu.
— Það er bezt að lifa lifinu og
njóta þess á meðan hægt er, er
einkunnarorð Kowesar. Þegar
hann kom frá Ungverjalandi til
Austurrikis fimm árum eftir
striðið, hafði hann enga löngun til
að vinna sem óbreyttur maður við
þetta eða hitt verzlunarfyrirtæk-
ið.
Það varð honum til happs, að
hann hitti landa sinn Baron dr.
Kornel af Tarczaly. Þessi falski
barón verzlaði með titla og gengu
viðskiptin svo vel að hann þurfti
að fá sér aðstoðarmann. Og
vegna þess að Kowes var hvaða
raunveriulegum aðalsmanni sem
var glæsilegri, þegar hann var
klæddur samkvæmisfötum, fékk
hann stöðuna. Smátt og smátt jók
Kowes titlum framan við nafn sitt
allt frá doktorsnafnbótum til
riddara og skaraði brátt langt
fram úr lærimeistara sinum.
Hann hafði komið ár sinni vel fyr-
ir borð og lifði við efnahagslegt
öryggi. I viðskiptum sinum tók
hann ekki of mikla áhættu, og þvi
fór svo, ,að þegar hann stóð
frammi fyrir dómstólunum i Vin i
aprilmánuði 1974 sakaður um
svindl, þá fékkst aðeins einn mað-
ur til að bera vitni gegn honum.
Hann var þvi aðeins dæmdur i
eins og hálfs árs varðhald. Kowes
er án efa einn sá alklárasti, sem
hefur stundað þessi viðskipti.
Hann viðurkennir þó að hafa ver-
ið svikinn, — en aðeins einu sinni
bætir hann við. Það var þegar
hann var á ferð um dvergrikið
Burundi i Mið-Afriku, að hann
rakst á keppinaut sinn, — Hans
Hermann Weyer konsúl, sem
stundaði titlasölur. Kowes lét
hann plata út úr sér nokkrar orð-
ur og skjöl. Hann varð ævareiður
er honum urðu ljós svikin, og ætl-
aði að láta lifvörð sinn taka Wey-
er i karphúsið. A siðustu stundu
sá hann sig um hönd og gerði
mönnum ljóst að hann kynni vel
að taka ósigri.
— Þannig er það i þessari
starfsgrein, hver reynir að
klekkja á hinum. Það höfum við
þó aftur á móti sameiginlegt, að
við svikjum allir viðskiptavini
okkar. —
(Þýtt ogendursagt J.B.)
1 tsrael tekur Kowes sér hvlld frá erfiðu starfi. Launum sinum eyðir hann gjarnan I fagrar konur
m w,
*í*SÉ»**
Estanislao Goldwasser nýaðlaður stillir sér upp fyrir myndatöku. Með honum er erkibiskupinn Nas
railah Sfair sem lánaði kirkju sina fyrir athöfnina.