Vikan - 16.01.1964, Page 45

Mandy Rice Davies, hin 17 ára gamla vinkona Christine Keeler, heldur áfram að hneyksla
Englendinga. Henni er alveg: sama hvað er, bara ef það gefur eitthvað í aðra hönd. Nú er
hún að reyna að standa við fyrri fyrirætlun sína: — Ég skal komast í söguna sem Lady
Hamilton önnur. En Lady Hamilton, var sem kunnugt er, ástkona sjóliðsforingjans Nelson,
sem frægastur er líklega fyrir að deyja í orrustunni við Trafalgar.
Og Mandy svífst einskis. Á næstunni koma minningar hennar í bókaverzlanir, og heiti
þeirrar bókar er: After Denning — the Mandy Report. Eða: Eftir Denningsskýrsluna —
Mandyskýrslan.
Hún hefur líka gert kvikmynd um ævi sína, og verður hún bráðlega sýnd í enska auglýs-
ingasjónvarpinu. Og fyrir jólin kom út hæggeng hljómplata á hennar vegum, og heitir:
Kvöld með Mandy.
Sjálf segir hún:
— Nú hef ég næstum því grætt hálfa milljón á sjáfri mér.
að handan við vegginn hélt ræsið
ekki áfram. Þar, undir grasflöt-
inni, sem var utan við kastala-
vegginn á þessum stað, var ekk-
ert nema gulur leir, seigur og
heldur leiðinlegur viðfangs.
Mér kom næst til hugar að
gera lóðréttan gang, sem lægi
frá ræsinu og upp á yfirborðið
á grasflötinni. Ég hugsaði mér,
að gengið yrði kyrfilega frá opi
gangsins uppi á yfirborðinu og
því lokað með grasi, en þó yrði
svo um þetta búið, að auðvelt
yrði að opna göngin, þegar á
þyrfti að halda. Þetta var því
endurtekning á Laufenhugmynd
minni um að varðveita flótta-
göng, svo að hægt væri að nota
þau til framtíðar flóttatilrauna.
Svo mikil vinna var í sambandi
við flóttatilraun, enda þótt hún
bæri aðeins þann árangur, að
tveim mönnum tækist að strjúka,
að það var ómaksins vert að
reyna að varðveita gangaopið
fyrir síðari flóttamenn.
Værum við hara komnir út á
grasflötina, mundum við geta
skriðið í skjóli kastalaveggjar-
ins í myrkrinu og komizt fram
hjá svefnstað varðmannanna til
síðustu hindrunarinnar, fjögurra
metra háa veggjarins, sem var
hvarvetna umhverfis kastalalóð-
ina og var allur þakinn gaddavír
að ofan. Erfitt mundi verða að
fara yfir þessa hindrun, nema
það væri hægt að gera á laun
og það var mögulegt að nætur-
lagi, ef menn höfðu nægan tíma
til að komast gegnum gaddavír-
inn, sem var á veggbrúnfinni
alls staðar. Á einum stað neydd-
ust menn þó til að fara mjög
nærri varðmanni. Hann stóð í
aðeins um það bil 40 metra fjar-
lægð, en þar sem það átti sér
oft stað, að Þjóðverjar fóru sjálf-
ir þessa leið, átti það ekki að
vera svo erfitt.
Úr rúmbotnafjölum og stoln-
um skrúfum tókst mér að búa
til hlemm, sem líktis litlu borði
með fótum, sem hægt var að
brjóta saman. Fæturnir gengu
þar að auki upp í sjálfa sig eins
og einfaldir sjónaukar, og voru
þeir um hálfan annan metra á
lengd, útdregnir. Borðplatan var
bakki með lóðréttum, tíu senti-
metra háum brúnum. Hún sat
í ramma, og á henni voru tveir
hlemmar, svo að ég gat grafið
mig upp undir hana með því að
fjarlægja helminginn af mold-
inni í bakkanum í einu. Jafn-
skjótt og efri brún bakkans væri
í tveggja eða þriggja sentimetra
fjarlægð frá yfirborði grasflat-
arinnar, þurfti ég aðeins að loka
báðum hlemmunum tryggilega
og skera siðan grassvörðinn um-
hverfis plötuna lausa. Með því
að ýta hlemmunum upp fyrir
grassvarðarbrúnina, gat ég lyft
honum til hliðar, meðan hann
var enn hulinn af ósnertum gras-
sverði. Síðasti maður setti bakk-
ann aftur í umgerðina og útmáði
ummerki, sem kynnu að mynd-
ast meðfram brúninni. Sjálfur
ramminn hvíldi með hjálp út-
dregnu fótanna á stórum stein-
um, sem komið væri fyrir í göng-
unum, og gæti borið þunga
manns, sem kynni að stíga á
hann. Ganggólfið (leirbotn gang-
anna) var hálfum öðrum metra
lægra en grassvörðurinn.
En áður en svo langt væri
komið, var öllum fyrirætlunum
okkar kollvarpað rækilega. Tveir
pólskir liðsforingjar brutust inn
í matsalinn og reyndu að saga
sundur járnrimlana fyrir glugg-
anum þar. Það er hávaðasamt
verk að saga sundur járnrimla,
og þeir höfðu ekki gert þá varúð-
arráðstöfun að setja vörð til að
aðvara sig, ef fangavörður væri
á næstu grösum. Við höfðum
hins vegar þann sið alla tíð, með-
an við unnum við göngin, því að
næsti varðmaður þurfti ekki
annað en að ganga fáein skref
til að sjá þann stað, þar sem við
vorum að verki.
ÞRIGGJA KOSTA VÖL
FRAMIIALD AF BLS. 25.
setjum svo, að hún elskaði hann
í alvöru. Ég þekki hann svo vel
að ég veit, að jafnvel þó svo
væri, mundi hann giftast dóttur
yðar, því að honum mundi vera
ómögulegt að bregðast henni...
Ef svo væri, gæti ég kannske —
af því að við erum vinir, átt hlut
að því, að hann yrði hamingju-
samur maður. Það er alltaf auð-
veldara að berjast fyrir aðra en
fyrir sjálfa sig ...
Þær voru svo niðursokknar í
samtalið, að hvorug þeirra tók
eftir léttu fótataki frammi við
frönsku gluggana, en svo kom
sterkara hljóð og þær litu við,
og sér til skelfingar sáu þær,
að Faith stóð þarna — náföl,
eins og hún væri að falla í ómeg-
in.
Meg kallaði í skelfingu:
— Faith!
Hún spratt upp og flýtti sér
VIKAN 3. tbl. —