Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1941, Síða 24

verða þeir að leggja á sig stórkostlegar raunir
og erfiðleika til þess að standast slíkt.
Næstum því helmingi stærra en Ástralía er
heimskautslandið, ein tignarmesta álfa jarðar-
innar, og yfir hinni stórhrikalegu auðn þess
geysa sífelldir stormar, með um fimmtíu mílna
hraða á klukkustund. — Þessir stormar vaxa
oft upp í fárviðri sem æðir hvínandi um ís og
snjóauðnirnar með hundrað mílna hraða, og
eiga sér hvergi á jörðunni neinar hiiðstæður.
Að undanteknum litlum hluta Grahamslands,
fer hitastigið aldrei upp fyrir frostmark um
alla álfuna er kuldinn yfirleitt miklu meiri held-
ur en á sambærilegum breiddarstigum í norðri.
Aðeins um eitt hundrað af sex miljónum fer-
hyrningsmílum, sem er yfirborð landsins, er
ekki að staðaldri hulið af ís.
Með slíku veðráttufari skyldi engan undra
þó ekki sé um fjölskrúðugan gróður að ræða,
enda er svo, að þar er enginn gróður, en þar sem
hvorki grös gróa eða skepnur lifa, þar lifir held-
ur enginn maður.
Eina framleiðslan, sem vert er að geta um í
sambandi við Suðurskautslöndin, er hvalveiðin,
sem gefur af sér um £ 4,000,000 verðmæta á
hverju ári. Og þó ef nákvæmlega vær frá skýrt
á hvalveiðin ekkert skyit við suðurskautsmegin-
landið, þar sem fiskimið eru öll á djúpslóðum
fleiri mílur undan landi. Aðeins í veðurfræði-
legu skyni eru þessi lönd líkleg til þess að geta
gert siðmenningunni eitthvert gagn. Veður-
fræðingar gera sér vonir um að athuganir gerð-
ar um þessi svæði geti gert þeim mögulegt að
semja veðurfregnir langt fram í tímann og að
hægt verði að reisa veðurathugunarstöðvar á
þeim fáu stöðum, sem byggilegar eru þarna.
Einu sinni sem oflar fór Mussolini á Bíó, klæcld-
ur borgarafötum, því að liann vildi ckki láta almenn-
ing þekkja sig. í miðri fréttamynd kom eftirlíking
lrnns sjálfs fram á leiksviðið. Bíógestir risu þegar
úr sætum sínum með miklum fagnaðarlátum. —
Einræðisherrann var sá eini, sem ekki stóð upp. Ein-
ræðisherrann var sá eini, sem ekki stóð upp. — Sá, er
næstur honum sat, stjakaði við honum um leið og
hann hvíslaði: það er hollara fyrir þig að standa
upp, vinur sæll. Okkur er að vísu öllum eins innan
hrjósts, þegar svona kemur fyrir, en það er ckki ör-
uggt að láta það í ljós.
*
Gyðingastrákur sagðist ekki vilja fara til himna-
ríkis, því að pabbi sinn hefði sagt, að öll viðskipti
hefðu farið til helvítis.
VÍKINÖUR
Um hvoð er toloð?
Fóstra, móðir, veröld vor,
von og framtið gæða,
svíði oss þín sáraspor,
svivirðing og mæða!
Burt með lýgi, hlekk og hjúp,
hvað sem blindar andann,
sendunt út á sextugt djúp
sundurlyndis fjandann.
M. Joch.
Af öllum þeim langloku og loðmollu greinum,
sem íslenzku blaðmennirnir hafa birt um ástand-
ið í Englandi — stendur ein þeirra eins og tind-
ur úr þokunni. Greinin í „Vísi“ um „Málfrelsið
í Englandi", eftir Árna Jónsson alþingism. frá
Múla.
Bak við allan stríðsáróðurinn og skrumið,
stendur það enn sem óhagganlegur sannleiki, að
í breska þinginu ríkir ennþá lýðræði, málfrelsi
og réttlæti, þar sem sá er vinur sem til vamms
segir.
Ef það ekki væri fyrir vissuna um það, að
barátta Breta fyrir lýðræði væri háð af fullum
og einlægum hug, og að hún þoli alla opinbera
gagnrýni, myndi öll þeirra viðleitni og fórnir
einstaklinganna verða unnar fyrir gíg, án þess
verður engum sigurs auðið, því það er sameigin-
leg óslt flestra — og öðruvísi getur varla farið
— en að réttlætið sigri að lokum.
Eitt aðaláhyggjuefni almennings á íslandi er
hvað skoðanafrelsi og réttaröryggi landsmanna
er að verða af skornum skamti. Eins og síðasta
breytingin á hegningarlögunum, og ofsóknin á
hendur gagnrýnandi blöðum, færir bezt sanninn
um.
Tveir ritstjórar hafa verið sakaðir um land-
ráð fyrir að gagnrýna viðskiptasamning við út-
lönd, og benda á að erlend þjóð, hafi að íslend-
inga áliti, valið hér óvinsæla menn til að standa
að samningum fyrir sína hönd. Auðvitað er það
blöðunum sjálfum mest til tjóns ef þau nota
óviðeigandi orð til að túlka skoðanir sínar, eða
berja höfðinu við steininn gegn rökum. En með-
an það er almennt álitið hér að Mr. Hellyer
hafi beitt sér fyrir samtökum með öðrum í
Hull, til að útiloka íslenzk fiskiskip frá því að
geta keypt þar nauðsynjar eins og kol og ís, svo
þau urðu að hrökklast þaðan til annara staða,
getur maður ekki skilið þá lýðræðissinna, sem
aiíta það saknæmt, þótt bent væri á, að það sé
lítill vinargreiði að senda hingað slíkan mann
24