Heimilisblaðið - 01.03.1932, Qupperneq 9

HEIMILISBLAÐIÐ
41
[natn ^,r skútann °» útytú’
klettabrún-
® Su haföi nærri því orðið þac) á að reka
hHd &P^lstal’úP' er steinninn bókstaflega
0‘^ k * loftinu uppi yfir hÓf'ðum þeírra,
^ hún þrýsti sér‘ ósjáifrátt upp að Beh
ej0nt- En hanri hughreySti hana með því
f U’. aú kiiika kdlli lítilega, dg í samá vfet-
y'gi .síraukst stfeinninn við bi-úniha á
v-e. j ri.kÍnni framan við fekútánn, og svö
f,.1 kastið mikið á honum, að stórar stein-
g]sar spruttu úr bríkinni í allar áttir.
n af flísum þessum spratt inn á við
leú aðra kinn Elsu til blóðs. Hún flýtti
et að þurka blóðið með handarbakinu.
^ Belmont leit snöggvast við til að sjá,
HVort steinninn hefði valdið nokkru tjóni.
f„ann,sá blóðið á kinn Elsu og varð alveg
a sér.
a j>t>er katlú nieitt yður — þér eruð særð-
j hrópaði hann. »1 Guðs bænum, ást-
] lTlín! .,..« Hann þagnaði alt í einu,
,..é andlit hans, er áður hafði verið mjög
j° varð nú alveg eldrautt. Hún hafði
e‘?yrt bað sem hann sagði — þetta stutta
nisþrungna orð — og hún leit undan
u stóðst eigí augnaráð hans.
e >>úað er ekki neitt — als ekkert. Þetta
j aðeins ofurlítil n'spa,« sagði hún og
Pagnaði.
h
bið yður fyrirgefningar,« mælti
ann feimnislega. Ég ætlaði mér ekki —
® k'leymdi rétt þá stundina ....«■.
n . kað gerir ekkert til. Þér hafið ekki
loðgað mig með þessu, sem þér sögðuð,«
laelti hún í hálfum hljóðum.
I Belmont dró djúpt andann. Honum fanst
■larta sitt slá með nýjum krafti. Það var
i 111 fiýtt blóð og nýtt líf streymdi gegnum
, n.n- Og' honum virtist, að nú gæti hann
ochö tvö hundruð mönnum byrginn
ennai’ vegna.
^n Giles, sem ennþá lá í hnipri í skút-
Gnuni> nötrandi af hræðslu og kvíða, hafði
unnig heyrt það, sem Belmont sagði. En
. °etniont leit snögt á hann, en augu þau,
II hann mætti, lýstu aðeins svo takmarka-
usri hræðslu og ang'ist, að öll ö.nnur hugs-
. yintist þar fjarri. Þá stundina var eigi
Uni í huga Giles hvorki fyrir afbrýði
neiði. Hann hafði að vísu heyrt orð-
eða
in
,, sem fóru þeirra. á. milli, en það voru
>rn orð og fánýt í hans augum.
XVIII.
»Rg elska yð.ur!«
Nú varð hlé dálitla hríð, Sjóra_ningjarn-
ir voru auðsýnileg'a að brjóta heilann um
nýjar ráðagferðír. Þá langaði ekkl til að
missa fleii'i af mÖnhuin gíilUhl,
I þessu hléi fékk Belmont grejnilfega á-
minningu um það, að hann var eigi ósár,
NÓ tók háhn að hríðverkja í vinstri öxl-
ina, en ver§t vai’, að handleggurihn tók
að stirðna og döfha. Kvalii'nar kendlist
eins og brennandi sviði með skörpúm hvíð=
um inn á milli, svo honum lá við að stynjá.
En hann beit saman tönnunum og harkaði
alveg af sér. En hann gat þó ekki leynt
því, að svitinn spratt út á enni hans. Unga.
stúlkan varð þessa vör, og hún gat sér
til, hvað mundi valda.
»Þér hafið víst kvalir í öxlinni?« mælti
hún; »ég sé það á yður.«
»0-já,« svaraði hann. En það skiftir
engu. Það er að vísu dálítið sárt, en það
- þér skuluð ekkert kæra yður um það.
Það líður frá aftur.«
»Get ég ekki hjálpað yður?« spurði hún
í bænarrómi og leit á hann stórum aug-
um. »Get ég ekki gert neitt fyrir yður,
til að lina kvalirnar?«
Hún hugsaði sig um stundarkorn og
flýtti sér svo yfir að vatnstunnunni. Hún
reif ræmu af kjólræflinum sínum og gegn-
bleytti hana í köídu vatninu. Svo flýtti
hún sér til hans aftur, og meðan hann stóð
og hélt auga með klettaskorunní, skar hún
með hnifnum hans skyrtuermina frá særðu
öxlinni.
Kúla svertingjans hafði rifið upp vöðv-
ann á öxlinni. Sárið var djúpt og sund-
urtætt. Ef öðruvísi hefði staðið á, mundí
þessi sjón hafa hleypt í han'a hrolli og
hryllingi, en núna lét hún sér nægja, að
klípa saman vörunum og bjó um sárið,
róleg og köld eins og þaulæfð hjúkr.unar-
kona. Fvrst þvoði hún sárið með blautri
ræmunni og vafði henni svo utan um öxl-
ina og herti vel að. Þetta var auðvitað
aðeins bráðabirgðaviðgerð, en samt sem
áður linaði hún kvalirnar, að minsta kosti
í svipinn.
»Þakka yður fyrir,« sagði hann. »Þetta
var ágætt. Nú líður mér miklu betur. Og
nú spjara ég mig víst.«