Spegillinn - 01.02.1957, Blaðsíða 11

SPEGILLINN
35
Kæra vinkona!
Mikið má ég skammast mín fyrir,
hvað það er langt síðan ég hef skrif-
að þér. Ég hef víst ekki skrifað þér
síðan fyrir jól, þegar ég var að biðja
þig að senda mér Helena-Rúbín-
stæn-kassann. Hér er alltaf hálfleið-
inleg tíð núna, en þó er víst miklu
verra tíðarfarið hjá ykkur þarna
syðra.
Pabbi kennir vinstri stjórninni
um allt illt, bæði veðurfar og
heilsufar, og segir, að annað eins
árferði til sjós og lands hafi ekki
þekkst hér á landi, síðan Framsókn
og Kratar mynduðu stjórn hérna
um árið, en ég veit ekkert, hvaða
ár það var. Mamma segir þá, að
það sé nýtilkomið, ef ríkisstjórnin
ráði veðurfarinu og þetta raus sýni
bara, hvað pabbi hafi lítið raun-
hæft fram að færa í stjórnarand-
stöðunni. Svo hlustuðum við nú á
útvarpsumræðurnar um tillöguna
hans Ólafs Thórs og Bjarna; og
það var alveg voða gaman að sjá,
hvernig pabbi hlustaði.
Hann lá upp í dívan með ísafold-
ina sína, en þegar Ólafur byrjaði
að tala, hætti hann að lesa, en
hlustaði opnum munni á Ólaf.
Stundum kinkaði hann kolli lengi
í einu, og stundum lyngdi hann
aftur augunum og brosti framan í
útvarpið.
Svo fór Lúðvík að tala, og þá
fór pabbi að lesa í blaðinu. Hann
nefnilega vill aldrei hlusta á nema
ísafoldarmenn. Stundum hristi
hann hausinn svona til málamynda
heyrði samt áreiðanlega ekkert,
sem Lúðvík sagði. Svo fór Lúðvík
og hnussaði fyrirlitlega, en hann
að kalla Bjarna rokk-meistara, og
þá hrökk pabbi upp. — Ha, hver
er orðinn rokkmeistari ? spurði
hann. — Bjarni, sagði mamma
spotzk. — Hverslags endaleysa er
þetta eiginlega? Hvað á svona mál-
flutningur að þýða? spurði pabbi.
— Þetta er prýðileg ræða; þú hefur
bara ekki hlustað nógu vel á hana,
sagði mamma. — Rokkmeistari,
ekki nema það þó; fyrr má vera
smekkleysið og ruddahátturinn,
sagði pabbi argur.
— Pabbi, veiztu að í rokkinu
fara þeir úr jökkunum og setja
fæturna upp fyrir haus og skríða
á maganum? sagði ég uppveðruð.
— Huh, ég mundi nú reyna að
koma þér í Þjóðvarnarflokkinn,
ef hann væri ekki nær dauða en
lífi, Stebba litla, sagði pabbi þá, og
við mamma hlógum báðar.
Alltaf þegar pabbi treystir sér
ekki í okkur mömmu í pólitíkinni,
þá fer hann að gera grín að Þjóð-
vörn greyinu, af því hann veit, að
okkur er skítsama um hana. —
Eina lífsmarkið með Þjóðvörn
skinninu er nú eiginlega þessi litla
hjálp, sem hún er að reyna að veita
íhaldinu í þrengingum þess, sagði
mamma.
— Við Sjálfstæðismenn höfum
aldrei beðið um aðstoð Þjóðvarnar
til eins eða neins, enda hefur sú
flokksnefna aldrei vitað, hvað hún
vildi, ef hún hefur þá nokkurn tíma
viljað nokkuð, og við slík pólitízk
viðundur bindum við Sjálfstæðis-
menn ekki trúss, sagði pabbi.
— Af hverju skammast allir hin-
ir flokkarnir sín fyrir Þjóðvörn
greyið; ég hélt einmitt, að hún
væri svo góð og saklaus? sagði ég.
a & /ætckci
um 5 miUjónjt-------- og M
Ajrf ekkt 3ð ktsfa $>'<% Yóói ^
*em* z*°"‘
,er tiltölulega lítii f járhæð,
sem tekin er a£ lágtauna-
mönnum, með tekjuskattin-
um, þótt haun hafi verið
þeim þungbær. Lækkun
stjórnarinnar á þessum
ekatti nemur því ekki neinni
ógnarfúlgu.
k .
skilar al- :
‘ menningi 5 millj. aðeins.i
Engin leið er að gera sér I
grein fyrir því, hversu mikið;
sama folk verður að greiða
af neyzLusköttum þeim, sem
ríkisstjórnin hefur lagt á, en
víst er að það er margfalt
-meiri upphæð,