Spegillinn - 01.04.1972, Page 10

Færeyska Fiat -
umboðið á íslandi hf.
Mikið skúffelsi var það fyrir
okkur ræflana hjá Speglinum
þegar Fíat hélt fram hjá okkur
Dabba i gegnum Rússa og Pól-
verja með lævisri aðstoð Þóris
liógværa og Gvends gullrasss.
Þeir voru liálft í hvoru búnir að
lofa okkur framhjáhaldinu.
Við fengum að sjálfsögðu æði
eins og Dahhi, æddum til Ítalíu,
heimtuðum skýringar og horfð-
lim á Dabba hent út.
Dabbi fékk ekkert þrátt fyrir út-
litið, en okkur var úthlutað næsta
umboði sem ekki reyndist vera
af verri endanum, Færeyska-
Fiat.
Það er sko gella í lagi.
Eiginlega er Færeyski-Fíatinn al-
veg eins og sá ítalski, nema hvað
ýmis þjóðleg einkenni framleið-
endanna fá að njóta sin til fulls.
Luktirnar, sem eru kringlóttar á
þeim Pólska og Rússneska eru
ferkantaðar á þeim ítalska. (Oj,
bara).
Færeyingar leysa vandamálið á
snotran, einfaldan og smekkleg-
an hátt með þvi að hafa þær inn-
byggðar í framrúðurnar, enda
þurfa luktirnar að vera stórar og
liggja hátt í jafn þokugjörnum
löndum og ísland og Færevjar
eru.
Þar með verður framrúðan að
sjálfsögðu ónothæf fyrir öku-
manninn, en gefur þess i stað
óhemju mikið Ijósmagn.
Framrúða ökutækisins er þvi sett
þar sem Iuktir ítalska, Pólska og
Rússneska-Fiatsins annars eru,
en svo slíkt sé framkvæmanlegt
verður stjórnandi ökutækisins
(orðið bifreiðastjóri á varla við
lengur) að liggja á maganum
endilangur undir vélarhlífinni.
(Ef vélarhlífin yrði hækkuð
skyggði hún á hinar voldugu
luktir svo þvi var sleppt). Það
rými sem áður var nýtt fyrir vél
ökutækisins, er því eigi nothæft
lengur, þannig að svæðið fyrir
ofan og aftan framrúðu er tekið
frá fvrir hreyfilinn.
Af þessu leiddi vandamál sem
erfitt reyndist að levsa án að-
stoðar okkar.
Vandamálið er, eða var það, að
aflúrtak vélar kom út um vinstri
framhurð ökutækisins þar sem
hentugra reyndist að láta vélina
liggja i framsæti, því annars
hefði aftursæti þess orðið ónot-
liæft.
Rentum við þvi á, að hentugra
vrði að liafa framhjól ökutækis-
ins á þaki þess, enda yrði drif-
skaft mun styttra með þeirri að-
ferð og stálsparnaður umtals-
verður.
Augljóst var þvi, að afturhjól
ökutækisins yrðu einnig höfð á
þaki þess, annað væri hlægilegt.
Við reynsluakstur á hinni riýju
Fiat hifreið, kom nú í ljós að erf-
itt reyndist að færa hana úr stað
þar sem hjól liennar náðu eigi
niður á akhrautina, og völt með
afbrigðum. Til mála kom að
breyta henni í vindmyllu, en frá
því var horfið á síðustu stundu.
Hugsanleg lausn var sú að grafa
skurð eftir endilöngu þjóðvega-
kerfi landsins og Iáta þannig úl-
lit og aksturshæfileika tækisins
•njóta sín til fulls, en ineð þvi
hefði útsýni auðvitað skerzt. Sjá
skýringarmynd.
Var nú gripið til þess ráðs að
hvolfa ökutækinu.
Einu örðugleikar ökumannsins
eru því í dag þeir, að hann ligg-
ur á bakinu, horfir aftur fyrir
sig og stýrir með fótunum.
Þetta verða þó að teljast byrjun-
arörðugleikar sem fljótlegt er að
kippa í lag.
Tæknilega aðstoð hefur Múrliúð-
araselskapur Föroja góðfúslega
veitt án endurgjalds en allt við-
hald og eftirlit hér á landi inun
bræðrafélag þeirra annast fyrir
okkar liönd.
Dabbi er ægilega hrifinn og Þór-
ir er að losa sig við öll sin um-
hoð í þeirri veiku von að hreppa
okkar.
Ökutækið er sérstaklega stvrkt
til aksturs í ís, samkvæmt ströng-
ustu kröfum Loyds i Rússlandi
og alll ökutækið ryðvarið með
sauðatólg.
10