Heima er bezt - 01.01.1959, Qupperneq 12

er Binni frá Gröf,“ sagði fólkið og skálaði fyrir honum
á sjómannadaginn.
Vertíðin 1958 hófst í Eyjum strax upp úr áramótum.
Er jiað einhver sú stærsta í sögu þeirra með tilliti til þess,
að 130 vélbátar voru að veiðum þaðan, auk fjölda trillu-
báta. Af þessum 130 bátum voru 38 aðkomubátar, stórir
og smáir. Gert var út á línu, net og handfæri, og varð
vertíðin einhver sú bezta og aflamesta nema hjá hand-
færabátunum. Afli þeirra varð yfirleitt mjög rýr og af-
koman slæm fjárhagslega.
í byrjun vertíðar leit fremur illa út með afla. Þorskur
sást helzt ekki, hvar sem leitað var. Þá bjargaði það veið-
unum að mjög mikið gekk á miðin af ýsu, keilu og löngu
og varð af ágætur afli hjá mörgum bátum. Heldur lag-
aðist þetta er á leið, en verulegur þorskafli varð þó ekki.
Fyrst í marzmánuði lögðu menn þorskanet vestan
Eyja, en afli varð fremur lítill. Þá fluttu menn netin
„undir Sand“, og nú skeði það merkilega, að þar varð
strax ágætur afli og batnaði stöðugt. Varð mjög góður
afli í þeim mánuði, svo að 31. marz eru margir bátar
komnir með 450—550 smálestir. Ekki brást apríl fremur
venju, því að segja má að allan þann mánuð hafi verið
ágætur afli og allt fram undir lokadag.
Mjög var spjallað um aflakóng Eyjanna á þessari ver-
tíð, og hver hljóta myndi titilinn. Það er nú orðin sú
tignarstaða, að menn fylgjast vel með því, hver hreppi
hana. Avallt geta breytingar komið til mála. Búizt var
við harðari keppni nú en nokkru sinni áður. Austfjarða-
bátarnir höfðu sýnt það 1957, að þeir voru hættulegir
keppinautar, þar eð þeir urðu fjórir næstir Binna á Gull-
borgu, þ. e. Víðir frá Eskifirði með 743 smál., Snœfugl
Su. 711 smál., Björg Su. 6)5 smál. og Gullfaxi NK 653
smálestir. Margir urðu því til að spá sigri þeirra á þessari
vertíð. Aðrir trúðu á Binna og enn aðrir á ýmsa Eyja-
báta, svo sem Stígavda, Freyju, Erling 3., Kristbjörgu,
Hannes lóðs o. fl.
Formenn í Eyjum Iögðu fátt til þessa mikla áhuga-
máls almennings og spáðu engu um. Trú mín er hins
vegar sú, að þeir hafi strax í byrjun vertíðar hugsað
Binna þegjandi þörfina, stigið á borðstokkinn og strengt
þess heit að sýna honum í tvo aflaheimana. Væri og ekki
ósennilegt, að þeim hafi fundizt tilhlýðilegt að manna-
skipti yrðu í hásætinu. Hvað Binna viðkemur hygg ég
hann hafi hugsað sín mál í kyrrþev, hann er vanur því,
og heitið því með sjálfum sér að gefast ekki upp að ó-
revndu. Hins vegar þekkti hann keppinauta sína og var
fullkunnugt um, að þeir voru engir veiðiglópar. Nei,
það var nú eitthvað annað. Þeir voru á góðum, nýjum
bátum, sem gengu eins og togarar, og höfðu úrvals skips-
hafnir innanborðs. En keppnin er skemmtileg, og þar
sem enginn verður óbarinn biskup, var bezt að taka
mannlega á móti.
Þessir veiðigarpar veittu Benóný fljótt harða atlögu,
er á vertíð leið, en hann varðist af mikilli hörku. Veiði-
snilldin brást honum ekki, því þótt fyrir kærnu dagar,
sem aðrir voru aflahærri, jafnaði hann metin næstu daga
* og hækkaði aflamagn sitt jafnt og örugglega. Hann fisk-
aði austur með landinu, þegar aðrir voru vestan Evja,
en þegar flotinn kom austur með, þá flutti hann sig
vestur, alveg eins og hann fyndi á sér að fiskurinn var
að færa sig. Aflinn brást ekki. Um miðjan apríl hafði
hann raunverulega fiskað meginpart vertíðarafla síns og
var þá örugglega hæstur að mun. Harða atlögu gerði
Ófeigur þriðji með mjög mikilli aflahrotu, svo að ekkert
stóðst fyrir honum. Þó náði sú sókn ekki að knésetja
Binna á Gullborgu. Lokasprettinn tók hann svo um
mánaðamótin og sótti þá austur með Iandinu, fiskaði vel
og endaði vertíðina daginn fyrir lokadag með 65 smál.
róðri. Hafði þá aflað alls 1291 smál. yfir vertíðina. Hann
hafði orðið aflakóngur Eyjanna í fimmta sinn og slegið
öll met; orðið aflahæsti bátur landsins og konungur
aflakónganna 1958. Formenn óskuðu kappanum til
hamingju og almenningur hyllti hann, en hann lofaði
að verðleikum keppinauta sína í fengsælli og drengilegri
keppni á vertíðinni.
Benóný Friðriksson er aðeins 54 ára gamall, svro að
ástæða er til þess að halda, að hann eigi langan og merki-
legan starfsferil framundan. Starfsþrek hans er óbilað
og hugurinn til hvers konar veiða mikill. Það munu
varla líða margir dagar frá vertíðarlokum, þar til hann
fer að búa bát sinn á síldveiðar fvrir Norðurlandi. í
millitíð væri hann vísastur til þess að skreppa á trillubát
út á heimamiðin með línustubba eða handfæri. Hann
kann ekki við sig í landi og unir hvergi nema á sjónum.
Þar er hans rétti vettvangur, að róa og fiska í hvers kon-
ar veiðarfæri, troll, herpinót, línu, net, handfæri og
flotvörpur. Aflasældin er ávallt sú sama. Ekki veigrar
hann sér heldur við að veiða lunda í háf upp um fjöll og
firnindi. í þeirri íþrótt er hann enginn meðalmaður en
talinn til þeirra slyngustu, þótt enn hafi hann ekki orðið
lundakóngur. En satt að segja væri honum alveg eins
trúandi til þess að hreppa þann titil. Hann er ótrúlegur
aflamaður, mér liggur við að segja yfirnáttúrlegur.
Benóný er fremur lágur vexti, dökkur á brún og brá,
móeygur og augun full af fjöri. Hann er þrekinn um
herðar og þykkur um hönd, vel að kröftum búinn og
léttur í skapi. Á fyrri árum var hann lipur knattspvrnu-
maður og vel þjáífaður fimleikamaður, og býr hann enn
vel að þeirri líkamsmennt. Allar hreyfingar hans eru
léttar, mjúkar og fjaðurmagnaðar, viðbrögðin snörp og
handtökin til allra verka föst og viss. Að þessu leyti hef-
ur hann verið til fyrirmyndar skipshöfnum sínum sem
og um alla sjómannshæfni. Til hans hafa ávallt valizt
góðir sjómenn, sem hafa kunnað að beita orku og sjó-
mannssnilli við handtökin. Þeir hafa heldur ekki farið
tómhentir frá borði Benónýs, en notið hins bezta fram-
haldsskóla og fengið auk þess betri laun en nokkur skóli
greiðir meisturum sínum. Það er meira en nemendur
munu yfirleitt geta státað af.
Benóný Friðriksson er kvæntur Katrínu Sigurðardótt-
ur frá Þinghól í Hvolhreppi, Sveinssonar frá Moshvoli
og konu hans, Jóhönnu Jónsdóttur frá Götu í sama
hreppi. Katrín er fríðleikskona og mikilhæf og hcfur
ekki sjaldan orðið að bíða í fjötrum óvissu og kvíða um
afdrif manns síns í hildarleikjum hans við æst náttúru-
(Framhald a bls. 11J.
8 Heirna er bezt