Æskan - 20.02.1899, Blaðsíða 1

ÆSKAN.
Barnablað með myndum. Gefið út af Stór-Stúku íslands (I. 0. G. T.).
II. árg.
Reykjavík, 20. febrúar 1899.
10.-11. tbl.
Ég hefi beðið uugfrú Olajíu Jóhannsdóttur,
sem er í ritstjórnarnefnd „Æskuimar11, að vera
ritstjóri heunar þangað til að fulluaðarúrskurð-
ur er fallinn í kæru þeirri, er ég varð fyrir.
Mér þykir svo vænt um „Æskuua11 og börnin,
sem lesa liana, að ég vil ekki að neinu geti
í þessu falli beitt óvildarhug sínum til mín til
þess að skaða þau eða haua.
Bvík 17/2 1899.
Sig. Júl. Jóhannesson.
Eius og ofangreind yfirlýsing ber með sér,
hefi ég tekið að mér að vera ritstjóri „Æsk-
unnar11 á meðau herra Sigurður J. Jóhauues-
sou óskar þess.
Olafía Jóhannsdóttir.
jiiuiiiiiiiiiminiiiinniiiiiiniiiiiniiiiniuiiiiiiiiiiiiiiinn
iiiiiiliiiiiiiiiiiiiiliiiiin
Jnna litla.
(Pýtt af Á. J.)
vetrarmorgni var ég einu sinni á gangi
á einni af götum bæjarins. Nóttina áður liafði
verið kafaldsbylur. Hver sá, sein 'átti heit
föt og góðan mat, mátti vera þakklátur. Ég
gekk hratt til þess að halda á mér hita. A
leið minni varð fyrir mér dálitil stúllca, hér
um bil 9 ára gömul, sem ég þekti, því hún
gekk á suimudagaskólann, sem ég var kenn-
ari við. Húu stóð við lögreglustofuua og leit
Érygg uiður fyrir fæturna á sér, eins og
hún sakuaði eiulivers. Ég stóð við og sagði
við hana: „Hvað ertu að gjöra hérna, Anua
litla? Hú ert svo kuldaleg og svöug. Af
hverju heldurðu ekki áfram ?“
„Ég er að bíða eftir stóra vaguiuum, sem
á að ltoma með þá uúna11, sagði Auua litla.
„Með hverja, Aima mín?“
„Með alla fangana, sem lögregluþjónarnir
hafa tekið í uótt, fyrir það að liafa verið
fullir og i áflogum á götunum11.
Nú vissi ég við hvað húu átti.
„A hverjum áttu von með vagninum, barn-
ið mitt? ég vona að það sé enginn af þíuum11.
„Jú, ég á vou á henni mömmu11, sagði Auna
litla hrygg.
„í>að þykir mér leiðinlegt að heyra, segðu
mér, hvernig steudur á því“
„Það er ekki i fyrsta sinui, ég hefi séð
liaua þar áður. I gærlsveldi þegar ég fór
heim úr skólanum, var ég glöð og ánægð.
Ég var að hugsa um fallegu söguna, sem
keuuarinn sagði okkur úr biblíunui. Húu
var um manniuu, sem elskaði og dó ekki,
en sem guð lét sækja á fallegum vagui, sem
var líkur vagninum ríka kaupmaunsius, sem
á heima þarna. Hestarnir, sein gengu fyrir
honum, voru eins og eldur, og i þessum vagui
var spámauniuum ekið til liimius, án þess að
hanu væri látinn í svarta og ljóta kistu. Ó,
það var svo iuudælt að heyra liana, og ég
hugsaði með mór að ég skyldi segja henni
ínömmu haua þegar ég kæmi heim. Ég flýtti
mér þess vegna og hljóp upp stigaun að her-
berginu okkar, en því var aflæst. Ég barði
margoft, en liún mamma var ekki heima,
og þá vissi ég strax að hún var farin út til
að drekka sig fulla. Ég passaði að gera
engan liávaða, svo hitt fólkið í húsinu skyldi
ekki komast að þessu. Ég setti mig niður
fyrir utan dyrnar, og liugsaði með mér, að