Samvinnan - 01.03.1959, Blaðsíða 9

— Farðu svo fyrir mig með töglin í
veg fvrir hann, þegar hann kemur.
Barnið sagði ekki neitt.
— Vertu nú gott barn og gerðu þetta
fyrir afa gamla.
— Þú verður þá að segja mömmu, að
lofa mér að vera inni með eldflaugina.
— Það eru bara vondu börnin, sem
vilja gera það sem búið er að banna
þeim.
— Þú ert Iíka vondur og gerir aldrei
neitt, og þú getur sjálfur farið og gáð
að bílnum.
Barnið rauk út úr herberginu og skellti
á eftir sér. Hann heyrði það lilaupa
eftir malbornu hlaðinu, stuttu síðar.
Gamli bóndinn hafði lengi fundið til
einhvers ónota geigs andspænis þessu
leikfangi barnsins, er hann hvorki gat
gert sér fulla grein fvrir af hverju staf-
aði, eða hrundið honum alveg frá sér.
Honum fannst, sem óttinn myndi ekki
þoka fyrir fullri vissu um. að ekkert
væri á huldu. nema barnið bryti
nógu mikið af sér með eldflauginni. að
hún yrði tekin af því og eyðilögð. Gamli
bóndinn tók töglin af rúminu og gekk
fram að dyrunum. Gangurinn var auð-
ur og aftur hurðin inn í eldhúsið. Hann
liélt áfram eftir ganginum og út á tröpp-
urnar.
Það var kvrrt veður en rigndi enn,
mjög smágert.
Grasið á túninu ofan að veginum var
mjög grænt og næstum fullsprottið. en
þar fyrir neðan lægra og fölara.
Það voru kýr á beit á evrinni niður
við ána. En handan hennar reis brött
og gróðurlítil Tungan, með ljósgrænum
dýjavætum í gilskorum milli melhryggj-
anna.
Gamli bóndinn sá ekkert til bifreiðar-
innar. Hann fetaði sig ofan tröppurnar
og eftir hlaðinu, framhjá gamla hesta-
steininum og upp með húsinu að utan,
þangað til hann kom að stiganum
reistum upp við þakbrún hússins.
Hann þekkti það var stiginn, sem smið-
irnir höfðu notað við uppsláttinn á
hföðunni, fyrr um vorið og honum brá
ekki vara fvrir að sjá hann jiarna.
Honum kom barnið í hug. Það var ekki
líklegt annað. en barnið kæmi auga á
hann og færi að klifra í honum áður en
einhver fullorðinn hefði hugsun á að
færa hann úr stað.
Hann lagði töglin frá sér á hlaðið og
tók báðum höndum um stigann án þess
að geta fært hann úr stað. Hann sá að
meiðarnir voru skorðaðir milli tveggja
járnteina er stóðu út úr þakbrúninni og
tók aftur á stiganum og reyndi að lyfta
honum, en fann skjótt þvngd hans vera
sér um megn. Hann var að snúa frá
stiganum, að sækja hjálp inn í húsið til
að færa hann, þegar barnið kom ofan
með húsinu. haldandi á eldflauginni í
annarri hendinni.
— Líttu á, afi.
— Hvað á ég að sjá, lambið mitt?
— Nei ekki svona. Þú mátt ekki
horfa á mig, heldur þangað sem ég bendi
þér.
Gamli bóndinn liorfði út að fjárhús-
unum, meðan barnið gekk nokkur skref
aftur á bak með eldflaugina. Hann
heyrði það staðnæmdist andartak, unz
það hljóp hratt áfram og skaut henni
standandi á tám hægri fótar. Hann sá
livar hún stakkst niður í grasið miðja
vegu milli íbúðarhússins og fjárhúsanna.
— Næst skýt ég henni út að húsum.
— Það geturðu aldrei.
í-------------------------------------n
Hann var í vandrœðum. Safnað-
arfulltrúinn flautaði niðri á vegin-
um, en fceri hann frá stiganum
mundi barnið klifra með eldflaug-
ina upp á þakið og þá.........
— Ég skal, sagði barnið og var þotið
að sækja eldflaugina. Gamli bóndinn
gaf veginum út dalinn auga. Og þegar
barnið hafði kastað öðru sinni, sá hann
bifreiðina koma út úr bugðunni.
— Sástu hvar eldflaugin kom niður,
afi?
— Nei.
— Hún fór styttra en áðan.
— Nú er bifreiðin að koma, sagði
gamli bóndinn og leit til barnsins, er
horfði íhugult á stigann og húsþakið.
— Nú veit ég hvað ég geri.
— Jæja, veiztu það, lambið rnitt.
— Eg fer upp á húsið.
— Og hvað að vilja?
— Þá get ég skotið ehlflauginni alla
leið út að fjárhúsum.
Gamli bóndinn gekk að stiganum og
settist á neðstu rimina. Bifreiðin ók
hratt og átti nú tvær bæjarleiðir ó-
farnar að heimreiðinni. Barnið kom að
stiganum og ýtti við gamla bóndanum.
— Lof mér að komast upp.
— Þú gætir dottið og skaðað þig.
— Farðu, strax.
— Skrepptu heldur með töglin.
— Aldrei að eilífu.
(Framh. á bls• 28)
SAMVINNAN