Vikan


Vikan - 18.09.1952, Blaðsíða 2

Vikan - 18.09.1952, Blaðsíða 2
VIKAN, nr. 36, 1952 I FRASOGUR FÆRANDI rít eru yngstu borgararnir byrjaðir í skólanum, og það gef- ur mér tilefní til að rifja upp söguna, sem kennari sagði mér fyrir skemmstu um reglustriku og metramal. Þessi kenn- ari haf ði á borðinu sínu 25 sentimetra langa reglu- striku, og hon- um hug- kvœmdist fyrsta skóladaginn að reyna hvort hann gæti gefið börnunum svolitXa innsýn í leyndardóma metramáls- ins. Hann sagði við börnin: Þessi reglustrika er 25 sentimetra löng. Það eru 100 sentimetrar í metrin- um. Ef ég þessvegna hefði fjórar reglustrikur, þá væri kominn einn metri. Og hann endurtók þetta oft þá um daginn. En morguninn eftir afréð hann að lata metramalið liggja á milli hluta. Hann kom að sjö ára hnokka aftur í bekk, sem var að útskýra allt kerfið fyrir skóla- systkinum sinum. Hann hélt á fjórum reglustrikum af þeirri gerð, sem stundum fylgja lita- kössum skólabarna. Hann lagði þær á borðið fyrir framan sig, Ieit sigri hrósandi i kringum sig og sagði, að þarna væri nú kom- inn einn metri. Skekkjan í kerfi straksins: Reglustrikurnar hans voru bara tiu sentimetra langar, metrinn hans þar af leiðandi aðeins f jöru- tíu sentimetrar. £g fékk nýlega úrklippu úr dönsku blaði, þar sem sagt var fra því, hvernig „reglusemi" get- ur komizt út i öfgar. Blaðið birti mynd af ávisun, sem hljóðaði upp á sex aura danska! Það voru tveir lögfræðingar í Kaupmannahöfn, sem gáfu út þessa ávfsun, en hún hangir nú innrömmuð uppi á vegg. Þó er þetta, að sögn blaðsins, svo sem ekki lægsta ávisunin, sem gefin hefur verið út i Danmörku. Það greinir írá annarri upp á fjóra aura (hún var send i bréfi, sem á var 20 aura frimerki) og þeirri þriðju upp á — einn eyri! Laur. Jensen, bóndi í Eskilds- trup, fékk þessa ávísun fyrir nokkrum árum fra Helleshaab Andelsmejeri. Upphæðin var ars- arður bóndans af viðskiptHm hans við mjólkurbúið, svo að varla hef- ur Jensen okkar lifað í sukki og sællifi það árið. Sem sést líka bezt á því, að hann labbaði með ávísunina beint niður í banka! FbA UTLANDEVtT berst nú mikil gleðifregn. Það er sennileg- ast, að ur því hafi fengist skorið í eitt skipti fyrir öll, hversu mikuS tannkrem maður notar á einu ári. Svarið er: 912 sentimetrar. Þetta er allt að þakka Derek nokkrum Schreiber, sem um skeið var herraðsforingi hjá hertogan- um af Glou- cester. Að sögn fyrrver- andi herberg- isþjóns hans (sem hljóp með söguna í stórblaðið Daily Mirror) var það nefni- lega eitt af skyldustörfum hans kvölds og morgna að láta nákvæmlega 1,25 cm. af tannkremi á tannbursta herraðsforingjans. Svo burstaði foringinn á sér tennurnar með þessu kremi, og leysti um leið þá gatuna, sem þjakað mannkyn hefur glímt hvað mest við síð- ustu árin. Það er að segja, ef Schreiber var (og er) ekki óvenju munn- stór. Á BLADSlÐU 12 í blaðinu í dag er sögð svolíOð kyndug saga um háa skó og iága. Þið hafið eflaust heyrt hana 611 áður. En sé svo ekki, þá er hér önnur, sem þið hafið alveg áreiðanlega heyrt og sem tilheyrir eiginlega sama sagnaflokki og sú fyrri. Svo er mál með vexti, að ferða- maður, sem kom til Englands, tók sér far með leigubíl, og þegar hann leit framan i bílstjórann, fannst honum hann hafa svo ann- arlegan glampa í augturum, að hann gæti varla verið með öllum mjalla. Svo leið og beið og ferðamað- urinn var að velta þessu fyrir sér, þegar bílstjórinn allt i einu tók hnefafylli af hvítu dufti úr jakkavasa sinum og stráði þvi út um gluggann. Ferðamaðurinn spurði, hvað hann væri að gera. Bilstjórinn svaraði, að þetta væri Ijónaeitur. — En það eru engin ljón á göt- unum i Englandi, sagði ferðamað- urinn. — Það kemur sér nú lika, sagði bílstjórinn, þvi þetta er alveg gagnslaust. Þa» hefur líka dregið til tíð- inda i hinum islenzka buaheimi. Það eru komin upp spjöld i stræt- isvögnunmn í Beykjavík, þar sem fólk er vinsamlega beðið að ferð- ast ekki með bilunum í ó- þrifalegum fötum. Þetta er orð í tíma talað, þó að það hljóti um leið að vera byrjunin á einhverju flóknasta vandamáli nútímans. Hér sýnist, satt að segja, vera verðugt vlðfangsefni fyrir heilan Salómon. Það vill nefnilega svo til, að þeir, sem ganga í óþrifalegum ffituin hversdagslega, hafa síst allra efni á að ferðast með öðr- um bilum en strætabílum. Þetta eru vissir hópar verkamanna og verkakvenna, fiskvinnufólk, kola- vinnukarlar og þar fram eftir götunum. Og nú eru komin upp spjöld í strætisvögnunum, þar sem þ'essu fólki er eiginlega sagt að ferðast ekki nema á sunnu- dögum. SkeMMTLLEGT viðfangsefni eða hitt þó heldur. Ef aumingja kolakarlarnir taka mark á spjöld- unum, er ekki annað fyrir þá að gera en að ganga að minnsta kosti UB vinnunni og það þó þeir eigi heima inn við EUiðaár. Og ef þeir reyna að hafa spjöldin að engu, þá liggur 99% farþega undir skemmdum. Því það er oft vel pakkaö í strætisvagnana í Beykjavik, allt að því nef við nef eins og meðfylgjandi mynd á að sýna. G. J. A. rTfyfu/wnn I svarí til X-9 í síðasta blaði átti að standa 2Voo en ekki 2%. VIKAN fœ\r aUnnarffar erfiðar spurningar og í þetta skipti hefur Rassmína álveg sett okkur út af lag- inu. Hún spyr: 1. Hefur það sérstaka þýðingu að karlmaður blási framan í mannf 2. Parf að fara með sérstaka þulu, ef maður viU sjá mannsefnið sitt i spegli ? • Kann ekki einhver svör við þessu ? Kœra Vika! Bg þakka þér fyrir alla skemmt- un og fróðleik á liðnum árum. Viltu nú vera svo góð að birta fyr- ir mig kvœðið „Hanna litla", sungið af kvartett á Sumarfagnaði Stúd- entafélags Reykjavíkur, sunnudag- inn 27. april. Með beztu kveðju, frá Stínu. Svar til Stínu. Þvi miður hefur ekki verið rum fyrr, en hér er þetta gullfallega kvæði eftir Tómas Guðmundsson, gjörðu svo vel: Hanna litla! Hanna litla! Heyrirðu ekki vorið kalla? Sérðu ekki sólskinshafið silfurtært um bæinn falla ? Það er líkt og ljúfur söngur líði enn um hjarta mitt, ljúfur söngur æsku og astar, er ég heyri nafnið þitt! Hanna litla! Hanna litla! Hjartans barnið glaðra óma. Astaljóð á vorsins vörum. Vorsins álfur meðal blóma. Þín er borgin björt af gleði. Borgin heit af vori og sól. Strætin syngja. Gatan glóir. Grasið vex á Arnarhól. Hanna litla! Hanna litla! Herskarar af ungum mönnum ganga sérhvern dag í draumi, dreyma þig í prófsins önnum. Og þeir koma og yrkja til þín ódauðlegu kvæðin sin. Taka núll í fimm, sex fögum og falla — af tómri ást til þin. Svona er að vera seytján ára sólskinsbarn með draum I augum, ljúfan seið í léttu brosi, leynda þrá 1 ungum tugum! Heimurinn dáir Hönnu litlu. Hanna litla á alla tíð konungsríki í hverju hjarta. Hún er drottning ár og síð. DREKKIÐ ew IS-KALT Hanna litla! Ég veit að vorsins vináttu þú aldrei missir. Og þú verður alla tíma úng og — saklaus, þótt þú kyssir. Gríptu dagsins dýra bikar. Drekktu örugg lífsins vin. Nóttin bíður björt og fögur. Borgin ljómar. Sólin skín. Kæra Vika! Kanntu ekki eitthvert ráð til að venja konur af því að drepa mólflug- ur? Við könnumst óll við þessa leið- inlegu morðfýsn. Maður er í skemmtilegum samrœðum við unga stúlku, húsmóðir eða vingjarnlega gamla Jconu og veitir því þá allt í einu athygli að svipur hennar logar af morðfýsn og hún er hœtt að hlusta. Allt i einu stekkur hún á fœtur — sumar œpa — og hoppar um herbergið um leið og hún klapp- ar saman lófunum. Flugan kemst nœstum alltaf undan. Ég hefi reynt að skýra það út fyrir þeim að mol- flugan sé áreiðanlega búin að ver2>a og muni brátt deyja, en það ber eng- an árangur. Þetta er farið að fara í taugarnar a mér. Flugnavinur. Svar: Fimmta boðorðið gildir lík- lega ekki um mölflugur og því mið- ur kann VIKAN ekkert ráð við þessu. Kœra Vika! Mig langar til að vita eitthvað um Roy Rogers, ég er mikill aðdaandi hans. Hvað er hann gamall ? og gam- an vœri að fá mynd af honum í Vik- unni. Með fyrirfram þökk. Einn af Roys aðdaendum. Roy er ljóshærð- ur og bláeygður kúreki, fæddur 1912 í Wyoming. Hann vann fyrst í skjSverksmiðju og hét I þá daga Leonard Slye. Svo fór hann að langa til að syngja og fór til New York í þeim tilgangi. Síðan hefur hann riðið í loftinu og sungið í hasa- myndum. Roy Rogers Svar til Sigga á Isafirði. Handíðaskólinn tekur til starfa um mánaðarmótin sept.—okt. Þar verður kennt á kvöldin og síðdegis, bæði á námskeiðum og allan veturinn. Þú ættir að skrifa Lúðvíg Guðmundssyni skólastjóra og fá nákvamari upplýs- ingar hjá honum. Heimilisfangið er: Handíða- og myndlistarskólinn, Grundarstíg 2A, Reykjavík. SAMTALSÞÆTTIR ¦ Sonju í SAMTlÐINNI njóta mik- • illa vinsælda. 10 hefti (320 bls.) ¦ árlega fyrir aðeins 35 kr. Sendið > áskriftarpöntun í dag, og þér fá- í ið tímaritið frá síðustu áramótum. [ Argjald fylgi pöntun. ,:..........—>..................„.„..,.„.„ ., Ctgefandi VIKAN H.F., Reykjavlk. — Ritstjóri og ábyrgðarmaður: Gísli J. Astþórsson, Tjarnargötu 4, sími 5004, pósthólf 365.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.