Æskan - 20.02.1899, Blaðsíða 6

42
báðu guð aðvernda sig og lögðust síðan til
svefns. Snemma um morguninn eftir nýárs-
dag fór maðurinn á sjó til að fá eitthvað of-
an í sig að borða, en bann fékk einu fisk og
þótti það lítið, og sagði: „skyldi nýárið ætla
að byrja svona fyrir mér?“ eu þá hrópaði
samvizka hans: „Þú átt ekki að mögla, það
er synd, vertu áuægður með það, sem guð
gefur þér, hann mun bera umhyggju fyrir þér“.
En maðurinn fór heim til sín með fiskinn og
konan hans fór að slægja liann. En hún
rak upp hljóð, er hún sá, að innau í fiskiu-
um var gimsteinn. — Maðurinn tók hann og
seldi og fékk 100 þúsuudir fyrir hann. Hann
varð því mjög ríkur, cn aldrei gleymdj hann
bæninni, sem hann bað á gamlárskveldið forð-
um, og alt-af biður hann til guðs, en alt á
aðra leið biður hann nú: ,,Góði guð, gefðu
mér, að ég goti lifað eftir því, sem þér líkar
bezt og eftir þínum heilögu boðum, varðveittu
mig frá liroka og drambi“.
Þannig fór sagau af hinum fátæka manni,
sem hafði traustið til guðs.
Ólafur Kr. Hallsson.
#
Ólafur lítli Hallsson er 12 ára gamall og á
heima á Seyðisfirði. Þykir ykkur hann ekki
myudarlegur að bafa seut sögu í „Æskuna“?
Það kemur meira frá lionum í uæsta blaði.
Eg vildi óska, að einhverjir fleiri litlir piltar
og stúlkur vildu senda „Æskunui" greinarog
sögur eftir sig sjálfa. Ef þið eruð svo feim-
in, að þið komið ykkur ekki að því að setja
nafuið ykkar undir það, sem þið skrifið, þá
þurfið þið ekki annað en segja okkur, að við
megum ekki láta neinn vita nafnið ykkar,
við skulum þá ekki gjöra það, eu skemtileg-
ast er nú samt að segja altaf til sín, livað
sem maður gjörir og bráðum liafið þið einurð
á því, þó þið séuð feiinin svona allra íýrst.
Ó. J.
ískin hcnnar Mcggy.
Eftir A. j. E..
JlS^AGA þessi gjörðist í austurbluta Lund-
únaborgar. J?að var að kveldi dags í
Nóvembermánuði. Veðrið hafði verið ömur-
legt allan daginn, þétt og köld þoka liékk
yfir borginni og læddist inn um bverja smugu.
Þokan var svo þétt, að það sást varla nokk-
ur vagn á ferðinni og fótgangandi fólk, sem
neyddist til þess að vera á ferð, rak sig hvað
á annað; strætaljósin, sem voru vön að lýsa
vegfarendum, skinu óljóst og flöktaudi í liálf-
myrkrinu.
Klukkurnar í stórri verksmiðju gullu við
og hópur af konum og körlum á ýmsum aldri
ruddist út úr verksmiðjunni; það voru líka
börn í þessum hóp, þau geugu þreytulega,
og fjörið og lóttleikinn, sem aunars eru ein-
kenni barnsáranna, voru liorfin, andlitin voru
fölleit og ellileg og báru raunalogan vott um,
að þessi börn höfðu orðið að viuna sér langt
um megn frain. JÞetta var dapurlegur hóp-
ur: fölleitur, kinnfiskasoginn, þreytulegur,
dapureygður og klæddurí tötra; euginn, sem
hafði nokkra tilfinningu fyrir bágindum aun-
ara, gat gengið fram hjá þessari sjón nema
kenua sárt til.
Hópuriun skildist að, sumir héldu heimleið-
is, en sumir gengu því miður til gildaskál-
anna, þar sem oft var bjartara og hlýrra en
heima hjá þeim.
Seinast geugu tvö börn, drengur á að gizka
12 ára og stúlka fáum árum yngri. Það var
auðséð, að þau voru systkin, stúlkan var í
rauninni frið sýnuin, en auguu voru þreytu-
leg og yfirliturinn óhraustlegur og bar vott
um of miklavinnuog lélegt húsnæði ogviður-
væri, hún drógst lieldur aftur úr og stóð oft
við, eius og húu ætt.i bágt með að ná and-
anum.