Tíminn - 09.11.1991, Blaðsíða 15

Laugardagur 9. nóvember 1991
Tíminn 31
MINNING
Kristmundur Gunnarsson
Vík í Mýrdal
Fæddur 2. maí 1925
Dáinn 27. október 1991
Ég get ekki tímasett hvenær ég
man fyrst eftir Munda. í mínum
huga var hann alltaf og verður órjúf-
anlegur hluti af Víkinni — Vík í
Mýrdal. Mundi var mjög ljúfur mað-
ur og yfir honum hvíldi stóísk ró, og
ég upplifði það aldrei að sjá hann
skipta skapi. Hann fékk þó sinn
skerf af þeim erfiðleikum er við öll
þurfum að glíma við. Það var mikið
áfall þegar fréttist af veikindum
Munda, fyrir ekki margt löngu. Það
vissu allir í hvað stefndi, en það
breytir því ekki að sorgin er mikil og
þungbær. Það er erfitt að sætta sig
við þegar einhver nákominn er
hrifsaður á brott. Eftir er skarð sem
ekki verður fyllt. í mínum huga
verður Víkin ekki söm.
Mundi sá meira en flest fólk. Hann
hafði þá gáfu að sjá inn í heim sem
flestum okkar er hulinn. Ég minnist
bilferðar fyrir um fjórtán árum. Ég
var samferða Munda austur í Vík.
Hann hafði ekið þessa leið óteljandi
sinnum sem bflstjóri fyrir kaupfé-
lagið. Alla leiðina sagði Mundi sögur
af því sem hann hafði upplifaö og
margar þeirra eru greyptar í huga
mér. Þrettán ára pollinn var ekki
laus við hræðslu þegar komið var
austur fyrir Skóga. Þá var Mundi bú-
inn að segja sögur af ýmiss konar
vættum. Þegar við vorum komnir
langleiðina austur undir Pétursey,
sagðist Mundi hafa tekið upp marga
farþega á sandinum. Ég hváði, enda
var eyðilegt um að litast í ljósaskipt-
unum. Mundi leit fyrst í baksýnis-
spegilinn, því næst á mig og hóf svo
frásögn sína. Það hafði gerst nokkr-
um árum fyrr að hann ók rútu aust-
ur til Víkur. Þegar hann var kominn
austur fyrir Skóga, varð honum
snöggvast litið í baksýnisspegilinn.
Rútan, sem átti að vera tóm, var full
af mönnum. Þeir voru allir íklæddir
sjóstökkum — þeir voru öskugráir í
framan og rennandi blautir — sjó-
blautir. Eg mátti vart mæla og
spurði Munda: „Hverjir voru þetta?“
Mundi svaraði með þeirri ró sem æt-
íð einkenndi hann: „Það skiptir ekki
öllu.“
Því nefni ég þetta atvik að viðbrögð
Munda voru dæmigerð fyrir hann.
Hann hafði æðri skilning og deildi
honum með mér og róaði unglings-
hjartað, sem var ekki alltaf stórt
þegar eitthvað bjátaði á.
Mundi og Ebba buðu mér oft aust-
ur í Vík að sumarlagi og voru þær
vikur mér afskaplega dýrmætar. Þau
hjónin höfðu lag á að líta á hlutina
með jákvæðu hugarfari og fyrir
borgarbarnið, sem sífellt var verið
að skipa að passa sig á bflunum, var
frelsið ómetanlegt.
Ég sé það í dag hversu rík Ebba og
Mundi voru í þá daga sem ég var að
alast upp. Ekki í þeim skilningi að
peningar væru meiri en gerist og
gengur. Ríkidæmið fólst í hamingju.
Börnin voru mörg og húsið við Vík-
urbraut 10 iðaði af lífi.
Ég hef saknað Munda um nokkurt
skeið. Veikindin lögðust þungt á
hann og þó svo allir hafi mátt sjá í
hvað stefndi, er alltaf erfitt að kyngja
sannleikanum þegar fjölskyldumeð-
limur fellur frá. Það, sem ég á erfið-
ast með að sætta mig við, er hversu
lítil samskipti ég hafði við Munda
síðustu mánuðina sem hann átti
ólifaða. Manni verður hugsað til
baka — Ijúfu minningarnar eru sem
betur fer margar og þær standa upp
úr. Ég mun alltaf muna eftir Munda
sitjandi við eldhúsborðið með kaffi í
glasi — tottandi dollarapípuna —
segjandi veiðisögur — brosandi út
að eyrum. Ég kveð Munda með
miklum söknuði en jafnframt þakk-
læti, því honum á ég mikið að
þakka. Ég votta Ebbu og fjölskyld-
unni allri mína dýpstu samúð á
þessari sorgarstund.
Eggert Skúlason
Nú er afi minn dáinn. Hver hefði
getað trúað því fyrir rúmu hálfú ári
að afi ætti eftir að fara frá okkur
fljótlega. Þá var það jafntrúlegt að
fjöllin hefðu hrunið og að fá þær
fréttir að afi væri með sjúkdóm sem
erfitt væri að lækna.
Afi Mundi, eins og ég kallaði hann
alltaf, var mjög góður maður. Hann
var mér alltaf innanhandar ef ég átti
í erfiðleikum og hann hafði alltaf
réttu lausnirnar á málunum. Ég
þekkti afa sennilega miklu meira en
flest börn þekkja afa sína. Ástæðan
fyrir því er sennilega sú að ég bjó hjá
afa og ömmu þegar ég var lítil og hef
ég alltaf haft annan fótinn fyrir inn-
an dyragættina hjá þeim síðan þá.
Afi studdi mig í gegnum súrt og
sætt og alltaf reyndist hann mér
sem besti faðir. Það verður mér t.d.
alltaf í fersku minni þegar afi fór
með mig í rólegheitunum út á
tröppur í Víkinni til þess að láta
vindinn blása fýluna úr mér, þetta
fannst mér svo sniðugt að ég gat
ekki annað en brosað.
Ég vil þakka Guði, fyrir hönd allra
barnabarnanna, að hafa fengið að
eiga svona góðan afa og einnig bið
ég hann að styrkja ömmu í sorginni,
því það var hún sem missti mest.
Krístín Jóna Sigurðardóttir
Aldís Bjarnardóttir
í dag er gerð frá Selfosskirkju útför
ágætrar konu, Aldísar Bjarnardótt-
ur, kennara á Grænuvöllum 3 á Sel-
fossi. Hún lést í Landspítalanum í
Reykjavík 30. október. Þar með lauk
langri baráttu og erfiðum sjúk-
dómsferli, sem staðið hafði árum
saman.
Aldís var fædd á Selfossi 7. febrúar
1929. Foreldrar hennar voru Björn
Sigurbjarnarson bankagjaldkeri og
Anna Eiríksdóttir frá Sandhaugum í
Bárðardal. Björn var Þingeyingur.
Þau hjón voru með fyrstu íbúum á
Selfossi. Útibú Landsbankans er
fyrsta stofnun á Selfossi, næst veit-
inga- og gististaðnum Tryggvaskála.
En fólki fjölgaði ört á krossgötunum
við brúna. Þau Björn og Anna voru
bæði félagslynd og sinntu samfé-
lagsmálum. Björn var lengi í sveit-
arstjórn, Anna kirkjuorganisti og
bæði störfuðu þau að ýmsum félags-
málum þar fyrir utan.
Aldís ólst upp hjá foreldrum sínum.
Hún var við nám í héraðsskólanum
á Laugarvatni 1944- 46. Hún tók
próf frá íþróttakennaraskólanum
1947 og var stundakennari á Selfossi
1947-51. Hún sótti námskeið fyrir
íþróttakennara í Svíþjóð 1949. Sund
kenndi hún á ýmsum stöðum 1950-
52. Vorið 1953 lauk hún handa-
vinnukennaraprófi. Síðan var hún
kennari við gagnfræðaskólann í
Vestmannaeyjum 1953-55.
í Vestmannaeríum kynntist hún
mannsefni sínu, Óskari Þór Sigurðs-
syni. Þau giftust 28. maí 1955. Þá
kom Aldís aftur heim á Selfoss og
kenndi þar næstu vetur. Óskar lauk
kennari
kennaraprófi 1957 og varð kennari á
Selfossi það sama ár. Þar hefur
heimili þeirra verið síðan. Aldís
kenndi stundum á Selfossi, en auk
þess við grunnskóla á Stokkseyri og
Eyrarbakka.
En hér var fleiru að sinna. Þeim
Óskari fæddust 6 börn, sem öll eru á
lífi. Þau eru: Örn líffræðingur, kenn-
ari á Selfossi; Úlfur, skógfræðingur í
Reykjavík; Gerður, húsfreyja á Sel-
fossi: Hrafn, starfsmaður skógrækt-
arinnar á Tumastöðum; Þrúður há-
skólanemi og Hreinn stúdent, sem
hyggur á háskólanám í skógfræð-
um.
Þau Aldís og Óskar voru mjög sam-
hent hjón. Þau voru bæði ágætis
ræktunarmenn, svo sem garðurinn
þeirra á Grænuvöllum vottar fagur-
lega. Hann var hluti af heimili þeirra
og lífsstarfi, en þar er skemmst frá
að segja að væri ég spurður hvar ég
hefði vitað skemmtilegast og hug-
ljúfast heimili, kom hugurinn fljót-
lega að Grænuvöllum 3. Þar virtist
mér yfir öllu sérstakur þokki, mót-
aður af jafnvægi, yfirvegun og far-
sælum háttum. Þar var gott að
koma og vera.
Það liggur í augum uppi, svo aö
ekki þarf að nefna, að því fylgir sár
söknuður að sjá af slíkri konu, sem
Aldís var, rétt liðlega sextugri. Það er
fjölskyldu hennar mikill missir. En
nokkur huggun má það vera að hún
hefur skilað miklu starfi og góðu, þó
ævin yrði ekki lengri. Ég veit ekki til
að skugga beri á minningu hennar.
Börnum sínum hefur hún skilað
þeirri arfleifð, sem má vera grund-
völlur farsællar ævi og góðrar upp-
skeru.
„svo streyma skal áfram lífsins lind,
þó lokið sé hennar verki. “
Þessum fáu kveðjuorðum finnst
mér við hæfi að Ijúka með því að
vitna aftur til Einars Benediktsson-
ar:
„ Við ævinnar lok ber ást og dyggð
sinn ávöxtinn þúsundfalda
og Ijós þeirra skín í hjartans hryggð,
svo hátt yfir myrkrið kalda. “
Blessuð sé minning Aldísar Bjarn-
ardóttur.
H.Kr.
Sagt er að umhverfið setji mark sitt
á manninn. Það er öruggt að svo var
með Kristmund Gunnarsson frá Vík
í Mýrdal. Kristmundur, eða Mundi
eins og hann var ávallt kallaður, lést
á heimili sínu 27. október sl. Hann
var fæddur og uppalinn austur í
Skaftártungu, einni fegurstu sveit
landsins. Náttúrufegurðin, sem
hann naut í æsku, gaf honum þá
bjartsýni sem einkenndi lífssýn hans
og störf alla tíð.
Innan við tvítugt flutti hann til Vík-
ur. í litlu þorpi eins og Vík, þar sem
allir þekkjast og allir vita allt um
alla, mynda íbúar svona samfélags
smátt og smátt stóra fjölskyldu, þar
sem hver og einn er tilbúinn til að
hlaupa undir bagga með öðrum.
Greiðvikni Munda hafði mótast af
þessum kringumstæðum, en hann
var einstaklega greiðvikinn maður.
Það þekkja þeir best, sem til hans
leituðu þegar hann var bflstjóri í
áætlunarferðum milli Víkur og
Reykjavíkur. Þá var hann alltaf boð-
inn og búinn til hvaða smáviðvika
sem var.
En skóli lífsins setti líka mark sitt á
Kristmund Gunnarsson. Það var í
þeim skóla sem hann öðlaðist vilja-
styrk. Það var á þeim styrk sem
hann keyrði síðustu daga, vikur og
mánuði í harðri baráttu við banvæn-
an sjúkdóm. Hann neitaði að horfast
í augu við þá staðreynd að sá sjúk-
dómur, sem hann var með, var
ólæknandi. Hann ætlaði að komast í
gegn, líkt og hann fór í gegnum
snjóskaflana hvern af öðrum á rút-
unni hér áður fyrr með ótrúlegri
Iagni og útsjónarsemi.
Þegar hugumprúðir samferða-
menn að austan kveðja hinsta sinni,
leitar hugurinn til baka á vit þeirrar
veraldar sem var, þeirra mörgu
minninga sem því mætari verða sem
árunum fjölgar. Sú ljúfa mynd af
Munda, er mætir huganum nú á
kveðjustund, þar sem yfirvegun, ró-
iegheit og skapfesta með vinhlýju
viðmóti koma fyrst fram í hugann.
Barnshugurinn er ævinlega opinn
og næmur, tekur ýmist fagnandi á
móti eða þá hafnar alfarið. Ég minn-
ist þess nú þegar ég þá 6 ára gamall
fór með Munda austur að Búlandi í
Skaftártungu, en þangað var ég að
fara í sveit í fyrsta sinn. Ég man að
það voru þung spor þegar ég steig
upp í bflinn hjá honum og kvaddi
foreldra mína. Við vorum tveir einir
í bflnum og Mundi skynjaði fljótlega
að mér var órótt innanbrjósts. Hann
gerði því allt, sem hann gat, til að
stytta mér stundir á leiðinni austur.
Þegar við vorum komnir langleiðina
upp í Skaftártungu, þá stoppaði
hann við Kennatáarkvísl og sagðist
vera með netstubba undir sætinu og
spurði hvort við ættum ekki að
kasta honum í ána og reyna að
veiða. Ég tók þessari uppástungu
hans fagnandi. Þrátt fyrir að hann
væri á áætlunarbfl og tímaáætlanir
þyrftu að standast, þá gaf hann sér
góðan tíma til að veiða og ekki síður
til að fá mig til að dreifa huganum.
Þetta uppátæki hans veitti mér sál-
arró og ég fann hvernig manndóm-
ur minn óx og ekki síst þegar ég
kom í sveitina og gat lagt fisk á
borðið með mér í fyrstu máltíðina.
Heilu og höldnu skilaði hann mér í
hendurnar á Búlandsfólkinu þar
sem ég átti síðan eftir að dvelja í sjö
sumur.
Eftir að ég fluttist frá Vík, bar fund-
um okkar því miður æ sjaldnar sam-
an, nema þá í þau skipti sem ég fór
austur að heimsækja foreldra mína
og voru þá viðtökur allar á einn veg.
Sfðast bar fundum okkar saman fyr-
ir fáum vikum þegar ég á hraðferð
leit inn til hans, en þá var auðséð að
hverju dró.
Þau eru mörg störfin sem Mundi
hefur unnið í gegnum árin; of langt
yrði að telja þau öll upp hér, ef tæm-
andi skil ætti að gera. Hann var sér-
staklega handlaginn og vandvirkur,
en hin síðari ár vann hann við tré-
smíðar og var einvörðungu sjálf-
menntaður á því sviði. En ævistarf
hans verður í vitund okkar öðru
fremur tengt akstri. í því starfi fylgdi
honum farsæld góð, enda handtak
hvert alúðarfullt og af aðgát farið.
Kristmundur var giftur frænku
minni, Hrefnu Sigurbjörgu Hákon-
ardóttur, og bjuggu þau allan sinn
búskap í Vík. Þeim varð fimm barna
auðið: Karólína, fædd 1950; Kristín,
fædd 1955; Edda Herborg, fædd
1957; Hákon Jón, fæddur 1959; og
Björgvin, fæddur 1964. Hrefna, eða
Ebba eins og hún er kölluð, þurfti
oft á tíðum vegna vinnu Munda að
dvelja ein langdvölum með fimm
börnum. Hún veiktist af berklum á
unga aldri og hefur verið fötluð síð-
an. Lengst af dvaldi faðir hennar á
heimili þeirra, en þau bjuggu í
þriggja herbergja íbúð með fimm
börn og gamlingjann að auki. Og oft
á haustin dvöldu hjá þeim um Iengri
eða skemmri tíma bændur úr Skaft-
ártungu á meðan þeir voru að leggja
inn fé sitt í sláturhúsið í Vík. Það var
því oft þétt setinn bekkurinn. Það
var ekki verið að kvarta, þrátt fyrir
þrengsli, eril og fötlun. Því var tekið
sem að höndum bar.
Yfir heimili þeirra var kærleiks-
kyrrð og alúð góðrar gestrisni mætti
þeim mörgu sem þangað áttu leið,
frændfólki sem vinum.
Komið er að kveðjustund. Samleið
góð vörðuð minningum mörgum og
góðum er þökkuð heilshugar í dag.
Við Kristín sendum Ebbu, börnum
þeirra, tengdabörnum og barna-
börnum og aðstandendum öllum
innilegar samúðarkveðjur. Foreldr-
ar mínir senda alúðarkveðju og
þakka kær og dýrmæt kynni.
Blessuð sé minning Kristmundar
Gunnarssonar.
Finnur Ingólfsson

Útför móður okkar, tengdamóður, ömmu og langömmu
Valborgar Bentsdóttur
fyrrverandi skrifstofustjóra
verður gerð frá Langholtskirkju þriðjudaginn 12. nóvember kl.
13:30. Þeim, sem vilja minnast hennar, er vinsamlegast bent á
Menningar- og minningarsjóð kvenna.
Silja Sjöfn Eiriksdóttir
Edda Völva Eiriksdóttir Friðrik Theodórsson
Vésteinn Rúni Eiríksson Harpa Karlsdóttir
bamaböm og bamabamaböm
Afmælis- og minningargreinar
Þeim, sem óska birtingar á afmæiis- og/eða
minningargreinum í blaðinu, er bent á, að þær burfa
að berast a.m.k. tveimur dögum fyrir birtingardag.
Þœr þurfa að vera vélrítaðar.