Samvinnan - 01.03.1959, Side 28

Annó1959
(Framh. af bls• 9)
— Eg skal gefa þér súkkulaðistykki
ef þú ferð með þau í veg fyrir bílinn.
— Alveg sama.
Gamli bóndinn heyrði bifreiðina nálg-
ast meðan hann hugsaði ráð sitt og vissi
hún yrði komin innan fárra augnablika.
— Eg skal gefa þér tvö, ef þú lofar
að fara ekki upp í stigann meðan ég fer
með þau.
Þögn.
— Ætlarðu að lofa því?
— Kannski. sagði barnið mjög lágt
og forðaðist að líta í augu gamla bónd-
ans, áður en það gekk upp með húsinu
og hvarf fyrir ofan það.
Bifreiðin var farin að flauta úti á veg-
inum, þegar gamli bóndinn reis á fætur
og beygði sig eftir töglunum, til að fara
með þau í veg fyrir hana. Hann átti
eftir þriðjung leiðarinnar er hann leit til
baka heim að húsinu.
Hann sá barnið koma hratt niður
með því og klifra upp stiganii með eld-
flaugina í annarri hendinni og var í
næstu andrá komið upp á þakbrúnina.
Eitt andartak var það á fjórum fótum
á hallandi járninu, unz það gat rétt sig
alveg upp. Hallaði sér síðan hægt aftur
á bak, með eldflaugina í uppréttri hend-
inni, og síðan snöggt fram og skaut.
Það missti jafnvægið á þakbrúninni og
féll fram yfir sig með háu skerandi ópi.
sem þagnaði algerlega, er höfuð þess
kom á malborið hlaðið undir húsinu.
Gamla bóndanum fannst hann ekki
vera hann sjálfur, þegar bifreiðin flaut-
aði öðru sinni á veginum neðan við
heimreiðina.
Litlakaffi
(Framh. af bls. 23)
í sama bili kom Imba litla fram í
kaffistofuna til þeirra. Hún brosti blítt
til Gunnars. — ,.Það er maður inni, sein
vill fá —,“ sagði hún með hinni Ijúfu
rödd sinni. Hún var í ermalausum kjól.
og augu hennar voru blíð og rök eins
og i kvígu.
Gunnar strauk, líkt og óafvitandi.
arm hennar, og það koin slikja í augu
hans. Þau horfðust í augu. og hún roðn-
aði.
„Vertu sæll.“ sagði hann og sneri sér
að Rauðkolli. ..Ég vona. að þér gangi
vel.“
Rauðkollur stúdent leit á þau til
skiptis. svo kinkaði hann kolli og fór
sína Ieið.
En Gunnar Berg dró Imbu litlu
snöggvast með sér inn í herbérgið henn-
ar. Þar tók liann utan um hana, þrýsti
henni fast að sér og kvssti heitar, rakar
varir hennar. — ..Ég kem til þín í
kvöld." hvíslaði liann.
...Já, vinur, já!" anzaði hún og hjúfraði
sig að brjósti hans.
Þetta kvöld opinberuðu þau trúlofun
sína, ungfrú Sara og Napóleon Jónsson.
E n d i r .
Vettlingar
(Framh. af bls. 13)
áfram með áframhaldandi mynstri ofan á þumlin-
um, þar til þumallinn er ca. 7 cm-, bá er lokið við
hann eins og áður er sagt. Græðif.: prjón ð í hring
8 I. handarb. og 8 1. lófa, takið 2 1. upp á milli
þumlanna og fitjið 2upp hinumegin. Prjónið þessar
20 1. með mynstrinu ofaná þangað til þumallinn er
ca- 61/2 cm. Ljúkið því næst eins og á hinum. Litli-
fingur: Prjónið þær 12 1. sem eftir eru og takið 3
1. upp hiá græðifingrinum. Prjómð þangað td fing-
urinn er ca. 5 cm. — Þumalfingurinn: Skiptið hin-
um 20 1. sem settar voru upp á nálina cg 4 I., sem
teknar eru upp í lófanum, á 3. p. Prjónið þessar 24
1. og í annarri umf. prjónast 2var sinnum 2 sn.
þessar 4 sem teknar voru upp (22 1. eftir). Priónið
þvínæst áfrani þangað til þumallinn er ca. 5 cm.
og endið eins og á vísifingri.
Hægri handar vetlingur er prjónaður eins og sá
vinstri, en með þumalinn öfugu megin í lófanum?
það er að segja, að útauknmgin á þumalfingrinum
byrjar þannig: Prjónið, þar til búið er að pr. 1 I. á
2. p., takið upp bandið 2 r., bandið. Ljúkið umf.
og vísifingurinn er prjónaður í hring með síðustu
7 1. á 1. p. og fyrstu 7 1. á 2. p. Hinir þumlarnir
eru prjónaðir með 1. frá handarbaki og lófa eins
og sagt er fyrir með vinstri vettlinginn.
i
i
i
í
i
i
i
i
i
i
i
i
í
28 SAMVINNAN