Vikan - 17.11.1949, Síða 4

4
VIKAN, nr. 46, 1949»
Neyðarmerkið
V^að er áreiðanlega miklu fleira en
flesta grunar, sem óskiljanlegt er,“
mælti hin fagra frú Cardin. Hún var einn
gestanna í „La Couronne". En það er
geðfelld krá við Leviufljótið í Frakklandi.
Frú Cardin var miðpunktur klíku þess-
arar, er sat framan við arininn. Eldurinn
skíðlogaði. Kvöldið var kalt.
Það var trjágrein, sem annað slagið
slóst í gluggann, er olli því að gestir þess-
ir hófu samræður um drauma, fyrirboða
og þessháttar.
Einn úr félaginu sneri máli sínu til dr.
Langer. Hann sagði: „Álítið þér dr. Lang-
er að menn geti dreymt fyrir ókomna ó-
hamingju?"
Doktorinn hafði setið hljóður fram til
þessa. Svar hans var þannig:
„Nei, ég trúi því ekki. Draumar eiga
rætur sínar að rekja til þess, að menn
borða of tormeltan mat áður en þeir
ganga til hvílu. Þegar fólk setur drauma
í samband við atburði, sem síðar gerast,
er það ímyndunaraflið sem þar er að
verki. Það ruglar saman óskyldum atrið-
um. Eðlilega skýringu er að finna gagn-
vart öllu sem fram kemur.“
Monsieur Boussiére, er fram til þessa
hafði setið þegjandi, sokkinn niður í sín-
ar eigin hugsanir, ýtti kaffibollanum all
harkalega frá sér og mælti:
„Ef hægt er að láta í té skýringu á öllu
sem við ber, vil ég gjarnan heyra álit yð-
ar á viðburði, sem ég fyrir skömmu lenti
í, og hefur kollvarpað hugmyndum mín-
um um yfirnáttúrulega hluti. Ég var á
sömu skoðun og læknirinn, hvað þessu við-
víkur. Eg áleit allt útskýranlegt. Eg var
alls ekki hjátrúarfullur, og hristi höf-
uðið yfir frásögnum manna um þessi
mál.“
Gestirnir fluttu sig ósjálfrátt nær
hver öðrum. Jæja, það var gaman að
Monsieur Boussiére ætlaði að segja frá
einhverju spennandi. Hann var elzti mað-
urinn í hópnum og hafði því vafalaust
ýmislegt í pokahorninu.
Monsieur Boussiére tók svo til máls.
Frásögn hans var á þessa leið:
„Þið munið líklega eftir því er „Jean
Burt“ sökk úti fyrir Brest? Það var í
byrjun styrjaldarinnar. Skip þetta var
nýjasta beitiskip franska flotans. Aðeins
örfáum mönnum af áhöfninni tókst að
bjarga. Ég missti einkason minn.“
Ræðumaðurinn þagnaði. Endurminn-
ing hins sorglega viðburðar fékk svo á
hann, að hann þurfti að jafna sig nokk-
ur augnablik.
„Frangais, sonur minn, var nýlega orð-
inn tvítugur er hann lét lífið.
Hann bauð sig fram, sem sjálfboðaliði.
Hann varð. loftskeytamaður á „Jean Burt“,
þegar í upphafi stríðsins.
Fyrst eftir að ég frétti um fráfall
ÞÝDD
5MÁSAGA
drengsins míns gat ég ekki trúað því. I
heilan mánuð áleit ég að eitthvert krafta-
verk yrði þess valdandi að hann kæmi.
En að lokum varð ég vonlaus. Ég var
eirðarlaus, og tók að flækjast. Ég hefi
gist flest veitingahús landsins. En þó að
ég ákvæði að búa á sama stað allt að viku,
eirði ég sjaldan lengur en tvo sólarhringa.
Nú er þetta breytt frá því það kom fyr-
ir mig sem nú skal greina:
Ég var staddur í Pyreneafjöllunum og
reikaði þar um. Á gistihúsinu, þar sem
ég bjó, hafði mér fastlega verið ráðlagt
að fá ákveðinn fylgdarmannaforingja. En
ég vildi vera einn með hugsanir mínar.
Ég reið á múldýri um hina mjóu fjalla-
stigi, og varð hálf villtur. Síðari hluta
dagsins kom rigning og þoka. Ég var illa
útleikinn er ég kom að húsi nokkru. Það
reyndist að vera lítið veitingahús eða krá.
í veitingastofunni var fjöldi manns. Voru
þeir í áköfum samræðum, eða deilum. En
er ég kom inn féll allt í dúnalogn. Ég sá
það á svip gestanna að ég var ekki vel-
kominn. Gestgjafinn mælti afundinn:
„Það er rúm úti í horni.“ Hann benti
mér á hvar ég ætti að sptjast, og settist
ég strax.
Gestgjafinn kom þegar með vínkönnu og
glas. En ég kvaðst heldur vilja súpu eða
eitthvað til að borða. En heitt vildi ég
hafa það. Ég lagði hundrað franka seðil
VEIZTU -?
1. Hver er hæsta bygging í heimi, og
hversu margar hæðir er hún?
2. Hvenær hófst innrás Þjóðverja á Krít?
3. Hvenær var Yaltafundurinn haldinn?
4. Hver er mesta hveitiútflutningsborg
á meginlandi Evrópu ? '
5. Hvar eru Baleareyjar ?
6. Hvert er , hið íslenzka heiti Bergen ?
7. Hvenær tók bændaskólinn á Hólum
fyrst til starfa ?
8. Hver var fyrsti forstöðumaður hans?
9. Hvert er suðumark kopars ?
10. Hvenær var Sigurjón Friðjónsson
fæddur?
S1A 9vór A bls 14
1 lllllllllllll
á borðið og sagði: „Flýtið þér yður! Ég^
er þreyttur og þarf að sofna innan
skamms. Þér megið eiga seðilinn ef þér
getið látið mig fá rúm til að sofa í.“
Gestgjafinn tók ofan húfuna og klór-
aði sér í höfðinu. Auðsjáanlega var hann
í vandræðum.
En eftir að hafa hugsað málið örstutta
stund fór hann án þess að segja nokkuð:
Ég man ekki hvað ég fékk að borða.
En er ég hafði lokið við að matast, sá
ég að allir gestirnir voru farnir. Ég fór
út til þess að aðgæta hvort múldýr mitt
hefði fengið hressingu. Það stóð og át
hey.
Er ég kom inn aftur, fylgdu þau, gest-
gjafinn og kona hans, mér upp á loft, og
inn í herbergi, er var uppi yfir veitinga-
stofunni.
Gestgjafinn mælti: „Herra minn! Við
höfum ekki rúm til leigu. Þetta er svefn-
herbergi okkar hjónanna. Við getum sofið
niðri þessa einu nótt. Ef þér þurfið eitt-
hvað, er ekki annað en berja í gólfið.
Þetta sagði maðurinn á spönsku.
Eftir að hafa boðið hjónunum góða nótt
fór ég að rannsaka herbergið. Það var
fátæklegt en tárhreint. Ég hlakkaði til
þess að hátta. Ég opnaði gluggahlerana,
því að ég vil hafa hreint og gott loft.
Herbergi þetta virtist.vera byggt síðar
en veitingastofan, en úr sama efni. Það
var múrgreiping, hvítkölkuð, eins og hús
í Pyreneafjöllunum eru yfirleitt.
Sperrurnar höfðu verið brúnmálaðar.
Ein sperran var rétt yfir höfðalagi mínu.
Og þar sem þar var nagli, hengdi ég úrið
mitt á hann. Að því búnu flýtti ég mér
í rúmið. Mér þótti notalegt að rétta úr
mér í hjónarúminu þó að rúmfötin væru
grófgerð. Og ég sofnaði mjög fljótt.
Ég vaknaði við marr, sem virtist koma
frá sperrunni yfir höfðalaginu. Ég hlust-
aði mjög spenntur. Brakið hélt áfram, og
líktist snarki er heyra má í þráðum þeg-
ar sporvagn nálgast.
Skyndilega hætti snarkið eða brestirn-
ir. Svo heyrði ég þrjú högg, er ég í fyrstu
áleit stafa frá stofunni niðri. Hvað ætli
hjónin séu að gera um hánótt, hugsaði ég.
Þau litu út fyrir að vera sómafólk. En
það var engum vafa undirorpið að þarna
var samkomustaður smyglara. Að líkind-
indum hafði einhver þeirra barið að dyr-
um til að biðja um húsaskjól.
Þegar þrisvar sinnum þrjú högg voru
barin, áleit ég það eitthvert merki, sem
þau skildu og smyglarar hefðu.
Ég kveikti. Klukkan var tvö. Mér
gramdist ónæðið, þar sem ég bjóst við að
verða andvaka það sem eftir var nætur.
Ef ég fer að hugsa um Frangais, sofna
ég ekki aftur.
Höggin héldu áfram. Og nú skildi ég
að þetta voru Morsemerki. Ég reis upp
og hlustaði. Það var enginn efi á því, að
það voru símamerki. Það gat varla hugs-
azt að innan í sperrunni væri móttöku-
tæki. Hvað gat þetta verið?
Framliald á bls. lh.
111111111111111iii111111ii ii iii
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
iiiiiav>