Vikan - 16.01.1964, Page 10

UNDIR
FJOGUR
AUGU
Efftip GK.
Þið hafið vafalaust oft séð teikningar í Vik-
unni eftir mann, sem skrifar sig Ragnar Lár.
Auðvitað er hann Lárusson. Honum er ýmis-
legt til lista lagt fleira en að teikna, og m. a.
getur hann haldið manni í krampa allan dag-
inn af hlátri, þegar hann er að segja sögur.
En maður veit aldrei hvort þær eru sannar
eða lognar, og ég efast um, að hann viti það
sjálfur. Hann sagði mér þessa um daginn, og
ef þið trúið henni ekki, þá skuluð þið bara
spyrja hann:
Ragnar átti farartæki, sem hann kallaði bíl,
og einu sinni sem oftar þurfti eitthvað að
lagfæra í honum — aðeins. Hann var búinn
að fara með hann á mörg verkstæði, en eng-
inn vildi taka við gripnum til viðgerðar, þangað
til hann komst suður í Kópavog. Þar hitti hann
liðlegan piit, sem sagðist mundu reyna að
hjálpa honum, ef hann mætti fyrir eiganda
verkstæðisins. Hann var ekki við, svo að Ragn-
ar þurfti að koma seinna til að finna hann.
í þá ferð fór ég með honum.
Það vildi svo til, að eigandinn var norskur,
Nygaard að nafni, og þótt hann sé vafalaust
ágætur í fslenzku, þá skildi hann Ragnar ekki
meira en svo. Samt fór hann að athuga bíl-
inn. og hélt nú að þetta mundi láta sig gera.
„Já, það hlýtur að vera“, sagði Ragnar, „því
pilturinn, sem ég talaði við um daginn, Hall-
dór eða Haraldur ...“
„Ja, det mo have vært Hermann...“ sagði
Nygaard.
„Já, Hermann, sem ber mann, þegar hann
sér mann?“ spurði Ragnar.
„Ja, ja. Det er ham!“ sagði Nygaard hinn
alvarlegasti.
Það er oft erfitt með málakunnáttuna.
„Mjaá“, sagði hundurinn, sem var í málaskól-
anum. En það er sagt, að það sé ekki mála-
kunnáttan, sem fer verst með bifvélavirkjana,
þegar þeir hrökkva upp af og koma til Gullna
hliðsins. Ég veit um einn, sem dó (í alvöru)
og kom til Lykla-Péturs. Pétur tók fram stór-
an doðrant ofan úr hillu (Hann er kominn
með Hansa-systemið) og fór að fletta í honum.
Eftir nokkurn lestur leit hann upp og sagði:
,.Hm. Hve gamall sagðistu vera?“
„37 ára.“
,,Hm. — Eftir vinnuspjöldum þínum að
dæma, virðistu vera að minnsta kosti 126
ára...“
Ég get alveg trúað þessu, enda sagði sann-
verðugur maður mér söguna. Mér er ekkert
illa við bifvélavirkja, og ég get ekkert gert
að því, þótt mér séu sagðar þessar sögur.
Sumar eru lognar og sumar sannar. Eina sanna
veit ég í viðbót um bifvélavirkja. Hún er svona:
Það var alveg sama hvað mmngarmurinn
gerði, hvaða bíl hann reyndi við og hvað hann
gerði við hann, að alltaf var það eitthvað vit-
laust sem út kom. Verkstjórinn reyndi allar
mögulegar aðferðir til að fá hann ti.l að gera
hlutina rétt, en allt kom fyrir ekki. Loksins
missti hann þolinmæðina og sagði:
„Það virðist vera alveg nákvæmlega samá,
hvað ég læt þig gera, að alltaf skaltu gera
það vitlaust. Geturðu engan hlut gert rétt,
eða hvað?“
Vesalings maðurinn hugsaði sig um stundar-
korn, en sagði svo:
„Ja ... ég á átta krakka ...“
Svona er að vera fljótfær. . .
Það var annars einu sinni karl, sem kall-
aður var Jón í Snússu, og hann var aldeilis
agalega auðtrúa •— og fljótfær.
Einu sinni kom hann til Reykjavíkur og gekk
niður Laugaveginn. Þetta var fyrir nokkrum
áratugum. Neðarlega á Laugaveginum rak hann
augun í áletrun á húsi, sem hann las sem „Apa-
tek.“
— Það var mál til komið, hugsaði Jón, —
að þeir kæmu með apabúr hérna fyrir sunnan.
Svo vippaði hann sér inn til að skoða apana.
Hann sá borð skipta húsnæðinu í tvennt,
og fyrir innan það var roskinn maður, gró-
hærður og ekki beint laglegur. Fyrir framan
borðið var hópur fólks, og aliir gláptu á þann
gráhærða. Jón horfði líka á hann um stund,
hnippti svo í næsta mann og kumraði:
— Helvíti er hann nú líkur manni, ha?
Svo potaði hann stafnum sínum yfir borðið
í þann gráhærða og sagði:
— Geturðu ekki gert kúnstir, helvítið þitt?
Ég er geysilega hrifinn af íslenzk uorðabók-
inni, sem kom út á vegum Menningarsjóðs fyrir
nokkru síðan. Hún er hreinasta þing. En alltaf
getur maður kvartað yfir einhverju, og nú
finnst mér að vanti eina íslenzka orðabók í
viðbót.
En hún ætti að vera með öðru sniði. Það
mætti vel semja hana upp úr þessari, en
raða orðunum öðruvísi niður, svipað og gert
er í ensku orðabókinni „Roget's Thesaurus"
og mörgum er að góðu kunn. Þar er orðunum
raðað niður eftir því hvað þau þýða, en alls
ekki eftir stafrófi. Ef mann vantar t. d. eitt-
hvert orð, sem á að þýða kvenmaður, •— en
maður er samt ekki ánægður með það orð,
þá leitar maður bara í kaflanum, sem gefur
upp öll þau orð, og mundi sennilega vera
eitthvað á þessa leið:
Kvenmaður, kona, strilka, kerling, fröken, frú,
mær, yngismær, mey, freyja, stelpa, gála, gæra,
sveskja, svunta, spyrna, skvísa, skutla, kropp-
ur, renna, títla, belgur o. s. frv. ..
Á sömu síðu er þá venjulega listi yfir öll þau
orð, sem þýða algjöra mótsetningu, sem í þessu
tilfelli mundi verða:
Karlmaður, maður, drengur, piltur, herra,
strákur, gæi, skvísari, töffari, töffgæi, rindill,
jaki, pési, peyji, jólasveinn o. s. frv.
Svona bók mundi ábyggilega koma í góðar
þarfir hjá mörgum, og kannski einhver taki
sig nú til að raða þessu dálítið skipulega niður.
Orð, orð, orð .. .
Er nokkur furða, þótt menn mistaki sig stund-
um á öllum þessum orðum, sem þeir hafa
yfir að ráða?
Þekktur maður hér í bæ var að halda ræðu
í „Pabbadrengjafélaginu" núna fyrir nokkru,
og sagði m. a.:
„Það er hverju orði sannara, að forstjórar
hafa mikið að gera, og eru í þreytandi og erf-
iðu starfi. En þeir verða þó aldrei eins þreytt-
ir og vesalings stúlkan, sem verður að vélrita
alla þessa vitleysu ...“
Og hafið þið heyrt þennan um manninn,
sem kom inn í Últíma og spurði hvort hann
gæti fengið saumuð föt á meðan hann biði.
„Já, það er alveg sjálfsagt,“ svaraði Kristján.
,,Og hvað þarf ég að bíða lengi?“
„Sirka hálfan mánuð,“ sagði Kristján.
jq _ VIKAN 3. tbl.