Æskan - 20.02.1899, Blaðsíða 7

43
„Ég er svo þreytt“, sagði húu, „ég sé þig
ekki fyrir þokunui; hveuær komustum við
heiru
„Bráðum", sagði dreuguriun þýðlega, „við
skulum íiýta okkur svo amma verði ekki reið“.
Þau beygðu við inu í mjótt stræti og komu
að röð af hrörlegum húsum, þau gengu iuu í
eitt af húsuuum, og klifruðu upp stigauu,
sem sumar rimarnar voru brotnar i, svo luku
þau upp dyrunum að herberginu, sem átti að
heita heimkynni þeirra; það var dimt og
óþokkalegt, húsgögniu máttu heita eugiu,
eimi gluggi var á herberginu og út um liann
sást ekkert uema reykháfaruir og þökiu á
næstu húsuuum. Koua, lotin af elli, var að
undirbúa kvöldmatinu og bar fyrir börnin
brauð og þurkaða síld, þegar börnin voru
búin að borða, settust þau fyrir framan eld-
iun, sem logaði dauft. Þau voru of þreytt til
að skrafa, þau voru nærri því of þreytt til
að geta hvilt sig. Þau lokuðu auguuum og
hlustuðu á hávaðauu niðri á strætinu. Meggy
og Jóhanu liöfðu mist foreldra sína fyrir fá-
um árum. Foreldrar þeirra höfðu unnið í
verksmiðjum, og það hafði afi þeirra og amma
líka gjört og svona liver ættliðurinu á undan
öðrum. Fátækt og erfiði haí'ði verið arfleifð
Mertousættarinnar og höfðu veiklað lífsþrótt
henuar mann fram af manni. Það var ekki
auuað sjáaulegt eu að ættin muudi bráðum
deyja út með þessum tveimur börnum, sem
nú voru einu afkomeudur hennar.
Amma þeirra var hálf-blind og hætt að geta
unnið þegar þau mistu foreldra síua, svo þau
urðu sjálf að fara að reyua að innvinuu sór
ögu í verksmiðjuuui, þar sem forfeður þeirra
höfðu svo oft geugið þreyttir að viuuu sinni-
Það leið á kvöldið og böruiu lögðust til
svefns. Jóhann var að hugsa um hvað það
væri gott að þurfa ekki að fara suemma á
fæturjiæsta morguu, af því að það var suuuu-
dagur, hann sofuaði út frá þessuin hugsuu-
um; eu Meggy litla gat ekki sofuað; rúmið
hennar var grjóthart og húu hafði verki um
sig alla, liúu bylti sér á allar lundir og þeg-
ar liemii livarf minni, dreymdi hana skarkal-
ann í verksmiðjunni og að lijóliu sveifluðu
heuui fram og aftur með sér.
Á sunnudagsmorguniuu vur bjart og gott
veður, Meggy vakuaði seint og skalf af kulda
og ótta, haua liafði dreynit svo hræðilega;
Jóhanu sagði, að liún skyldi flý-ta sér að
borða og koma svo út í góða veðrið. Það
var ekki margróttað og Meggy var fljót að
borða, svo fóru bæði systkinin út á stræti
sór til skenituuar. Þau liöfðu geugið skamma
stund, þegar þau heyrðu fagransöng; hljóm-
urinn barst frá sunnudagaskóla, og fyrir ut-
an dyrnar stóð gamall maður, vingjarulegur,
og bauð þeim að koma inu, ileggy kom sór
varla að þvi, en Jóhann langaði að fara inn.
Þau komu inn í bjart, eg fallegt lierbergi. A
veggjuuum héugu myndir og ritniugarstaðir
málaðir með ljósum litum. Böruiu sátu sór,
sum þeirra voru vel búin, en sum voru
nöturleg. Jóhann og Meggy voru látin setj-
ast hjá börnum, sein voru á aldur við þau
sjálf. Meggy hafði aldrei á æfi sinui sóð
svona samkomu, húu starði svo forviða á alt
þetta, að drengur, sem sat rétt hjá henui, fór
að skellihlæja. Þó Jóhann væri heldur ekki
vanur að vera á svona stöðum og vissi ekki
livað við átti, kunni liann samt ekki við að
láta hlæja að systur siuni, hann greip fast
utan um úlfliðinn á dreugnuni ogsagði: „það
er ljótt af þér að hlæja að lieuni systur minni,
óg vil ekki að þú gjörir það“.
Nú var farið að syugja, Meggy hafði aldrei
heyrt svoua fallegan söng, hún sat utan við
sig af gleði, þreytan var liorfiu af augum
heunar, þau voru orðiu björt og fögur. Eink-
um var það einn sálmur, sem hreif hana svo
uudarlega, að húu var að liafa hann upp
fyrir sér í liljóði: