Spegillinn - 01.04.1972, Síða 21

LfTIL ÞULA UM MAMMON
OG MENNINGUNA
Látunx hljónxa luf o<j pris
nnx lítinn (jris,
senx (jaf oss kost að gægjast inn
með (jleraugunnm svörtn
i andans manna vorra vondan hng
og vanþakklátu hjörtu.
SÚM var />ar
og SAM var þar
með fum og stam
og feikna hvoft,
en sálmaskáldið brá við hart
og hófst á loft.
Sál mín gerðisl
gröm og hrygg
við góðskáldanna agg og nagg
og gaggið í honum Thór,
sem alltaf þarf að láta Ijós sitt skina.
Háði og spotti
úr hrokans polti
hellVann yfir fávitana nxína.
Á endanum kom þó lítið lamb,
sem leyndist meðal lilfa
og þekkti hvorki dár né dramb,
af dauðans angist skalf.
Innan um þetta óttalega pakk
ein sagði Gréta takk
klökkum rómi, kxxrteis, sæt og góð.
th'in átti i hjarta
andans digran sjóð.
Ó, gæt þin,
gæt þín, menning guðdómlig,
hann gamli Mammon er að éta þig!