Fálkinn - 08.02.1952, Síða 5

FÁLKINN

— Fegin varð ég að finna stað
til að setja frá mér diskinn á!
SPÁKONAN: — Afar merkilega
skemmtilegt tilfelli ....
— Nú skaltu sjá hver ætlar að
leika við þig i allan dag, Gunni
lilli!
að hún l'ramleiðir það fyrir alla
veröldina. Þar eru geymd undir lás
30 ára gömul glös •— aSeins fimm
talsins — meS eina BCGstofninum,
sem til er í heiminum, mjólkurlit-
uðu gutli, scm hefir framleitt allt
BCG-bóIuefni sem notaS hefir veriS
í heiminum og framleiðir enn..
Pastcur stofnunin þiggur engan
styrk af riki eða bæ eða af liapp-
drætti eða öðru slíku. Einstakir
menn hafa gefið stofnuninni hús,
peninga, tæki og áhöld, en tckjurn-
ar af bóluefninu sem framleitt er,
nægja fyrir rekstrarútgjöldunum,
einkanlega salan til útlanda. En það
er dcginum Ijósara að þau cru mikil
— 90 rannsóknastofur með 1000
starfsmönnum í París, 2000 hestar
og 18 stofur erlendis þurfa skild-
ing.
1.
INNSIGLI
SAL0M0NS
Eftir W. Hope Hodgson.
...... Og allir hini góðu andar hlýddu boðum Salómons, og allir djöfl-
arnir voru þrælar innsiglis hans. Því er það, að ef hugur þinn hneigist að
dulrænum efnum, þá sé innsigli Salómons skjöldur þinn. Haldir þú hin-
um góðu öflum í heiðri, þá munu þau varðveita þig. En ef þú lítilsvirðir
þau, þá er þér vís óhamingja
(Úr Sigsand-handritinu).
ÖNNUR SAGA CARNACKIS.
Fyrir hálfum mánuði var ég beðinn
að veita viðtal búgarðseiganda nokkr-
um, við getum kallað hann Sanders,
nafnið skiptir engu máli, og þcgar
liann svo kom til mín, kom það á
daginn, að hann vildi fá mig til þess
að kryfja til mergjar margra ára gam-
alt „draugamál“. Þegar hann var bú-
inn að segja mér söguna allskilmerki-
lcga, fannst mér ýmislegt í lienni svo
merkilegt, að ég féllst á að taka málið
að mér.
Nokkrum dögum síðar tókst ég svo
ferð á hendur til búgarðs Sanders.
Þetta var gömul eign og fylgir lienni
trjágaröur. Eg kom þangað síðla dags
og tók brytinn á móti mér. Afhenti
liann mér bréf frá húsbóndanum, þar
sem liann bað mig að afsaka, að hann
gæti ekki verið viðstaddur, en veitti
mér annars heimild til að gjöra það,
sem mér sýndist og láta eins og mér
líkaði best, á heimili lians.
Brytinn vissi fyrirfram um tilgang
komu minnar, og rakti ég úr honum
garnirnar allrækilega, á meðan ég
var aS borða kvöldverðinn. Hann
þekkti hvert einstakt smáatriði um
draugaganginn i hinu svonefnda „gráa
herbergi,“ og þar að auki gat liann gef-
ið mér upplýsingar um tvö atriði, sem
Sanders hafði aðeins tæpt á. Annað
var það, að um miðjar nætur heyrði
heimafólkið að dyrnar á þessu her-
bergi voru opnaðar harkalega og hurð-
inni því næst skellt aftur með hávaða.
En brytinn fullyrti að þetta gerðist
þrátt fyrir það, að hann hefði sjálf-
ur aflæst þessum dyrum og geynidi
lykilinn í lokuðum lyklaskáp sínum.
Hitt atriðið var það, að á hverjum
morgni væri búið að rífa sængur-
fötin úr rúminu og fleygja þeim i
bendu út i eitt herbergishornið. —
Hvernig sem á því stóð, lét brytinn
sig þetta litlu skipta. Hins vegar fár-
aðist hann mikið út af dyrunum, og
tjáði mér, að hann yrði oft andvaka
nótt eftir nótt, og að sér kæmi ekki
dúr á auga, þegar þessir hurðaskellir
gerðust fimm og sex sinnum i röð.
Þessi draugagangur hafði verið
plága á heimilinu í þvi sem nær liálfa
öld, og þrjár manneskjur, einn for-
feðra Sanders og auk þess kona hans
og barn, höfðu fundist myrt í her-
berginu, — kyrkt á hinn dýrslegasta
liátt. Eg var áður búinn að ganga
ur skugga um, að þetta hafði átt sér
stað, og get þvi ekki neitað þvi, aS
mér fannst ég standa andspænis ein-
hverju harla óvenjulegu, þcgar ég tók
til við bráðabirgðarannsóknir mínar
á þessu „gráa herbergi.“
Mér sýndist fara hrollur um Peters
bryta, þegar liann sá að ég var að fara
upp í þetta draugaherbergi og réð
hann mér fastlega til að hætta við
þá fyrirætlan mína og fullvissaði mig
um það, að í þau tuttugu ár, sem hann
hefði verið þar á heimilinu, hefði eng-
inn manneskja dirfst að fara inn í
lierbergið eftir að kvöldsett var orð-
ið. Eg tjáði lionum hins vegar, að ég
væri leikinn í því að umgangast aft-
urgöngur, en liann liristi höfuðið og
sagði, og að því er mér fannst, með
nokkurri hreykni: „Þetta getur allt
saman verið rétt og satt, en afturgang-
an okkar er allt öðru vísi en»allir aðr-
ir draugar." AtburSirnir sem síðar
gerðust sönnuðu það, að liann liafði
rétt að mæla.
Eg stakk á mig nokkrum kertum og
fór upp. Peters fylgdi mér, en hann
var svo taugaóstyrkur að það glamr-
aði í lykklakippunni í hendinni á
honum. Eg benti honum að koma með
mér inn fyrir, en til þess var hann
ófáanlegur. Hins vegar virtist ótti
hans jafnvel ágerast, og hann lagði
fast að mér um að fresta athugunum
minum til næsta dags.
Eg bað hann þá að standa á verði
fyrir utan dyrnar og tók sjálfur til
starfa. HerbergiS var stórt og búið
fögrum húsgögnum, þar var meðal
annars forn lokrekkja, sem var sann-
kallað listaverk. Var hún meðfram
öðrum langvegg herbergisins og vissi
höfðalagið út að glugganum. Á arin-
hillunni og þrem borðum, sem voru
hér og þar í herberginu, voru sljakar
meS tveim kertum liver. Eg kveikti á
öllum jjessum átta kertum og herberg-
ið varð þá strax stórum vistlegra. Þvi
að þótt herbergið væri í sjálfu sér fal-
legt, loftgott og í alla staði hreint og
vel um gengiS, þá stóð mér strax ein-
hver stuggur af þvi, við fyrstu sýn.
Þegar ég var búinn að virða fyrir
mér alla „staðhætti" fljótlega, festi ég
bönd þvert yfir gluggana, meðfram öll-
um veggjum, fyrir arinopið og vegg-
skápana, og öll þessi bönd innsiglaði
ég með mínu eigin innsigli. AS síðustu
strengdi ég einnig band yfir þvert
gólfið, lítið eitt ofan við gólfflötinn og
festi svo lauslega á það innsigli, að
það hlaut að detta af við hina allra
minnstu snertingu. Þannig lokaði ég
alli „umferð“ um herbergið, og ef að
þarna kæmi nú einhver efnisvera um
nóttina og færi að leika draug, mundi
liún ekki komast hjá því, að hennar
yrði vart.
Þessi undirbúningur tók nokkurn
tima, eða jafnvel lengri, en ég hafði
búist við, og allt í einu lieyrði ég, að
klukkan sló ellefu. Eg hafði farið úr
jakkanum og lagt hann frá mér á rúm-
o
ið, til þess að vera liðugri i lireyfingum
og nú, þegar þessu starfi var lokið, ætl-
aði ég að fara í hann aftur. Eg var
kominn í aðra ermina, þegar Peters,
sem allt til þessa, liafði ekkert látið á
sér bæra, kallaði til mín eins og i
skelfingar angist:
„Herra Carnacki, komiS þér út, i
guðs bænum. Æ, — nú er þetta að
byrja!“
Eg- hrökk við, ósjálfrátt, þegar ég
heyrði rödd hans, og nú slokknaði á
þeim kertum tveim, sem stóðu á borð-
inu vinstra megin við lokrekkjuna.
Eg var rétt að því kominn, að taka
til fótanna og hendast út úr dyrun-
um, en harkaði af mér, til þess að láta
Peters ekki sjá á mér ótta. Eg reyndi
að fara í jakkann í rólegheitum, gekk
síðan í hægðum mínum að arninum
og slökkti á kertunum sem þar voru,
og sömuleiðis á kertunum á öðru borð-
inu. Þau-. tvö kert'i, sem þá logaði enn
ljós á, tók ég sitt í hvora liönd og at-
hugaði borðið við rúmið, þar sem
slokknað hafði á kertunum á óskiljan-
legan hátt. Eg gat ekkert athaugavert
séð. En á meðan ég stóð þar, lieyrði
ég til Peters: „Æ, herra Carnacki, —
flýtið þér yður nú! Flýtið þér yður!“
„Já, nú er ég að koma, Peters!“
svaraði ég til þess að sefa hann. En
ég lieyrði á minni eigin rödd, að ég
var sjálfur allt annað en rólegur, og
þegar ég sneri við og gekk til dyr-
anna, — ja, ég hljóp ekki, að visu,
en liratt skálmaði ég. Rétt í því að ég
kom aS dyrunum, fannst mér ég verða
var við kuldasúg á hlið, eins og
opnaður hefði verið gluggi, og Peters
tók líka eftir þessu. Þvi að nú missti
hann alveg stjórn á sér, þreif í háls-
málið á jakkanum mínum og dróg
mig fram i ganginn, og stundi við um
leið: „Æ, guði sé lof!“
„TakiS við kertunum, Peters, —
hérna!“ varð mér að orði, hásum rómi
og fékk honum stjakana, en snerist
siðan á hæli, greip hurðarliandfangið
og skellti hurðinn að stöfum með
braki miklu. Og nú megið þið gera
hvort sem þið viljið heldur, að trúa
mér eða rengja, — en í gegnum þenn-
an liávaða — heyrði ég hlunk af ein-
hverju mjúku sem rakst á hurðina
að innan verðu. Eg sneri lyklinum
tvisvar í skránni og innsiglaði dyrnar
tveim böndum, frá hjörum að dyrastaf
að ofan og neðan. AS síðustu festi
ég nafnspjaldið mitt fyrir skráargatið
með tveim innsiglum, og þar með áleit
ég þessum undirbúningi minum lok-
ið. Um miðnætti gekk ég svo til hvilu.
Sjálfur hafði ég mælst til þess, að
ég fengi til umráða herbergi við sama
ganginn og „gráa herbergið". ÞaS
var við enda gangsins, en á milli þess
og míns herbergis var stigagangur og
fimm herbergi önnur, og vissu dyr á
öllum herbergjunum fram í ganginn.
Eg gat ekki hafa verið búinn að
sofa lengi, þegar ég vaknaði við hálf-
kæfðan hvell frammi í ganginum. Eg
settist upp í rúminu og lagði við hlust-
irnar. En þá var allt orðið hljótt aft-
ur. Kveikti ég þá á eldspýtu og retl-
aði að fara aS kveikja á kerti, þegar ég
heyrði aftur sams konar liljóS úti fyr-
ir, og i þetta sinni var ekki um að
villast. Það var verið að skella liurð
að stöfum.
Eg stökk fram úr rúminu, greip
skammbyssuna mína. Ljósinu hélt ég
yfir höfði mér og spennti gikkinn á
marghleypunni, staðráðinn í að leita
inngöngu í „gráa herbergið.“ En —
þá varð mér eitthvað svipað innan-
brjósts og mér hafði verið í bænlnis-
Frh. á bls. lk.