Skinfaxi

Árgangur

Skinfaxi - 01.10.1924, Blaðsíða 5

Skinfaxi - 01.10.1924, Blaðsíða 5
SKINFAXI 77 Hugleiðing. Á síðari árum, einkuni síðan Island varð fullvalda riki, hafa ekki svo fáir Danir ferðast til Islands, annaðhvort til að dvelja þar eill sumar eða lengur, eða sem stutta skemtiferð til að kynnast landinu og þjóðinni. Eg hefi haft tækifæri til að tala við marga af þessum gestum okkar, enn- fremur hlustað á fyrirlestra og lesið dagblaðagreinar um Island, og mér til mikilíar ánægju hefi eg fengið að heyra einróma lof um Island og íslendinga. Eins og vænta má eru þeir fyrst og fremst hrifnir af náttúrunni. Hún er ekki aðeins fegurri og stórkostlegri en víðast hvar annarstaðar, heldur einnig töfrandi og áhrifamikil. Hún hefir eitt- hvað það við sig, sem hvergi finst ann- arstaðar, og hver, sem einu sinni hefir litið ísland, gleymir því aldrei aflur. En náttúran er hörð, full af mótstæðum, „með undarlegt sambland af frosti og funa, fjöllum og sléttum og hraunum og sjá". En samræmið er ekki roíið. pjóðin er í aðdáanlegu samræmi við Iandið, gestrisin, harðfeng og fram- gjörn. prátt fyrir örðuga tíma, eru þó fram- farirnar meiri en nokkru sinni áður og þess verður ekki langt að bíða, að ís- lendingar standa jafnfætis öðrum þjóð- um, að svo miklu leyti sem náttúran lcyfir það. Á þessa leið hljóðar i stuttu máli dóm- ur danskra gesta um okkur og landið okkar. Óneitanlega er sá dómur vægari en sá er við kveðum upp yfir okkur sjálfir, en vera má að hér sannist gamli málshátturinn: „Glögt er gests augað." Ef til vill metum við okkar framfarir of lágt, þegar við berum þær saman við aðrar þjóðir, og eitt er víst, að í slikum samanburði er margs að gæta. SKINF AXI Útgefandi: Samb. Ungmennafél. íslands 12 blöð á ári. VerS 3 krónur. Gjalddagi fyrir 1. júli. Ritsjórn, aígreiðsla og innheimta: Skin- faxi Reykjavík Pósthólf 516. Eg þykist vita að það séu margir, sem nú líta svart á framtíðina. Fjárhags- kröggurnar kreppa víða að og hver hef- ir nóg að hugsa um sig og sitt daglega brauð. Allar hugsanir um bjarta fram- tíð og framfarir eru æfintýraborgir, sem heyra skáldunum til. J>að er ef til vill nokkur vorkunn þótt hugsanirnar geti orðið á þessa leið, þvi altaf eru það hinar daglegu þarfir, sem harðast knýja á. En á hinn bóginn held eg, að í þeim kringumstæðum sé mörgum hætt við að verða svartsýnir, telja sér trú um, að þeir séu olbogabörn veraldarinnar, af forlögunum niður-settir norður við heimsskautsbaug, langt frá umheimin- um, sem oft í ræðum og ritum fær svo í'agran og heillandi blæ. peim finst alt svo lítilsvert og leiðinlegt heima, nátt- úran, landið, þjóðin Ieggi óyfirstígan- legar hindranir í veginn, sem þýðing- arlaust sé að eyða kröftum sínum i að yfirbuga. En önnur lönd: „par rísa bjartar hallir, sem ei hrynja og hreim- ur sælur fyllir bogagöng." En þegar til útlandsins kemur, hrynja hallirnar. ]?ar er reyndar margt fallegt að sjá, en lika margt að forðast, og flestir munu kom- ast að þeirri niðurstöðu, að þegar alls er gætt er þó best að vera heima. Sá hugsimarháttur, að alt sé betra annar- staðar en heima, er skaðlegur, og hef- ir oftast ekki við neitt að styðjast, og margöft hefir það reynst svo, að þeim sem fara útí heiminn, til að leita gæf- unnar, fer eins og barninu, sem reynir að höndla sólargeislana. Eins og reynsl-

x

Skinfaxi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skinfaxi
https://timarit.is/publication/334

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.