Fréttablaðið - 04.09.2007, Qupperneq 38

Þegar flett er í gegnum
dagblöðin má sjá sér til
glöggvunar fréttir af
milljarðaviðskiptum
auðjöfranna. Hlutabréf
og fyrirtæki skipta
nánast um eigendur
eins og ekkert sé og
milljörðum er eytt eins og hverjum
skitnum túkalli.
Hugtakið milljarðar er tiltölu-
lega nýtilkomið inn í hversdags-
legt málfar íslensku þjóðarinnar.
Slíkar tölur voru varla nefndar
nema þegar afkoma ríkissjóðs var
tilkynnt eða þá þegar skýrt frá því
hversu margar manneskjur byggðu
þessa jörð. Einn og einn milljarða-
mæringur skaut upp kollinum á
slúðursíðunum og var það þá yfir-
leitt Microsoft-njörðurinn Bill
Gates. Og auðvitað soldáninn af
Brunei sem flaug með Whitney
Houston í afmælið sitt. Í dag þykir
slíkt ekkert stórmál eins og dæmin
sanna hér á Íslandi.
Á yngri árum bar maður jafnan
mikla virðingu fyrir milljónamær-
ingum. Þeir voru afar fáir og stund-
um var talað um þá með stjörnur í
augum. Þeir höfðu flestir byggt
upp veldi sitt af eigin rammleik,
byrjað að framleiða karamellur í
bílskúrnum eða flakað fisk í litlum
skúr. Og þegar til að mynda blautir
blaðburðardrengir mættu fyrsta
hvers mánaðar borguðu þeir
áskriftina með stórum seðlum.
Drógu upp búnka af fimm þúsund
köllum og völdu einn af handahófi
sem þeir réttu síðan snáðanum.
„Þú borgar mér síðan bara til baka
einhvern tímann seinna,“ og hurð-
inni lokað varlega. Í hlaðinu var
kannski einn nýr bíll, með einka-
númeri og blaðburðardrengurinn
saup hveljur, starði á silfurfákinn
með aðdáunaraugum og var hand-
viss um að allir morgnarnir sem
hann hefði nú rifið sig upp fyrir
allar aldir myndu einhvern tímann
borga sig.
Draumurinn um að vera milljóna-
mæringur er hins vegar horfinn. Í
dag er meira að segja hægt að fá
slíka fjárhæð með yfirdráttar-
heimild í góðum banka. Í staðinn er
hins vegar nýr draumur mættur til
leiks; draumurinn um að verða
milljarðamæringur.