Æskan

Árgangur

Æskan - 01.08.1912, Blaðsíða 3

Æskan - 01.08.1912, Blaðsíða 3
Æ S K A N . 59 Svona skildu þau Gústaí' og foreldr- ar lians. III. Það voru þungir dagar á heimili Vendelíns. Hvernig átli vesalings kon- an, lúin og heilsulasin, að ala önn íyrir 6 börnum í ómegð og Aðólf eins og hann var. Auðvitað var heimilið dálílið styrkl af sveitarfé; en bæjarhveríið var af- skekt og strjálbygt og hafði ekki miklu að miðla i styrk né gjöfum. Ef Vende- lín heíði ált heima í sjálfuni bænum, sem lá hér um bil í tveggja stunda farlengd frá Heljardal, þá hefði heim- ilið verið betur sett, því að bærinn var nú i skjótum uppgangi. rjóðbrautin nj'ja, þar sem Vendelín beið bana, átti mestan þátt í því. Ferðamenn úr fjarlægum löndum komu i hópum eftir braulinni til bæjarins til að hafast þar við nm sumartímann, tvo—fjóra mán- uði. Þar hafði nú fundist eins konar heilsubrunnur eða ölkelda og streymdn menn þangað til að leita sér lækninga, og það, sem brunnurinn gat ekki veitt, álti svo hið hreina og hressandi fjalla- loft að bæta upp. Já, bæjarmenn fengu mikið fé. Heíði Aðólf bara verið verk- fær — en hvað hann hefði þá gelað haft þar ágæta atvinnu! Alstaðar var verið að leggja vegi, akvegi og götur lil skémtigöngu. Ferðafólkið vildi ganga sér til skemtunar; það var yndi þess og eflirlæli að ganga um grænargrund- irnar frammi í dalnum; en hið efra voru hnjúkafjöllin himinblá, hamra- garðar, hvítir tindar oggljúfrabúi, gamli foss, og dalvölnin blá og bárulaus. Þetta fólk gekk líka upp í Heljardal, þó fyrirfólk væri, og þótti bann fagur mjög og skáldlegur, því að eftir honum féll áin hvítfyssandi í þröngu gljúfri. Já, sá, sem þar hefði haft hendur og krafl í köglum — hann heíði getað grætt mikið fé. »Mamma!« sagði Aðólf einu sinni til að hugga móður sina. ^Þegar þau Lísa, Maria og Hans stálpast betur, svo þau geta farið að vinna, þá þurf- um við ekki- að kviða skortinum; þau eru búin að lofa mér góðu um það«. Öllum var börnunum einkar-ant um móður sína. Hver ætli hafi kent þeim það? Þau keptust blátt áfram um að sýna henni kærleika sinn, og þau voru svo himinlifandi glöð, þegar þau gátu gefið henni eitthvað smálegt, sem þeim bafði áskotnast iyrir blómstur og ber, sem þau voru að selja. »Svona hjálpar Guð okkur alt ai' dag frá degi«, mælti Aðóll' glaður i bragði. Móðir bans kinkaði til hans kolli; nú var hún farin að bera sig betur en áður, og jafnvel farin að ráðí'æra sig við hann Aðólf sinn, sem til einskis dugði, oggestirnir máttu næstum balda, að hún bæri virðingu fyrir honum. Og víst er um það, að þó að fálæklin heíði tekið sér bólfestu í slofunni hans Vendelíns heitins, þá hafði sundur- þykkjan ekki náð sér þar niðri. En ekki gat heimilið þó haldist uppi á þennan hátt til langframa. — Þrátl fyrir mesta sparnað, og þó að Aðóli'

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.