Heimilisblaðið - 01.10.1931, Síða 9

HEIMILISBLAÐIÐ
165
ÖRLÖG RAÐA
Skáldsaga eftir H. ST. J. COOPER.
^Þetta vai- fullkomleg-a rétt af yður, hr.
elmont«, mælti Giles hjartanlega. xÞað
'a>' alveg hár-rétt að taka það á þennan
• • Kon.ur eru meira næmgeðja en við
íailmenn. Okkar á milli er öðru máli að
^kna ....« Hann þagnaði og rétti fram
°ndina. »Mér getið þér vel gefið höncl
yðar«.
»Eg- verð«, mælti Belmont, »að svara
•jður alveg því sama, sem ungfrú Ventor.
^ held, það að sé eigi vert, að við tök-
umst í hendur, Effington lávarður. Þad
eaeti einnig komið sá dagur, að þér iðruð-
l,st þess —•; og ef til vill eg líka«, bætti
ar>n við og brosti íbyggnislega.
Giles ypti öxl,um.
»Þér eruð einnig sæmilega næmgeðja,
að því er mér virðist«, mælti hann. Svo
eehk hann fram að klettabríkinni og
mrfði niður. »Eg get ekki séð neina lif-
andi hræðu«, mælti hann. »Eg þori að
Veðja um það, að við erum ein á eyjunni,
Guði sé lof, hér er ekki sál að sjá«.
^Við skulum ekki vera of öruggir«,
^mlti Belmont. »Sökum ungfrú Ventor
verðum við að gæta ítrustu varkárni.
Gugsið yður, hve dýrkeypt það getur orð-
'ð henni — og einnig okkur sjálfum, ef
v,ð hlaupum á okkur«.
^Hverju stingið þér þá upp á?«
»Að eg grenslist eftir og komist að fullri
v>ssu um það, hvernig þessum óboðnu
kestum hefir vegnað«, mælti Belmont. »Ef
bl vill eru þeir hér enn, ef til vill hafa
Ilem farið, — um það er ómögulegt að
Segja, en þangað til við fáum vissu okkar
Um það, verðum við að telja, að okkur
s'andi af þeim raunveruleg hætta. Hefð-
um við haft vistir og vatn, mundi eg leggja
til, að við héldum hérna til fyrst ,um sinn
og sæjum hverju fram vindur; en eins og
nú. snýr við, er okkur nauðsynlegt að afla
okkur einhvers til lífsviðurværis. Það get-
ur orðið nógu erfitt að flytja vatn hing-
að, þar sem við höfum ekkert ílát til að
bera það í«.
»Eg verð að hætta á það«, mælti Bel-
mont. »Eg ætla að fara með stökustu var-
kárni og gera mitt ítrasta. Verði eg þess
var, að þeir séu hér enn, og heilir á húfi,
mun eg reyna að tína eins mikið af ávöxt-
um og mér er unnt, og allt, sem eg get
náð í — ef eg þá kem aftur. Þér skiljið
eflaust — það er vafasamt, hvort eg kemst
lífs og heill út úr þessu«.
»Þér gerið svo vel að skýra ungfrú Ven-
tor frá því, hversvegna eg hafi farið
þetta?« mælti Belmont.
»Eg skal gera það«.
»Og þér verðið að heita mér því, að gæta
ströngustu varkárni meðan eg er í burtu.
Þér verðið að telja yður sjálfum trú um,
að þorpararnir séu hér enn í eynni, og að
óvist sé með öllu, hve nærri þeir kunna
að vera staddir«.
»Þér getið verið alveg rólegur«, mælti
Giles með áherzlu. »Eg skal víst vera var-
kár«.
Þeir köstuðu kveðj.ui hver á annan, og
Belmont hélt svo á stað. Honum var fylli-
lega ljóst, hve hættuleg för sú var, sem
hann hafði tekist á hendur. En hann
horfðist einbeittur í augu við hina geig-
vænlegu áhættu. Yrðu þeir hans varir, var
úti um hann og, og meira að segja: hinir
gului þorparar mundu þaulleita um alla
eyjuna og finna fylgsni þeirra. Vörn
sú, er Giles myndi veita — ef hann á ann-