Spegillinn - 01.02.1957, Page 12

36
SPEGILLINN
— Þú skilur þetta ekki enn þá,
telpa mín, sagði pabbi.
— Ætli það verði nú ekki bið á
því, að nokkur manneskja skilji
Þjóðvarnarflokkinn og hans starf-
semi og stefnuskrá, sagði mamma.
Annars rífast þau pabbi og
mamma sjaldan neitt að ráði um
pólitík núna, mamma segir nefni-
lega, að stjórnarandstaðan hjá
pabba sé ekki nærri nógu sterk,
til þess að hægt sé að taka hana
alvarlega, hvað þá rífast út af
henni. En um daginn, þegar
mamma var að lesa Velvakand-
ann í ísafoldinni hans pabba, þá
hló hún alveg ofsalega, og pabbi
spurði, hvort stjórnarandstaðan
væri orðin svona fyndin. — Onei,
sagði mamma, — en frúin, sem
skrifar hérna um rennilásinn í
buxnaklaufinni, er verulega fynd-
Pabbi fór þá að lesa greinina
og sagði svo. — Asskotans vit-
leysa er þetta, allt hleypur fólk
með í blöðin. — Ojá, sagði mamma
og hló áfram, —en hugsaðu þér
bara, ef þetta hefði nú verið hengi-
lás. — Mér finnst nú varla hægt að
hlægja að þessari vitleysu, sagði
pabbi snúðugt. Svo las ég grein-
ina og spurði, af hverju rennilás-
inn hefði verið svona strengdur.
— 0, ætli stjórnarandstaðan hafi
ekki bara verið svona hörð, sagði
mamma og fór hlægjandi fram í
eldhús.
Svo man ég nú ekkert meira, og
vertu blessuð alltaf,
þín S. J.
P. S. Mundu að senda mér rokkin
roll-plötur, sem ég get spilað á
ferðafóninn minn. Ég ætla endi-
lega að reyna að æfa mig í rokk-
inu. Sama.
Stú t er mér um tungutak,
tómahljó'S er í strokknum.
Kvaddi og var á hurt og hak
bolsívikkinn Petruui Jak,
svo ná er einum komma færra í
flokkum.
Hún fyrir löngu vöknuS var
af vœrum sotsétblundi,
liarm sinn þó í hljóSi bar
hér og þar og alstaSar,
unz blaSran sprakk á bœjarstjórnar-
fundi.
„IAst mérf‘, sagS’ ún „lítiS vit
í línu framkvœmdinni,
snarlega því úr flokknum flyt,
en fastara þeim mun áfram sit
í bcéjarstjórn á eigin ábyrgfi minni.
Angri hlaSiS hjartaS er,
harmi slegin sálin.
Línan lit í öfgar fer
hjá öllum nema sjálfri mér.
ÞaS gera einkum Ungverjalandsmálin.
Lengur ei ég unaS get
einrœSinu í flokknum.
Ungfrúin þannig ummœlt lét
og af harmi næstum grét.
— ÞaS var hér áiöur annafi hljófi í
strokknum.
„I skyndi því ég skilja hlýt
viS skammsýnt Rússa-dekur;
alla fjötra af mér slít;
— einræöisklíkan éti skít.
— Þdó er svo margt, sem minningarnar
vekur.
Mér í brjósti muni hlœr;
miki'ö er ég fegin.
Vart mig framar villan slœr,
vísaxí Áki brófiir f œr
Petrínu systur pólitíska veginn“.
Baui.
m.
U
Nú er Finnbogi Rútur sendar á
þing Sanreinuðu þjóðanna í New
York samtímis því, aS Haraldur
Guðmundsson verður að nna þvi
að vera þar áheyrandi utan dyra.