Spegillinn - 01.02.1957, Blaðsíða 15

SPEGILLINN
39
Ferð inn í framtíðina
Við stóðum og horfðum á Tjörn-
ina, drengurinn og ég. Ráðhúsið
speglaðist glæsilega í grænmórauð-
um vatnsfletinum. Þannig nýtur
það sín bezt, einkum ef vatnið gár-
ast mátulega. Á torginu stendur
táknrænt minnismerki með svo-
felldri áletrun: ,,Hér hefur verið
mest dansað á Islandi". Áðan skein
kvöldsólin á það, en nú er hún að
hverfa bak við turn útvarpshallar-
innar og geislar hennar mynda
gloríu um höfuð þessarar miklu
menningarstofnunar.
— Eigum við að ganga hér suð-
ur fyrir þar sem Fríkirkjan var?
spurði drengurinn. Svo löbbuðum
við við í hægðum okkar, því ég er
orðinn gamall og mæðinn.
— Heyrðu Kibbi, sagði drengur-
Var ekki óttalega leiðin-
mn.
um í óperuskólann og verða svo
hetjutenor í óperunni. Ekki er það
neitt vandamál en bara voðalega
gaman.
— Ja svona er þróunin skal ég
segja þér. Okkur þótti voðalega
gaman að lifa og starfa þegar stóru
menningarmálin, er svo góða raun
hafa gefið, voru í deiglunni. Það
er alltaf gaman að sjá eitthvað
stórt verða til. Hugmyndir kvikn-
uðu og við gerðum þær að veru-
leika með áhuga og fórnar-
lund. Það kom okkur líka til hjálp-
ar og eftirkomendunum til hag-
ræðis, að þá fannst ráð til að lækna
helsýkina, sem komin var í efna-
hagsmálin og ætlaði þau lifandi að
drepa. Við áttum enga óperu, nema
smá tilraunir þegar Stina Britta gat
komið. En svo komst hún Ragn-
hildur á þig og þá fengum við
Óperuna, svo að nú getur þú um-
svifalaust orðið hetjutenor. Það
hefði ég ekki getað, þó að ég hefði
haft einhverja rödd til að syngja
með.
— Ósköp hefurðu nú átt bágt,
Kibbi minn, að geta ekki orðið
neitt, sagði drengurinn og varð
klökkur, því við erum góðir vinir.
Við löbbuðum áfram og horfð-
um á glæsilegar byggingar. Þetta
hefði nú þótt fjárfesting í lagi hér
áður fyrr, þegar þrotlaus barátta
var háð við braggana og alltaf
skorti lán til að koma þeim fyrir
kattarnef, þrátt fyrir einlægan
vilja. Og litirnir glöddu mína
gömlu listrænu sál. Sennilega
40-50 skrifborö
á HeiéarfjaHi
legt þegar þú varst ungur og menn-
ingin frumstæð eða engin, ekki
einu sinni ópera, hvað þá annað.
— Onei, drengur minn. Við höfð-
um okkar vandamál og leystum
þau með prýði, eins og raun ber
vitni. Ef að þér og þínum jafn-
öldrum tekst að ávaxta arfinn og
skapa ný menningarverðmæti til
jafns við okkur, þá væri gaman að
lifa næsta aldamorgun.
— Ég held að það hafi verið
ósköp leiðinlegt að eiga við þessi
vandamál í gamla daga, sagði
drengurinn og varð hugsi í skiln-
ingsleysi sínu. — Nú ætla ég bráð-