Spegillinn - 01.02.1959, Qupperneq 20

44
5PEGILLINN
draujar sér á ball, ég er orð-
inn leiður á þeim.
— En hvað um þessi frægu
partý og geim?
— Jú, maður reynir náttúr-
lega að redda geimi öðru hvoru;
maður sko hittir kunningja sinn
á Laugavegi hálf tólf milli þrjú
og þrjú og spyr hvort hann
geti dobblað nokkrar skvísur í
geim í kvöld, ha, nóg að drekka
og stillt á Kanann; nú og
venjulega reddast allt geimið.
Já, og stimdum lendir maður
í partýum með einhverjum
pakka, sem maður þekkir ekk-
ert; það getur verið flott. Svo
fer maður náttúrlega í vinn-
una; hvað segirðu, áhuga á
vinnunni? Ertu eitthvað klikk-
aður, góði?
— Nú, og hvað um framtíð-
ina? Nokkur ákveðin plön? —
Ég ætlaði fyrst í Verzló og
skvera mér svo í bissnesinn, en
það var tóm tjara; þá dembdi
ég mér í rafmagnið, maður, en
það er skítadjobb; ætli maður
verði ekki ellidauður á einhverri
skrifstofu fyrir rest.
— Nú var klukkan rúmlega
ellefu, og gæinn kvaðst ætla að
djamma í Vetrargarðinum til
tvö; stóð upp og fór.
* * *
— Og þá gefur við Rúnu ráð-
hollu orðið:
Mér hafa borizt nokkur bréf
frá ungu fólki, hér er fyrst bréf
frá Pásu . . . , sem leitar ráða
hjá okkur viðvíkjandi vanda-
máli allra vandamála.
Kæra Rúna ráðholla!
Mig langar mikið til að leita
ráða hjá þér í miklu vandamáli.
Svo er nú ástatt fyrir mér, að
tveir gæjar eru að stíga í væng-
inn, gera hosur sínar grænar og
fara á fjörumar við mig. Ég
get ekki neitað því, að ég er
dálítið skotin í báðum og á erf-
itt með að gera upp á milli
þeirra.
Það sem helzt skilur á milli
með þeim, er að annar er Heim-
dellingin', en hinn Krati. En nú
verð ég senn að ráða við mig,
hvor á að hreppa hnossið. Báð-
ir sækja nefnilega fast eftir að
komast innundir hjá mér, elta
mig á röndum og keppast um
að bjóða mér í bíó, böll, geim
og partí.
Einkum er kratinn áfjáður
og uppáþrengjandi. En pabbi
segir að þetta sé engin ást, af
hans hálfu, heldur sérhags-
munastreita. (Pabbi á nefnilega
fína villu og er í stóreigna-
skatti). Hann segir að ég skuli
heldur láta að vilja Heimdell-
ingsins, því að mestar líkur sé
til að kratamir komi engum
manni á þing við næstu kosn-
ingar eða nokkum tíma framar.
En mamma segir að ég skuli
heldur halla mér að kratanum,
því að þeir séu svo útsmognir
að ná sér í feitar stöður og
embætti, og ég verði áreiðan-
lega orðin ráðherrafrú eftir eitt
ár og ambassadorsfrú eftir tvö
til þrjú ár og það sé þó munur
eða vera bara nótabassafrú eins
og dóttir nágrannafrúarinnar.
En nú er ég eins og milli
steins og sleggju..
Getur þú kæra Rúna ráðholla
verið ráðunaut mitt í þessu efni
og sagt mér hvað hyggilegast
mimi að gera í þessu viðkvæma
vandamáli vandamálanna?
Þín aðþrengda Pása
Svar: Já, Pása mín, ég skil
vel að þú munir eiga í miklu
hugarstríði. Það er leitt, að for-
eldrar þínir skuli ekki vera
sammála um mannsefnið, held-
ur halda sitt með hvorum pilti.
Ef þau hefðu verið á eitt sátt,
hefði ég eindregið ráðlagt þér
að taka þeim piltinum, sem
þeim geðjaðist betur að. Ann-
ars tel ég, að fólk eigi að hlýða
rödd hjartans í þessum efnum,
þótt auðvitað sé sjálfsagt að
taka tillit til skynseminnar líka,
og sem betur fer eru hjartað
og skynsemin stimdum á eitt
sátt.
Það kemur ekki greinilega
fram hjá þér, hvorn piltinn þú
elskar meira, og ef þú elskar þá
nú jafnmikið báða og giftist
svo öðrum þeirra, heldurðu að
þú hættir þá að elska hinn?
Það tel ég, að þú yrðir skilyrð-
islaust að gera. Ég er nú ekki
mjög vel heima í stjómmálun-
um, en ég hef heyrt, að Kratar,
einkum þeir hægri, séu manna
eftirsóttastir í háar stöður, auk
þess eru þeir varla fleiri en svo,
að það ættu alltaf að vera til
stöður handa þeim. Og það er
ekki amalegt fyrir imga stúlku
að eiga von í ráðherrafrúar-
stöðu eða verða sendiherrafrú.
Svo er eitt. Eftir því sem ég
hef heyrt, er stutt á milli Krata
og Heimdellinga, þ. e. a. s.
Kratarnir hafa fengið orð fyrir
að geta á tiltölulega skammri
stund skipt yfir á Heimdall eða
Sjálfstæðisflokkinn, ef meiri
framavon var þar í bili. Ég
held því að öllu athuguðu, að ég
mundi í þínum sporum taka
kratanum, en láta Heimdelling-
inn róa.
* * *
Þá er hér eitt bréf úr sveit-
inni; heimasæta ein, sem oft
hefur skrifað fróðleg og
skemmtileg bréf hér í blaðið,
sendir okkur línu:
Kæri æskulýðsþáttur!
Mig langar til að biðja þig
fyrir nokkrar línur til hennar
Rúnu ráðhollu. Ég á heima upp
í sveit, og þar er lítið úrval
pilta, sem ég gæti hugsað mér
að binda trúss við, en ég er
nú komin á trúlofunaraldur.
Ætti ég að dvelja eíns og
og einn vetur í Reykjavík og
vita, hvort ég rekst þar á við-
unanlegt mannsefni? Að vísu
er einn strákm' hérna í sveit-
inni skotinn í mér og hefur dá-
lítið reynt að stíga í vænginn
við mig, en það hefur verið ó-
sköp vandræðalegt, hann vant-
ar allan kraft og energí í þetta.
Hann er nú ekkert ólaglegur,
greyið, og pabbi hans er stór-
efnaður bóndi, en ég er samt
ekki neitt að ráði skotin í hon-
um; hann er ekki nógu sexý
fyrir mig. Ætli ég ætti ekki að
segja bara pass á hann og
reyna að finna annan? Svo er
það með brjóstin á mér, ég fæ
ekki nóga mýkt og ávala í þau.
Sömuleiðis er ég helzt til feit.
Ætti ég að reyna að nota morg-
unleikfimina í útvarpinu? Ég
er jarphærð, með þykkt og
strítt hár, sem vill flókna. —
Hvemig á ég að fara að því að
fá góða liði í hárið? Og hvemig
litir kjólar fara bezt við jarpan
háralit? Ég vonast eftir svari
frá ykkur.
Með beztu kveðju.
S. J. (Stefanía Jónsdóttir).
Svar: Ja, heimasæta góð. Jú,
þú ættir tvímælalaust að dvelja
um tíma í Reykjavík, ef þú átt
hægt með að komast að heim-
an, og láta fixa þig dálítið til.
Morgunleikfimina er sjálfsagt
að stimda. Gulir eða bleikgulir
kjólar hugsa ég að klæði þig
bezt. Annars færðu betri og ná-
kvæmari upplýsingar um þetta
allt saman, ef þú kemur suður,
og á hárgreiðslustofum færðu
lagað til að þér hárið. Ég er
ekki í vafa um að ungir piltar
hér mimi gefa þér hýrt auga,
og ótrúlegt er, að þú rækist
ekki fljótlega á einhvern, sem
þú yrðir virkilega skotin í.
Kær kveðja,
Rúna ráðholla.
* >1« *
Rúna mín!
Ég verð að leita til þín í
vandræðum mínum. Soleiðis
stendur á fyrir mér, að ég hef
verið eina þrjá mánuði að
spássera með strák. Ég veit nú
ekki hvað hann heitir, réttu
nafni, en ég kallaði hann alltaf
Kela, af því hann var svo kel-
inn. Þetta var sem sagt allt í
lukkunnar velstandi, þangað til
ein vinstúlka mín fór að segja
mér af honum allskonar reyf-
arasögur, að hann væri á eftir
öllum stelpum, væri rangeygð-
ur og fleira sagði hún ljótt um
hann. Þetta með að hann væri
rangeygður, var nú bara bölvuð
della, en hún hefur víst bara
séð hann gefa mér homauga.
Jæja, það er skemmst frá því
að segja, að ég hætti alveg við
hann og sneri bara upp á mig,
þegar hann ætlaði eitthvað að
fara að gjugga í mig. En hvað
heldurðu. Þegar ég var búin að
gefa hann upp á bátinn, held-
urðu þá ekki, næst þegar ég sé
hann, hafi hann verið kominn
með hana vinstúlku mína sjálfa
upp á arminn. Hvað á ég nú að
gera til þess að ná í hann aft-
ur?
Þín Dugga
Ja, héma, Dugga mín! Þú
hefur heldur en ekki látið plata
þig. En er þetta nú ekki mest
sjálfri þér að kenna, að hafa
hlustað á hana vinkonu þína.
Þú ættir þó að vita, að siunt
fólk má ekki hjá hlut í annars
manns eigu — auk heldur kær-
asta — svo að það fari ekki að
rakka hann niður. Ég sting nú
upp á, að þú reynir að ná þér
í einhvem annan; það er ekki
eins og þetta sé eini gæinn í
heiminum.
R.r.