Tíminn - 06.10.1976, Blaðsíða 7

Tíminn - 06.10.1976, Blaðsíða 7
Miövikudagur 6. október 1976 TÍMINN hverri minútu gæti óhapp hent, sem kostaö gæti þúsundir manns i borginni lifið. Þrátt fyrir þetta sér Hans Meyer, sá sem hefur haft yfir- umsjón með smiði skipanna, ekki ástæðu til að vera með svartsýni. Hann fullyrðir, að þessi tegund tankskipa sé engu hættulegri en venjuleg oliuflutn- ingaskip. Starfsfélagar hans hika ekki við að taka undir orð hans og segja, að ekki hafi nein alvarleg slys hlotizt af völdum þessara skipa. Þeim yfirsést þá atburður, sem átti sér stað i nóvember 1974, er japanskt og liberanskt oliuskip rákust sam- an I flóanum úti fyrir Tókio. 1 þrjár vikur samfleytt velktust brennandi skipin um i sjónum, en þá sökktu japönsk herskip þeim, til að forða Tókio frá stór- slysi. Skipafélögin halda þvi til streitu, að það hafi aðeins verið bensinið i hliðartönkunum, sem brann en ekki fljótandi jarðgas- ið, sem verið var að flytja i aðaltönkum skipsins. En I raun- inni kom upp eldur I tveim af fjórum tönkum, sem höfðu að geyma jarðgasið og ef japanski herinn hefði ekki gripið I taum- ana og sökkt skipunum, hefði gasið haldið áfram að brenna mánuðum saman. En til að sökkva skipunum, þurfti tólf eldflaugar, fjögur tundurskeyti og átta hundruð og fimmtiu handsprengjur. Þetta risaskip er annað af tveim, sem verið er að smiða i skipasmiðastöð i Kfl, en þau eru hönnuð með það fyrir aug- um að flytja fljótandi jarðgas. úr formsmiðjunni. Nýstárleg sýning á Kjarvalsstöðum Siðastliðinn laugardag opnaði Hörður Agústsson, listmálari myndlistarsýningu að Kjarvals- stöðum, en þar sýnir hann tæp- lega 60 myndir, sem eru limdar upp úr borðum, en auk þess all- margar svarthvitar myndir, sem eru eldri en þær sem fyrst voru taldar. Listamaðurinn sýnir verk „úr lit- og formsmiðju 1953-1976", sem hann nefnir svo, ef til vill til aðgreiningar frá öðrum verk- um, t.d. málverkum, þvi hann stundar tilraunir með form og liti, og er sýning þessi þvi ef til vill nær visindum en listum, a.m.k. frá vissum sjónarhorn- um. Hörður Ágústsson fer þarna nýjar leiðir. Hann notar lim- bönd og verkfæri úr farangri bókagerðarmanna, klippir þau niður, eða sker og limir á plötur úr harðplasti. Eru plastplöturn- ar hvitar beggja megin og þvi liklegar til þess að geta enzt lengi. Limböndin eru með „ind- pregneruðu" limi, sem er svo gott að það má þvo myndirnar upp Ur terpentinu að sögn mál- arans. Ef til vill má segja sem svo, að þessar myndir séu tilraunir, ekki „fullunnin vara", séu ekki fremur konsertefni en fíngraæf- ingar, pianósnillinga, eða morgunteygjur listdansara, en eigi að siður verður ekki annað sagt en að sýningin eigi á sér fullan rétt, vegna þeirra miklu lærdóma, sem áhorfendur geta af henni dregið — og sum verkin eru svo sannarlega meira en fingraæfing, og vil ég þar sér- staklega nefna Glugga no 9, Þrl- skeyturöð no 26 og Strengi II no 4l,sem eru hvað sem öllum til- raunum liður, ákaflega heill- andi myndlistarverk. Þá vil ég einnig benda á að sumar hinna smærri mynda, spila saman meira en venja er um myndlistarverk, og þar mynda tvær eða þrjár myndir tvimælalaust eitt verk, ef þær hanga saman á vegg. Hörður Agústsson, listmálari. Form og litur Það verður ekki annað sagt en að Hörður Agústsson kemur mjög á óvart með þessari sýn- ingu. Flestir hefðu talið það eðlilegast að þessi sýning yrði eins konar framhald af sýningu hans i Norræna húsinu i fyrra. Þessi sýning virðist frekar unn- in I framhaldi af sýningu i Galleri Súm, þar sem listamað- urinn sýndi svart-hvitar myndir sömu ættar (1972) en nú hefur liturinn bætzt við, og við spyrj- um okkur sjálf hvað eru tílraun- ir með einföld form, ferhyrn- inga, þrihyrninga, hringi og Un- ur? Þessu reynir Einar Bragi að svara I annars ágætri ritgerð í sýningarskrá, sem þó er svolitið spillt af barnalegu oflofi, en þar segir m.a. á þessa leið: ,,Er ekki viðtekin klausa, að afstraktlist sé andstæða natúr- alisma? Ekki nenni ég að elta ólar við hana. Þó er eins vist það vitnist, að myndirnar þær arna séu hreinræktaður natúralismi, Alltfer eftirþvi, hvernig á mál- fólk í listum in er litið. Hér sést að visu hvorki fjall né maður. En væri arða úr Esjúnni eða flipi úr hægri nasavæng páfans skoðuð i sterkri smásjá, kæmi liklega á daginn að þau væru hugvitsam- lega samansett úr aragrúa af örsmáum ferningum, hringjum eða þrfliyrningum, ýmislega lit- um. Geti skaparinn notazt við svo óbrotnar einingar jafnvel þegar hann býr til staðgengil sinn á jörðunni er forvitnum lærisveiniekki láandi, þótthann langi til að kanna sem rækileg- ast gildi þeirra i myndlist. Það er þetta sem Hörður Agústsson hef ur veriö að kljást við I lita- og formsmiðju sinni. Úr grunn- formum — punkti, linu, fern- ingi, þrihyrningi, hring — byggir listamaðurinn heilan myndheim. 1 samröðun þeirra hefur hann á ekkert að treysta nema tilfinningu sina fyrir formspili, hrynjandi. En þetta er arkitektúr, kann einhver aö segja. Það má til sanns vegar færa að vissu marki enda arki- tektiír i aðra röndina myndlist, sé eitthvað i hann spunnið. En þetta er meira en arkitektúr. Myndlistarmaðurinn hefur óbundnar hendur, þar sem arki- tektinn er jafnaðarlega bundinn af hugsun um notagildi verksins, sem mannvirkis, hús- næðis." Lærdómur og myndlist Einar Bragi leitast við að sanna, að list sé einnar ættar þrátt fyrir allt og það er auðvelt að vera honum sammála um þau mál. A hinn bóginn getur margt annað hjálpaö en að setj- ast á skólabekk. Lærðasti söng- maðurinn syngur ekki alltaf bezt, og við vitum ekki hvort Bólu-Hjálmar hefði ort betur ef hann hefði orðið stúdent. A hinn bóginn er okkur það öllum ljóst, að viss reynsla er undirstaða allrar listsköpunar. T.d. kom mér i hug þegar við vorum að brjótast gegnum hafisinn norður i Diskóbugt á Framhald á bls. 19.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.