Lesbók Morgunblaðsins

Ulloq
Ataaseq assigiiaat ilaat
Saqqummersitaq pingaarneq:

Lesbók Morgunblaðsins - 20.10.2007, Qupperneq 7

Lesbók Morgunblaðsins - 20.10.2007, Qupperneq 7
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 20. OKTÓBER 2007 7 Eftir Arnar Eggert Thoroddsen arnareggert@gmail.com Í ár eru tuttugu ár síðan plataU2, The Joshua Tree, kom út. Af mörgum er hún talin meist- araverk sveitarinnar. Víst er að platan er sú mest selda af plötum U2, og héldust dómar gagnrýnenda í hendur við þann góða árangur. Joshua Tree var ausin miklu lofi og af henni eru hinar feikivinsælu smáskífur „Where The Streets Have No Name“, „With Or Witho- ut You“ og „I Still Haven’t Found What I’m Looking For“ en einnig sterk „plötulög“ eins og „One Tree Hill“, „Running To Stand Still“, „Mothers Of The Disappeared og „Red Hill Mining Town“. Sérstök afmælisútgáfa plötunnar kemur út 20. nóvember í fjórum mismunandi gerðum, sem einfaldur diskur, tvöfaldur diskur, sem tvö- faldur diskur með mynddiski og svo á tvöföldum vínyl (jibbí!). Á tímabili átti The Joshua Tree að vera tvöföld, og það útskýrir að hluta þau miklu gæði sem prýddu b-hliðar-lögin sem voru gefin út í kringum plötuna. Sem dæmi má nefna „Spanish Eyes“, „Deep In The Heart“ og „Luminous Times“ (Hold on to Love), lög sem allir U2-aðdáendur ættu að heyra. Mögulega koma þau út samhliða afmælisútgáfunni, ásamt óútgefn- um lögum, en ekkert hefur fengist staðfest um það enn.    Bandaríska rokktríóið Primus,sem stýrt er af snillingnum og furðufuglinum Les Claypool, ku vera að vinna að nýrri hljóðvers- skífu en sú síð- asta, Antipop, kom út 1999. Tal- að er um að plat- an komi út ann- aðhvort seint á þessu ári eða snemma á því næsta. Sveitin kom saman á nýjan leik seint á árinu 2003, skip- uð upprunalegum meðlimum; þeim Les Claypool, Larry Lalonde og Tim „Herb“ Alexander. Þrenningin hefur komið fram á hinum og þess- um tónleikum og spilaði m.a. plöt- una Sailing the Seas of Cheese frá 1991, sem er líklega þekktasta verk sveitarinnar, í heild sinni á nokkr- um slíkum.    Það var árið 1996 sem lagið „Po-pular“ með Nada Surf sló heldur betur – en algerlega óvænt – í gegn. Þessi óvænti smellur þessa hægláta nýbylgjutríós hékk lengi vel sem myllu- steinn um háls meðlima. Eftir að platan The Proximity Ef- fect kom út árið 1998 var sveitinni hins vegar sagt upp af stóra útgef- andanum (Elektra) og það reyndist mikið heillaspor. Sveitin sneri aftur árið 2002 með plötunni Let Go og þremur árum síðar kom The Weight Is A Gift, öndvegis plötur báðar tvær. Plöturnar komu út á litlu merki og þriðja plata þessa „óháða“ tímabils, Lucky, kemur út í febrúar 2008, en það var tilkynnt fyrir stuttu. Gestir á plötunni verða Ben Gibbard úr Death Cab For Cutie, John Roderick úr Long Winters, Ed Harcourt og Phil Wandscher, gítarleikari Jesse Sy- kes. TÓNLIST Joshua Tree Les Claypool Nada Surf Eftir Orra Pál Ormarsson orri@mbl.is Íupphafi þessarar aldar var orðið „milt-isbrandur“ (e. anthrax) skyndilega á allravörum í hinum vestræna heimi. Hryðju-verkamenn tóku þá upp á þeim óskunda að þurrka miltisbrandsgró og senda bréfleiðis til út- valinna aðila í Bandaríkjunum en komist menn í snertingu við miltisbrandsgró getur það haft vo- veiflegar afleiðingar. Miltisbrandur er banvænn. Mitt í þessu fári dustuðu einhverjir æringjar rykið af bandarískri þungarokkshljómsveit með sama nafni og baðaði sveitin, sem muna mátti sinn fífil fegri, sig um tíma í sviðljósinu á ný af þessum sökum. Eins dauði er annars brauð. Gott ef plötu- sala tók ekki kipp. Eflaust hefur einhverjum þótt Anthrax-menn kynlegir kvistir á þessum tímapunkti og ólíklegir til afreka. Staðreyndin er hins vegar sú að tæpum tveimur áratugum áður var sveitin í fylking- arbrjósti þegar þrass- eða hraðmálmsbylgjan skall á rokkheimum eins og fellibylur á moldarkofa. Ásamt sveitum á borð við Metallica, Megadeth og Slayer. Í sögulegu samhengi er yfirleitt talað um þær sem „hinar fjórar stóru“. Anthrax var stofnuð í New York árið 1981. Nafnið fundu menn í líffræðibók og þótti það nógu „andstyggilegt“ til að færa sér það í nyt. Sveitin sótti áhrif til goðsagnakenndra þungarokkssveita á borð við Black Sabbath, Iron Maiden og Judas Priest en einnig pönksveita eins og Ramones. Sveitinni lá ekki eins mikið á hjarta og samanburð- arsveitunum – sem höfðu allar heimsins áhyggjur á herðunum – og gætti meiri gáska í textagerð og ekki síður sviðsframkomu. Anthrax gat sér snemma gott orð fyrir framúrskarandi tilþrif á tónleikum. Þreifingar stóðu yfir á fyrstu tveimur breið- skífum sveitarinnar, Fistful of Metal (1984) og Spreading the Disease (1985) og voru manna- breytingar tíðar. Á þriðju skífunni, Among the Li- ving, sem kom út í marsmánuði 1987 fann Anthrax loksins fjölina sína og festi sig í sessi. Scott Ian, stofnandi og leiðtogi sveitarinnar, leikur þar á gít- ar ásamt hinum agnarsmáa Dan Spitz. Frank Bello plokkar bassann og Charlie Benante lemur húðir. Um sönginn sér Joey Belladonna. Þetta var sú liðskipan sem hefur fært Anthrax mesta gæfu um dagana. Belladonna á rætur í mun léttara rokki en hinir og var ekki dæmigerður þrasssöngvari í anda James Hetfield eða Dave Mustaine. Félagar hans í hljómsveitinni féllu aftur á móti fyrir raddsviðinu, tækninni og ekki síst sviðsframkomunni. Hann leysti því hinn upprunalega söngvara, Neil Turbin, af hólmi. Among the Living er að margra dómi hápunkt- urinn á ferli Anthrax. Heildarmyndin er sterk og skífan hýsir þungarokksperlur á borð við I am the Law, Caught in a Mosh og A.D.I./Horror of it All, að ekki sé minnst á hið magnaða Indians. Stríðs- dans Belladonnas í því verki miðju var um árabil ómissandi á tónleikum. Enda þótt húmorinn kraumaði á yfirborðinu, lá alvaran undir niðri á Among the Living. Þannig er lagið Efilnikufesin (N.F.L.) óður til leikarans Johns Belushi og platan í heild tileinkuð minningu Cliffs Burtons, bassaleikara Metallica, en báðir höfðu þeir kvatt þessa tilveru skömmu áður – langt fyrir aldur fram. Framan á umslagi plötunnar er mynd af Henry Kane úr kvikmyndinni Poltergeist en ekkert fyrirbæri mun um dagana hafa skotið Anthrax-mönnum meiri skelk í bringu. Anthrax viðhélt vinsældum sínum með tveimur prýðilegum breiðskífum, State of Euphoria (1988) og Persistence of Time (1990), sem báðar voru hefðbundið þrass. En sveitin nam líka ný lönd með því að bræða saman þungarokk og rapp. Eft- irminnilegast er samstarf Anthrax og rapp- frumkvöðlanna Public Enemy sem gat af sér hið kostulega lag Bring the Noise (1991) sem naut lengi vel lýðhylli. Og gerir jafnvel enn. Ýmsir muna eflaust líka eftir spérappinu I’m the Man (1987). Á tíunda áratugnum fjaraði hratt undan Ant- hrax eins og svo mörgum þungarokkssveitum. Grönsið tók við. Það kvarnaðist líka úr hópnum, fyrst fór Belladonna, síðan Spitz. Hinir þrír héldu þó hópinn og hafa í félagi við aðra menn, m.a. söngvarann John Bush, sent frá sér fjórar breið- skífur til viðbótar. Í fyrra kom svo Among the Living-gengið sam- an á ný með upptökur í huga. Talsverð eftirvænt- ing ríkti meðal langsoltinna aðdáenda og það urðu þeim því mikil vonbrigði þegar Belladonna gekk úr skaftinu fyrr á þessu ári vegna ágreinings við aðra meðlimi. Þegar síðast spurðist leitaði Anthrax log- andi ljósi að nýjum söngvara. Nóg er til af efni. En hvort sem plöturnar verða fleiri eður ei er ljóst að Anthrax verður lengi minnst í rokk- heimum sem – eins og Scott Ian orðaði það einu sinni – „fimm gaura sem gáfu þungarokkinu ræki- legt spark í afturendann!“ Banvænt bárujárn POPPKLASSÍK Eftir Arnar Eggert Thoroddsen arnart@mbl.is B loc Party tók reynd- ar forskot á sæluna í gær. Þá lék hún á skólaballi í Flens- borgarskóla! Á hinni umtöluðu okursíðu dr. Gunna (www.this.is/drgunni/ okur) er að finna þessa skemmti- legu færslu: „Besta dæmi um okur er kannski ekki í krónum og aur- um, heldur sú staðreynd að Nem- endafélag Flensborgarskóla fengu Bloc Party – nokkuð þekkt hljóm- sveit – til að spila á skólaballi (!), þar sem þeir eru ódýrari en Pap- arnir.“ Hvað sem svona tali líður virðast Bloc Party enn hafa vott af veru- leikaskyni, þrátt fyrir þá skyndi- legu frægð sem þeim áskotnaðist eftir að fyrsta breiðskífan, Silent Alarm, kom út í febrúar 2005. Sú plata var lofuð í hástert af flestum sem vettlingi gátu valdið, talað var um ferskustu rokkplötu sem heyrst hafði lengi og svipað tal í þessum ofurlýsingarorðastíl sem tónlistar- blaðamönnum er svo tamur (ekki horfa á mig!). En já, Flensborgargiggið sannar að Bloc Party hlustar enn eftir grasrótinni – og kostar enn minni pening en Paparnir! Hundar Forvígismaður Bloc Party er Kele Okereke, sonur nígerískra foreldra sem brugðu búi og fluttu til Liverpool. Síðar átti Okereke eftir að flytjast til Lundúna þar sem hann kynntist Rus- sell Lissack, hinum hægláta, mjóslegna gít- arleikara sveitarinnar, en sérstæð hárgreiðsla Lissack hefur hlotið eigið nafn. Þeir sem hana bera kallast „Bloc-heads“. Þeir félagar áttu í kunningsskap er þeir rákust á hvor annan á Reading-hátíðinni, 1999, þá átján ára gamlir. Ákveðið var þá og þegar (í klósettröðinni, ef maður þekkir þetta rétt) að stofna hljómsveit og fjölda banda var nú komið á koppinn. Það lang- lífasta varð Union, sem breyttist svo í Bloc Party haustið 2003. Okereke hjólaði svo á fullu í það að „plögga“ sveit sinni, eins og það er kallað, sem víðast. Á tónleikum með Franz Ferdinand neyddi hann eintak af fyrstu smáskífu Bloc Party, „She’s He- aring Voices“ upp á bæði Alex Kapranos, leið- toga Fanz Ferdinand og Steve Lamacq, einn áhrifamesta útvarpsmann þeirra Breta. Lamacq spilaði svo lagið í þætti sínum og hampaði því mjög, kallaði það snilld og bauð Bloc Party að hljóðrita hjá sér. Þegar áðurnefnd Si- lent Alarm kom svo út árið 2005 varð allt gjörsamlega tjúllað og NME átti eftir að velja hana plötu ársins. Gald- urinn, svona eftir á að hyggja, var sá að Bloc Party var að slá tvær flugur í einu höggi. Ungæðisleg ástríðan og ómótstæðilegar mel- ódíurnar náðu til „krakk- anna“ en sú staðreynd að tónlist sigldra hetja á borð við U2 og Cure endurómaði í lögunum fékk gamla hunda til að sperra eyrun. Hefðbundið skref var nú tekið. Túrað um allar trissur, þar til menn lágu svo gott sem örendir. Enginn var tíminn til að semja á næstu plötu þannig að annað hefð- bundið skref var tekið. End- urhljóðblöndunarskífan Si- lent Alarm Remixed (já, hugmyndabankinn greinilega kominn í þurrð líka) var gef- in út um haustið 2005. Lög- unum var raðað í sömu röð og prýddu fyrirmyndina, og þeir sem sneru og skældu voru listamenn á borð við Ladytron, M83, Death From Above 1979, Four Tet og Mogwai. Þroski Tómur og þreyttur Okereke kom aftur til Lundúna við ársupphaf 2006. Nú var kom- inn tími til að setja í nýja plötu, ekki seinna vænna. Eftir nokkurra mán- aða vinnu lá A Weekend in the City fyrir, Oke- reke þar harðákveðinn í að ýta bandinu í aðrar áttir og nýta sér reynslu síðustu ára sem end- urspeglast í textagerðinni, en ungur maðurinn þurfti að þroskast hratt í öllum þeim veðra- brigðum sem fylgdu því að breytast úr litlum indístrák í alþjóðlega poppstjörnu. Platan kom svo út í febrúar á þessu ári, nákvæmlega tveim- ur árum eftir frumburðinn. Allt þetta ár hafa Bloc Party svo verið í „hefðbundnum“ fasa, þ.e. túrandi um gervallan heim á meðan smáskífum af plötunni er lætt út með reglubundnu millibili. Ekki slæmt að þessi hefðbundnu vinnubrögð hafi skolað þessari merkissveit til Íslands. Sei, sei, já… Partí ÞAÐ ER við hæfi að hljómsveit að nafni Bloc Party sé „stærsta“ nafn- ið í stærsta tónlistarpartíi ársins. Þessi vel þokkaða nýbylgjusveit frá Bretlandi kemur fram á Listasafni Reykjavíkur – Hafnarhúsi um mið- næturbilið í kvöld, þegar tónlist- arhátíðin Iceland Airwaves nær há- punkti. Bloc Party Á nýrri plötu, A Weekend in the City, fer bandið í nýjar áttir.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.