Æskan - 20.02.1899, Blaðsíða 3

39
ekki, eu íuig langar að segja yður nokkuð.
í>að eru margir kvennmenn liér á spítalan-
um mjög veikii', en þeir elska ekki Jesús,
þvi þær bölva og ragna. Þegar ég hefi átt
hægt með hefi ég verið að segja þeim af hin-
um kæra frelsara, sem var krossfestur og
deyddur fyrir vorar syndir. Eg hefi einnig
sagt þeim hvernig guðs heilagi andil hafi gefið
mér hreint hjarta og að ég fari til himins til
að vera hjá Jesús, sem hefir afmáð allar
mínar syndir, með sínu heilaga og dýrmæta
blóði. — Kæra ungfrú, mér finst ekki slæmt
að vera hér.
Ætlið þér að fara frá mér?“
„Nei, elsku Auna míu“, svaraði ég, „ég
skal ekki fara frá þér“. Ibétt á eftir var
eins og hún sofnaði, en alt í einu kallaði
hún: „Nú kemur hann, ungfM góð“. Þegar
ég heyrði þessi orð, mintist ég strax vetrar-
morgunsins fyrir fjórum árum, þegar ég hitti
hiua litlu dauðköldu stúlku, sem beið eftir
föngunum. Nú var það ekki svarti fanga-
vagninn, sem lmn sá, nú var það alt önnur
sjón, sem hún sá fram undan sér.
„Hver kemur, elsku Auna míu ?“
„Fallegi vagninn, sem eldhestarnir gauga
fyrir. Jesús sendir haun eftir henni litlu
Ónnu sinni. — Jesús, hér er ég. — Verið
þér sælar, ungfrú góð, kyssið mig einu sinni
enn“
Nú talaði hún ekki meira; ég hélt húu
svæfi. Dagsbirtan var horfin, og það var
orðið dimt í herberginu. Þegar búið var
að kveikja sá ég að hin sæla önd Önnu hafði
yfirgefið hinn þjáða likama — húu var dáin.
sat einu sinni úti við glugga á skrifstof-
unni minni og horfði út á götuna. Dað var
kveld og ég var aleinn og hafði svo ágætt
næði til þess að taka eftir öllu, sem ég sá,
og hugsa um það. Bæriun var svo undur
fallegur í kveldkyrðinni. Það glampaði á
þökin og gluggana um sólarlagið og reykur
inn úr strompuuum teygði sig hátt — hátt
upp í loftið, alveg þráðbeint. Dað var jnóða
á glugganum og ég hafði strokið hana af
einni rúðunui til þess að geta séð sein bezt
út, og ég var hrifinn af allri þeirri dýrð og
sælu, sem mér sýndist hvila yfir liöfuðstaðn-
um, og ég öfundaði nærii því bæði sjálfan
mig og aðra, sem væru þau óskabörn ham-
ingjunnar að eiga heima hórna. Mér sýnd-
ust allir hlutir brosa svo vingjarnlega. — Mér
sýndust kvistirnir í þiljunum í herberginu
mínu mynda mannsandlit og hlæja út undir
eyru. Mér sýndist letrið á gömlu döusku
baruablaði, sem lá á borðinu fyrir framan
mig, mynda mannsaudlit, gluggarnir á hús-
uuum, sem blöstu við mér, gjörðu hið saina,
steiuarnir á götunni sömuleiðis; í einu orði,
mór sjmdust allir skapaðir hlutir verða að
audlitum, og öll liorfðu þau á mig lilægjandi.
Þau voru náttúrlega öll að fagna yfir höfuð-
staðardýrðiuni, þar sem öllum leið svo vel.
Alt í einu varð mér sérstaklega litið á þær
rúðuruar í glugganum, sem ég hafði ekki
horft út um — og ég sá að gluggiun grét.
Eg skildi ekkert yfir hverju hann gat verið
að gráta. Yar það mögulegt að hann sæi
nokkuð úti á götunni, sem gæti hrygt. hann?
livers vegna hló hann ekki eins og alt anu-
að ? Og eftir því sem fieiri „tár“ runnu
niður eftir rúðuuum, eftir því sýndust mér
koma fram fleiri audlit á þeim, sem öll voru
þrútin af gráti; meiraað segja, andlitiu, sem mór
höfðu sýnst hlægja fyrir einu augnabliki, voru
öll orðin eius. Eg skildi ekkert í þessari
snöggu og leiðinlegu bx-eytingu. Alt í eiuu
varð mér litið niður á götuna og hvað lialdið
þið ég hafi séð þá? Mér þótti það engin
furða þótt glugginn gréti og mér heiði ekkert