Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.03.1927, Blaðsíða 5

Bjarmi - 01.03.1927, Blaðsíða 5
B J A R M I 57 varpaði dálitlum skugga yfir hann, og festi minningarnar enn betur. I*að var sunnudagur. Við ætluðum til kirkjunnar, giftingin átti að fara fram eftir messu. Ekki var það á- formað að halda neina veislu, en við áttum von á bróður mínum og mág- konu og fáeinum kunningjum heim með okkur frá kirkjunni, svo að Helga hafði viðbúnað nokkurn, að þeim yrði veitt sæmilega. Ábýlisjörð okkar var, eins og þeg- ar hefir skilist á sögu minni, afskekt heiðarbýli og langur vegur til bæja, •eyðilegt var þar þó engan veginn. — Bærinn stóð og stendur enn í grænu dalverpi með grösugum hlíðum á þrjá vegu, þær voru skjólgarðar við næðingum, stormurinn gat þotið og hamast í fjallinu fyrir ofan, en heim til okkar náði hann ekki. Það var oft unaðslegt á Núpi — ekki síst á kveldin þegar kyrt var og sólin seig í vestri á bak við háa jökulþakta fanjúka, sem setti dreyrrauða við kveldkossa sólarmnar, en skuggarnir i dalabotnunum föðmuðu hliðarnar á meðan áraldan hjalaði hljótt við sefið bjá árbakkanunt* framundan bænum. Við Helga lifðum vissulega marga sælustund við skrautbúinn barm fóstru okkar. En þetta eru útúrdúr- ar frá því, sem jeg ætlaði að segja frá. — Jeg hefi alla-jafna verið ár- risull maður, og þennan dag fór jeg á fætur fyrir allar aldir. »Morgun- stund gefur gull í mund«, þegar hreint og hressandi fjallaloftið fylti mig af heilnæmi og nýju lífsmagni, og aldrei hefi jeg fundið betur ná- vist Drottins en á dýrðlegri morgun- stund, hvort sem það var heiðbjört sumarsólin, sem skein í heiði, eða tindrandi vetrarstjörnur, sem lýstu bláan himinbogann. Við áttum langa leið fyrir hönd- um til kirkjunnar og þurftum að komast snemma á stað. Jeg sókti hestana i tæka tið, og við vorum ferðbúin snemma. Heiga var hýr á svipinn þegar hún kom út á hlaðið að heilsa upp á Skjóna sinn, og færði honum um leið vænan mjólkursopa og smjörklípu, sem tekið var þakksamlega við. »Þú sparar ekki við Skjóna«, sagði jcg hlæjandi. »í»að er hátíðisdagur i dag«, svar- aði Helga i gæluróm og strauk um brjóstið á klárnum, um leið og hún leit á mig brosmildu augunum fögru. »Heldurðu að Sjóni minn verði ekki að njóta þess ofurlitið með okkur?« Nokkru fyrir dagmál hleyptum við úr hlaði. Jeg man það lengst hvað Skjóni bar fimlega fæturna með hring- aðan makkann og eldsnör augun, sem brunnu af ákefð og metnaði. »Han ér ekki latur sá skjótti núnaa, sagði jeg eftir fyrsta sprettinu. »Jeg er hálfhræddur um þig á honum«. »Hræddur um mig á Skjóna«, hafði hún upp eftir mjer og hló hjartanlega. »Hann er ofsafenginn klárinn, þeg- ar þvl er að skifta«, sagði jeg, »og blessuð gáðu nú að því að hlej'pa ekki galsa í hann«. Helga hló aftur. »Ertu hjartveikur i dag, góði?«, sagði hún, og reið fast npp að hliðinni á mjer. »Dreymdi þig illa í nótt?« bætti hún við glettn- islega. »Sei, sei, nei, mig dreymdi alls ekkert í nótt«, svaraði jeg. »En það kemur vökunni við, þetta með Skjóna þinn. Haltu vel við hann. Hleyptu honum ekki um of. Það verða sjálf- sagt fleiri á ferð, þegar rjær dregur kirkjunni, fólk fer á kreik í góða veðrinu, og ef að við lendum i sam- reið, væri líklega rjettara að við skiftum um hesta. Klárinn minn verður aldrei mjög baldinn þótt hann sje vel viljugur«.

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.