Vikan


Vikan - 10.01.1952, Blaðsíða 11

Vikan - 10.01.1952, Blaðsíða 11
VIKAN, nr. 2, 1952 11 Framhaldssaga: 16 Eftir ARNOLD BENNETT féakknAkételií tS&§$S&SS&®&§&&§S®§^§^iSS&SS$®&S$S$&®§S$§$S^^§S§$S§$S§&§S§&§&§&^^ „Fari stjórnin í Tsile norður og niður, herra Leví." Prinsinn birsti sig og fölnaði í framan. „Ég verð að fá milljónina. Þetta er samningsrof." „Þetta er ekki samningsrof af minni hálfu," sagði Leví Sampson, „yðar hátign rauf samn- inginn sjálfur." Það varð löng þögn. „Er yður alvara, að þér ætlið ekki að láta mig fá féð," sagði Áki prins og reyndi að hemja skapið. „Ég get útvegað yður annað milljón króna lán innan nokkurra ára." Prinsinn varð gramur á svip. „Þér spillið mjög fyrir einni elztu Tíkjandi ætt í Evrópu, herra Leví, ef þér útvegið mér ekki peningana fyrir morgundaginn. Ef til vill gerið þér alveg út af við hana og tareytið með því mjög ríkjaskipun í Evrópu. Þér eruð nú ber orðinn að svikum, og ég, sem treysti yður út í æsar." „Forlátið mig, yðar hátign," sagði Leví og reis á fætur til mótmæla, „það er ekki ég, sem er ber orðinn að svikum. Eg bið yður að athuga, að sem stendur hef ég ekkert fé til útlána, og nú leyfi ég mér að kveðja yður. Verið þér sælir." Og Leví Sampson hneigði sig stirðbusalega og gekk út úr móttökusalnum. Þetta atvik var einkennandi fyrir siðasta ára- tug nítjándu aldarinnar. Asfeitur, anastuttur og ósköp hversdagslegur maður, sem komið hafði í heiminn í einhverjum afkima Lundúna, og vissi þá unun mesta að fara á sunnudögum upp eftir Temsá I ódýrum fljótabát, bauð hér byrginn full- trúa þeirra konungbornu manna, 'sem öldum sam- an höfðu stjórnað framrás sögunnar í Evrópu og áttu ennþá, að minnsta kosti, sínar fornu hallir, þar sem þeir sátu með pomp og pragt, þó að allt væri í óefni komið, — og gekk með sigur af hólmi. Og hótelið hafði amerískur milljónamæringur keypt sér til gamans. „Aribert," sagði Áki prins stuttu síðar, „þú hafðir rétt fyrir þér. Nú er öllu lokið. Nú er mér nauðugur einn kostur." „Þú átt þó ekki við, að —" Aribert komst ekki lengra. „Jú, einmitt," svaraði hann fljótmæltur. „Ég geri það þannig, að það virðist vera slysni." I 21. KAFLI. Felix Babilon snýr heim aftur. Sama kvöldið og Áki prins átti hið örlagaríka aamtal viS Leví Sampson var Theodór Rakksoll á stjákli um anddyrið i Babilonshóteli. Nokkrum dögum áður hafði hann komið heim frá Ostend og reyndi nú af öllum mætti að gleyma atvik- unum, sem höfðu dregið hann þangað. En það tókst honum samt ekki. Hann hlaut að viður- kenna með sjálfum sér, að bezt væri að láta sumt kyrrt liggja: þanri lærdóm gat hann dregið af reynslu sinni sem f jármálamður í Nýju Jórvík og frumkvöðull risaáætlana í framkvæmdum. En þó var eins og hann gæti ekki sætt sig við þann lærdóm. Nærvera prinsanna eggjaði baráttu- hvötina , manni þessum, sem aldrei hafði beðið lægri hlut. Hann hafði sannast að segja gripið til vopna þeirra vegna, og ef prinsarnir ætluðu nú að taka flóttann úr orustunni, þá var honum, Theodóri Rakksoll, skapi næst að halda henni áfarm ótrauður. Óneitanlega höfðu þeir unnið nokkurn sigur, þvi að Áka prinsi höfðu þeir bjarg- að úr hinni bráðustu hættu og voveif legustu eymd, og óvinirnir — Sjúls, Rokkó, Spensa og ef til vill einhverjir fleiri — höfðu komizt undan á flótta, en þetta var samt ekki nema hálfunninn sigur. Hann taldi hið mesta öfugstreymi, að bóf- arnir, þvi að bófar voru þau öll til hópa, skyldu enn geta um frjálst höfuð strokið. Og enn annar hængur var á: hann hafði ekki gefið lögreglunni r.einar upplýsingar. Hann fyrirleit lögregluna, en samt sást honum ekki yfir það, að fengi lögregl- an einhvern pata af gangi málsins, þá mundi hann sjálfur komast i slæma klípu, þvi að fyrir augliti lagann gekk það glæpi næst að leyna glæpum. Hann spurði sjálfan sig að þvi í þús- undasta sinn, hversvegna hann hefði haldið lög- reglunni afskiptri, hversvegna vandamál Pósen- prinsanna höfðu gripið huga hans svo föstum tökum í fyrstunni og hversvegna hann skyldi hika nú við að halda baráttunni áfram, unz yfir lyki ? Tveim fyrri spurningunum svaraði hann heldur linlega þannig, að hann hefði verið undir áhrifum Nellu og að meðfædd ævintýralöngun hefði knúið hann áfram; við þriSju spurninguna sagði hann, að honum væri það barnsvani að halda málum til streytu, og að þess vegna vildi hann af hálf kjánalegum þráa halda þessu einn- ig til streytu. Hann hafði lika mikla trú á, að sér mundi takast það. Einn eiginleika hafði hann til viðbótar, þó að honum væri það ekki ljóst vegna andúðar á stóryrðum, en það var óhlutlæg ást á réttlætinu, þessi djúpstæða, engil- saxneska eðlishvöt, sem knýr fólkið til að leiða réttlætið fram til sigurs, jafnvel þótt það leggi mikið í hættu og hafi engra hugsmuna að gæta. Hann hugsaði um þetta fram og aftur á stjákli um salarkynni Babílonshótels þetta kvöld síðast í júlí. Það hafði verið fullyrt hvað eftir annað í blöðum seinustu viku, að nú væri fátt um ferða- menn í Lundúnum, en þó var eins og þeir hefðu aldrei hópazt eins mikið til Lundúna og einmitt núna. Að vísu var Babílonshótel ekki eins þétt- setið núna og fyrr í mánuðinum, en samt þurfti Rakksoll ekkert að kvarta yfir viðskiptunum. Nú leið að lokum skemmtitímans í ár, og þá höfðu skrautflugur þjóðfélagsins það til siðs að doka við í einn, tvo daga i stóru hótelunum, áður en þær flögruðu út í kastala og sveitasetrin, út á haglendið og heiðarnar, við vötn og ós. Gamlir jafnt sem miðaldra hermenn sátu í stóru körfu- stólunum í reyksalnum og voru staðráðnir í að njóta ilmandi vínanna og vindlanna, og nýmán- inn sveif hljóður yfir Temsá. Fallegar konur gengu við hlið kavaléra i viðhafnarklæðum og köstuðu til stéli á göngu um útisvalirnar. Þjón- ar og einkennisklæddir starfsmenn og gullbrydd- ir dyraverðir liðu hljóðlega um húsakynnin; öðru hvoru þeytti yfirdyravörður blístru sína, vagn með hvellandi bjöllum ók upp að og hélt á burt með tvær og tvær skrautflbugur út í glauminn eða leiðindin; einstaka sinnum bar að skrautvagn, dreginn af stoltlegum fákum, svo að smávagn- arnir bliknuðu fyrir ljómanum, sem af honum stóð. ÞaS var heitt í veðri, kvöldið tilvaliS til göngu úti i skógi, og kyrrð, nema þegar vagn- arnir skörkuðu hjá. Það var eins og heimurinn — og með heiminum er auðvitaS átt við Babí- lonshótel — legði sig allan fram við að lílúa að alvörusvip fólksins og hljóðlátu skrafi. Gaslukt- irnar, sem himdu í langri röð meS fram ánni, bærSust varla í kyrru, hlýju og kjassandi kvöld- lpftinu. Stjörnurnar uppi yfir horfðu niður á hið víðfeðma þak Babílonshótels og depluSu auga, og máninn virti þaS fyrir sér blíður á svip og hljóS- ur; þvi miður er ekki hægt að skýra frá, hvað þau hugsuðu um hótelið og innbúa þess. Aftur á móti er hægt að skýra frá því, sem Theodór hugsaði um mánann: honum þótti hann vera þrautleiðinlegur. Aulalegt glottið skapraunaði honum og truflaði hann í heilabrotunum. Hann leit í kringum sig, á viðhafnarklætt og glaðlegt fólkið — gesti sína. En það virtist ekki taka eftir honum. Liklega vissu aðeins örfáir þeirra, að þessi hái, hvatlegi maður með járngráa hárið og þunna, svipmikla, einbeitta andlitið, væri eig- andi Bataílonshótels og sennilega auðugasti mað- ur Evrópu. En eins og áSur var sagt, naut Rakk- soll ekki mikilla vinsælia í Englandi. Gestirnir í Babílonshóteli litu á hann sem eirSarlausan karl- fusk. Óeirð hans truflaði rósemd þeirra, og þannig leizt þeim á manninn, að óráðlegt mundi vera að rísa gegn vilja hans. Þess vegna gat Theodór Rakksoll haldið áfram stjákli sínu óá- reittur og haldið áfram aS sítauta fyrir munni sér, „eitthvaS verS ég að gera." En hvað? Hann eygði enga leið til úrlausnar. Að lokum gekk hann beinleiðis gegnum hótel- ið og út um hinar dyrnar og síðan upp kyrrláta öngstrætið og yfir Strandgötu, þar sem umferð- in kraumaði og sauð. Hann stökk upp í sporvagn og borgaði fargjaldið. Nokkru síðar tók hann eftir því, að þeir, sem fyrir voru í vagninum, góndu á hann eins og tröll á heiðrikju. Liklega er það af því, að ég er frakkalaus í kjólfótunum, hugsaði hann. Hann stökk þá út úr vagninum, og vagnstjórinn benti fingri á eftir honum og leit til farþeganna, eins og hann vildi segja: „Þessi er nú vitlaus." Síðan hélt hann inn í tóbaksbúð og bað um vindil. Þegar út úr búðinni kom aftur, var hann með pennivindil milli varanna. Nú leið honum betur. Hann reykti vindilinn hægt og naut hans og gekk rólega upp eftir götunni. Þá er allt í einu sagt hljóðlega við hliö hans: „Gott kvöld, herra Rakksoll." Milljónamæringurinn þekkti ekki fyrst í stað manninn, sem stóð þarna i ferðafrakka og hélt á tösku i hendinni. Síðan ljómaði bros allt í einu á andliti hans, og hann rétti fram hönd- ina. „Komið þér sælir, herra Babílon," sagði hann, „yður hef ég mikið þráð að hitta." „Þér skjalIiS mig," sagði Babílon. „Nei, alls ekki," svaraði Rakksoll, „það geri ég aldrei — ekki frekar en þér sjálfur. Mig lang- aði endilega að hitta yður, og sjá! hér eruð þér! Hvaðan komið þér?" „Frá Lúsann," sagði Felix Babilon. „Ég hafði þar ekki lengur við neitt að una og þráði að skreppa heim, heim til Lundúna, — nú, og svo lét ég þetta eftir mér, og hingað er ég kominn, eins og þér sjáið," hann hóf upp handtöskuna. „Tannbursti, rakvél og inniskór, haha!" hann hló. „Og svo er ég núna að leita mér einhversstaðar að næturgistingu — ég er heimilislaus i Lund- únum." „Eg býð yður gistingu i Babílonshóteli," sagði Rakksoll og hló. ,,Það er gott hótel, og ég þekki eigandann." „Það er of dýrt fyrir mig," sagði Babílon. „Þér, herra minn," svaraði Rakksoll, „þurfið ekki að taorga nema hálfa krónu á viku. Þiggið þér boðið?" „Eg þigg boðið," sagði Babílon, „þér reynist mér vel, Rakksoll." © Þeir stikuðu heim í hótelið, töluðu lítiS saman á leiSinni, en báðum þótti vænt um félagsskap hins. „Gestirnir margir?" spurði Felix Babílon. „Já, þolanlega margir," sagði Rakksoll og

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.