Nýtt kirkjublað - 15.02.1912, Blaðsíða 6

46^ __ NtTT KrRKJTJBLAÐ_____________________________ __
vex svo óskiljanlega kraftur til að starfa og stríða, hún fær
svo mikla þolinmæði, augu hennar opnast til að sjá og skilja,
kærleikurinn í brjósti hennar sigrar alt.
Enginn jarðneskur lífsförunautur gæti veitt henni þetta,
sem hún finnur til sín streyma við þessar samvistir á ein-
verustundinni: Ekki faðir hennar né bróðir. Ekki eiginmað-
ur hennar. Ekki presturinn hennar, hve rnætur sem hann
væri. Enginn, — enginn hér ó jörðu, hve nákominn henni og
ástfólginn sem hann væri.
Og þegar hún hefir upp fyrir sér orðin þau, að ávöxtur
andans er kærleiki, gleði, friður, þá veit hún hvað í þeim orð-
um felst. Hún hefir svó iðulega sjálf gengið út í garðinn og
lesið þau aldini.
Hún biður ekki af þvi að hún trúir á guð. Hún trúir
á guð af því að hún biður. Hún er svo sem ekki með nein-
ar getgátur um guð eða rökfærslur, t. d. til þess að gera sér
grein fyrir sköpunarverkinu. Hann er einka-trúnaöarvinurinn
hennar. Hún getur alveg slept sér, þegar hún talar við hann. '
Hann og enginn annar fær að vita það sem dýpst og leynd-
ast er í huga hennar.
Og móðurina langar til að barnið fái hið sama að reyna.
Hana langar til að kenna litla drengnum sinum að biðja.
Eðlilega óskar móðirin þess, að hann eignist það líka sem
bún befir reynt best að vera í lífinu, og einverustundirnar
hennar hafa reynst henni betri en nokkuð annað. A hverju
kveldi krýpur móðirin við hvílu drengsins síns, þegar dag-
urinn er liðinn með vinnu sinni og leik, og samvistum manna
slítur um sinn. Og móðirin biður til guðs ásamt barninu
sínu: „Til hvílu með rnér hefi eg guð“. — „Faðir vor“. —
„Drottinn blessi mig og varðveiti mig og elsku pabba og
mömmu og litlu systur“. — — Það er einskær kærleiks og
friðarstund. Og móðirin finnur til þess, án þess hún sé nokk-
uð að reyna að skýra það, að þar er sá nálægur sem hún
sér ekki. Barnið tekur á móti tilfinningunum frá móður sinni,
það gerir sér enga grein fyrir því, en hugsar hið sama og
móðirin. Ef litla systir er sjúk og þau hafa beðið saman,
mamma og drengurinn hennar, fyrir elsku litlu systur, þá
er áhyggjubyrðinni létt af barninu og henni er létt á móðurinni.
Með þeim hætti er það, að móðirin leiðir litla drenginn